‘Dus vertel?’ Vraagt Perrie en gaat goed zitten op haar bed. Ik speel met een plukje dekbed tussen mijn vingers en kijk naar haar vrolijke stippel geleurde muur. ‘Wat wil je weten?’ Vraag ik zacht om tijd te rekken. Want ik weet wat ze wil weten, maar ik wil het nog niet vertellen. Ik ken Jesy, Anne en Perrie al vanaf mijn jeugd en sinds… maar toch heb ik ze nog nooit iets verteld. Soms voelen ze niet eens aan als vriendinnen omdat ze nooit zien dat er iets is. Maar ergens vind ik het wel best. ‘Ik wil weten wat er aan de hand is? Is er iets huis? Want we komen nooit bij jou en je mag nooit slapen bij ons..’ vraagt Perrie zacht en ik haal diep adem. ‘Het is Cecile,’ zucht ik en Perrie kijkt me vragend aan. Ze weten wel dat ze mijn stiefmoeder is, maar niet wat ze met me doet. ‘Ik ben haar “slaafje”-’ Zeg ik en maakt bij het woord slaafje aanhalingstekens in de lucht. ‘Zoals?’ Vraagt Perrie verder. ‘Nou ik moet altijd van alles voor haar doen, en je weet wel de kledingwinkel waar ik werk. Nou het is dus van haar maar dat weet je ook, en als ik daar niet werk kan ik nooit een platencontract betalen of naar een college gaan.’ Ratel ik en ze kijkt me met haar domme O face aan. ‘Dat wist ik niet,’ mompelt ze dan. ‘Nee geen van jullie,’ zeg ik snel en ze kijkt me medelevend aan. ‘Waarom heb je dat ons niet gewoon verteld?’ Vraagt ze zacht en kijkt me met tranen in haar ogen aan. ‘Omdat ik niet wil dat jullie gaan denken dat ik een zielig iemand ben, of nou ja weet ik veel. Ik wil niet dat jullie altijd zeggen “oh gaat het wel” of “wimpel haar nou af, kan best” of “ach joh het valt allemaal best mee.”’ Ratel ik door. Ondertussen ben ik opgestaan en kijk ik uit haar raam. Als ze niks zegt draai ik me om en kijk ik haar aan. ‘Ik wou gewoon dat je het me verteld had, of een van ons in ieder geval. Je loopt hier waarschijnlijk al jaren mee, en je hebt het ons niet verteld. En we zijn je beste vriendinnen. We hadden je kunnen helpen.’ Zegt ze allemaal zacht en ze kijkt me ongelovig aan. ‘Wat hadden jullie dan kunnen doen? Zeggen van dat het niet eerlijk tegenover mij was? Dat zou niet werken bij haar, en dan dat geval ven Belle en Siene nog. Daar zeiden jullie ook gewoon dat het niet zo erg was. Ik durfde niks meer.’ Fluister ik en laat me zakken op het bed en Perrie trekt me in een knuffel. ‘Het komt wel goed, echt waar.’ Fluistert ze en ik barst in huilen uit. ‘Ik… ik mis hem zo.’ Snif ik en ze streelt over mijn rug heen. ‘Dat weet ik, maar het komt wel goed. Je hebt ons.’ Fluistert ze en zo zitten we nog een tijd in stilte.

Reactions?

Reacties (11)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen