Tweede hoofdstuk. Hope u like it. Plz laat een reactie achter als je het euk vindt.

JPOV:
Mijn mobiel piepte net toen we in de hal stonden. Ik haalde mijn mobiel uit mijn zak en keek op het scherm.
WAAR BEN JE? X SELENA
Ik zuchtte en deed mijn telefoon terug in mijn zak, zonder te antwoorden. Ik keek naar Daisy’s gezicht. Ze keek nieuwsgierig.
‘Maar goed, hoe wil je naar huis gaan?’ vroeg ik.
‘Ehm, ik kan wel lopen hoor, het is niet zo ver,’ antwoordde ze.
‘Ben je gek? Op dit tijdstip kun je kleine meisjes niet laten lopen,’ zei ik plagend. Ik begon naar de uitgang te lopen. Ze probeerde me in te halen.
‘Klein? Ik ben helemaal niet klein! En ik kan heel goed voor mezelf zorgen,’ zei ze beledigend.
‘Weet je het zeker? Wat zou er net gebeurd zijn als ik er net niet was geweest?’
‘Nou, jij kon die jongens ook niet bepaald aan,’ zei ze en wees naar mijn wond.
Ik fronste. ‘Misschien heb je wel gelijk, maar beter geen kans dan een kans om zulke jongens weer te ontmoeten. En deze keer zijn David en Jacob er niet bij.’
Daar leek ze niks op te kunnen brengen. ‘Oké, we gaan naar mijn huis. Maar ík rijd.’
Ik dacht na over haar voorstel. Mijn hoofd deed nog steeds stekende pijn. Misschien kon ik bij haar huis mijn moeder even bellen zodat ze me kon ophalen. Of Scooter, maar in hem had ik dus echt geen zin. Toen piepte mijn mobiel weer.
WAAROM REAGEER JE NIET?
Er was geen afzender vermeld, maar ik kon wel raden wie dat was.
‘Oké, jij rijdt mij naar jouw huis. Daar moet ik even bellen naar mijn moeder zodat ze me kan ophalen. Ik ben niet bepaald in staat om naar huis te rijden,’ zei ik haar. Ze leek genoegen te nemen met mijn antwoord. We liepen naar mijn auto toe en daar ging ik zitten aan de passagiersstoel.
Ze startte de auto en we reden de grote weg op. Ik twijfelde of ik haar een vraag kon stellen.
‘Hoezo wordt je helemaal niet bedwelmd van mijn aanwezigheid?’ Ik wist dat het een rare vraag was, maar ik werd dagelijks benaderd door meisjes die gilden en ‘OMG’ ‘OMG’ riepen alleen maar ze een glimp van mij hadden opgevangen.
Vreemd genoeg begon ze te blozen. Ik keek haar eens beter aan. Ze had halflang krullend bruin haar en grote blauwe ogen. Ze was niet heel groot, misschien 1,60. Haar blosje zag er wel schattig uit. Ze leek mijn vraag niet te willen beantwoorden dus zei ik: ‘Nou?’
Eindelijk antwoordde ze: ‘Ik kende je eigenlijk helemaal niet goed. Ik bedoel, ik ken wel een paar liedjes van je maar daar houdt het mee op. Mijn zusje is wel een fan van je. Vind je dat raar?’
Daar dacht ik even over na. Het was eigenlijk wel gebruikelijk.
‘Nee,’ antwoordde ik uiteindelijk. Ze keek me nauwkeurig aan, alsof ze aan mijn gezicht wilde zien of ik aan het liegen was.
‘Het had erger gekund, je had een hater kunnen zijn.’ Ik knipoogde naar haar. Alweer bloosde ze.
Ik keek het raam uit en zag rijtjes van studentenflatjes. ‘Zijn we er bijna?’ Ik voelde me net als een kind die de hele tijd zijn moeder aan het lastigvallen was.
‘Bijna,’ antwoordde ze. Ze parkeerde voor een groot uitziende flat. Ik deed mijn pet en zonnebril nog even goed voordat ik uitstapte. Ik sms’te mijn moeder dat ze me op moest halen. Toen ik dat verzonden had kreeg ik meteen een sms terug, maar niet van mijn moeder.
WAAR BEN JE IN VREDESNAAM?
Ik herkende het nummer. Die trut zou me niet met rust laten.
‘Maar ehm, dan zie ik je nog wel weer,’ zei ik tegen Daisy. Ik had verwacht dat ze meteen naar binnen zou gaan. Maar integendeel, ze bleef gewoon staan.
‘Ga jij hier in de kou staan wachten?’ vroeg ze bezorgd.
‘Nee joh, ik wacht in mijn auto.’
DPOV:
Ik wist niet zeker of ik hem naar binnen moest brengen of niet. Kaylee zou er niet zijn, die verwachtte ik pas rond 5 uur ’s ochtends. Hij zou het waarschijnlijk niet eens willen. Maar hem in de kou laten staan zonder te vragen of hij naar binnen wilde zou vast niet beleefd zijn.
‘Weet je het zeker? Je kan ook gewoon binnen wachten op je moeder,’ bood ik twijfelend aan. Zou hij hem aannemen?
‘Uhm, is goed.’ Zijn mobiel piepte voor de vierde keer. Hij keek haastig op zijn mobiel en ik dacht dat hij hem weer zou wegstoppen zoals hij al drie keer had gedaan, maar hij stuurde volgens mij iets terug. Toen hij weer opkeek glimlachte hij naar me en zei: ‘Mijn moeder komt eraan, ze zal er zijn over een uur.’
‘Cool,’ zei ik en glimlachte terug. Ik ging hem voor en maakte de deur open. Hij ging naar binnen.
JPOV
We gingen een lift binnen en daarmee naar boven. De lift stopte op de 5e etage. Daisy ging me voor en liep naar de deur precies naast de lift. Ze ontsloot hem en deed de deur voor me open. Ik ging naar binnen en kwam een kleine woonkamertje in. Hij was bruin geverfd en er zat een tweepersoonsbank, een kleine TV op een klein tafeltje aan de andere kant van de kamer. In het midden zat een kleine ronde salontafel. Naast de TV zat een hal. Daisy deed haar jas uit en hing hem op de kapstok. Ik deed hetzelfde. ‘Ga maar even zitten,’ zei ze en wees op de bank.
‘Wil je wat te drinken?’ vroeg ze en liep naar de hal.
‘Misschien wat water,’ zei ik. Mijn keel was altijd ontzettend droog nadat ik gezongen had. Ook al moest ik vandaag naar Jaden’s feest, vanochtend had ik nog geoefend voor mijn Believe Tour.
Ze kwam terug met een koud glas water. ‘Bedankt,’ zei ik en dronk het water dorstig op.
DPOV:
‘Het spijt me, het is hier niet erg groot. Ik ben maar een arme student,’ zei ik verontschuldigend tegen hem. Hij was vast ontzettende luxe gewend.
‘Het geeft niet,’ zei hij en knipoogde naar me. ‘Woon je hier alleen?’
‘Nee, met mijn vriendin Kaylee.’
‘Waar is ze dan? Het feestje van Jaden is toch afgelopen?’ vroeg hij. Waarschijnlijk verbeelde ik het me, maar hij klonk een beetje wantrouwig.
‘Ehm…’ Ik wist niet zeker of ik hem kon vertellen dat mijn beste vriendin meestal de hele avond doorfeest.
‘Ze is bij haar vriend aan het slapen.’ Helemaal gelogen was dat nou ook weer niet. Soms had ze een vriend voor een avond en bleef ze daar slapen.
Hij leek niet wantrouwend meer maar misschien was dat omdat zijn aandacht weer werd afgeleid door zijn telefoon.
‘Ik moet gaan,’zei hij en stond op. ‘Het was echt heel bedankt voor je gastvrijheid Daisy.’
‘Nu al?’ vroeg ik en keek naar de klok. Het was pas een kwartier geleden dat hij zei dat hij over een half uur weg moest.
‘Ja, Scooter was dichtbij. Hij is nu beneden.’
‘O, oké,’ zei ik en probeerde mijn teleurstelling niet te laten merken.
Ik wilde naar de deur lopen en met hem naar beneden gaan om hem uit te laten. Maar net toen ik mijn deur op de deurklink had voelde ik een warme hand op de mijne. ‘Ik laat mezelf wel uit. Dag Daisy,’ zei ik.
Hij wilde weggaan, maar ik bedacht me opeens iets. ‘Wacht!’ riep ik.
Hij keek me vragend aan, maar ik rende naar mijn kamer toe om een papier en pen te halen. Daarna rende ik naar hem terug.
‘Wil je dit signeren?’ vroeg ik. Verbazend genoeg moest hij lachen.
‘Tuurlijk,’zei hij nog steeds lachend. Hij zette zijn handtekening erop en ging weg.

Reacties (1)

  • xswagstars

    Snel verder! Love it!
    xxx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen