Huilend zat ik al de hele pauze hier. De meiden waren misschien achter me aangegaan, maar hadden me niet gevonden. Of ze hadden me alleen gelaten. Wat het ook was, ik vond het prettig. Ik vond het niet fijn om nu iemand om me heen te hebben. Huilen in het bijzijn van iemand was zwak, en dat kon ik niet hebben. ‘Jade ben je hier?’ Hoorde ik Perrie zeggen en ik hield mijn snikken in. Ze wou weer weglopen, en blies ik mijn adem uit en snikte ik harder dan daarvoor. Dus haar voetstappen kwamen terug. Shit. ‘Jadelie we weten dat je hier zit.’ Zuchtte Jesy. Zuchtend kwam ik uit het hokje en keek ik ze doods aan. ‘Oh kom hier lieverd,’ zei Anne en ze trok me in een knuffel. ‘Alles gaat fout vandaag.’ Snikte ik en zag in de spiegel mezelf staan. Ik zag er vreselijk uit. ‘Maar lieverd, daarvoor is het leven. Er gaat altijd wel iets fout, maar je komt er altijd sterker uit.’ Suste Jesy me. Alleen het hielp niet, ze wisten niks van mijn problemen met mijn stiefmoeder. Wel van dat ik ruzie had met mijn stiefzusters, maar dat had iedereen zeiden ze. Daarom had ik ze niks vertelt van Cecile, ze zouden het alleen maar afwimpelen. Ik begon door Jesy haar woorden harder te huilen, en Jesy keek Perrie in paniek aan. ‘Droog je tranen schat, je hebt Belle en Siene nu laten zien dat je kunt huilen. Je moet je niet laten kennen.’ Probeerde Perrie. ‘Harry is het niet waard,’ deed Anne er nog een schepje boven op. Jesy wou er iets van zeggen, maar Perrie gaf haar een stootje dat ze niks moest zeggen. ‘Inderdaad, hij is het niet waard.’ Snikt ik en trok me los waarna ik mijn tranen wegveegde en mijn mascara bewerkte. Zuchtend legde ik mijn haar weer goed neer, waarna ik naar ze keek. ‘Kom we gaan naar de les,’ zei Jesy zacht waarna ik mijn tas pakte en we samen de wc verlieten. Waarschijnlijk zou iedereen me aankijken, omdat ik uit de kantine was gevlucht. Normaal keurden ze me geen blik waardig, maar nu keek iedereen. En ik voelde me er ongemakkelijk door. Mijn arm hield ik vast met mijn hand en ik kauwde op de binnenkant van mijn wang. ‘Rustig maar,’ suste Perrie me zodra ze het zag. Ik glimlachte waterig naar haar waarna we het lokaal inliepen. Fijn die arrogante vijf zaten er al. Ik blikte toch even snel naar Harry, die de leider van hun leek. Hij keek me afkeurend aan waarna hij weer verder in gesprek ging met de andere vier. En een paar giechelende meisjes naast hun probeerden met hun mee te praten, iets wat faalden. Snel wende ik mijn hoofd af zodra Harry weer naar me keek, en nam ik plaats naast Perrie. Verveeld luisterde ik naar de lerares die een verhaal begon over saaie plantjes en dingen.

Really love you guys! Kunnen jullie me in de top krijgen?
Xx moi

Reacties (19)

  • VeerleClifford

    Ik dacht dat harry een lieve jongen was. Wrmn is hij hier zo.. Arogant?
    Verder(H)

    9 jaar geleden
  • Redanais

    Tot zover is harry een echte prince charming!:S
    Foei harry!(N)

    9 jaar geleden
  • janna34

    omg!!! ik zat serieus een beetje achter mijn laptop te huilen...(H)
    zo zielig.... xxx

    9 jaar geleden
  • 1Dwolf

    geweldig verhaal ik lees pas net maar ik vind het nu al leuk en dat gebeurt niet vaak. meestal moet het een paar hoofdstukken duren voordat ik het leuk vind maar nu vind ik het al in het begin leuk
    en dat zegt veel want ik lees echt heel veel;)

    9 jaar geleden
  • xKennedyx

    Ahaha " een paar giechelende meisjes probeerden mee te praten, iets wat faalde" LOLm
    Die oortjes zijn AWUSOOME!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen