'Waarom heb je dit gedaan?' roep ik. 'Rustig Rose, het is niet dat ik het niet wilde. Het moe....' 'Houd op met je stomme praatjes! Ik wil geen smoesjes meer. Je hebt net mijn leven veranderd zak!' roep ik nog harder. 'Rose, doe nou verdomme eens rustig. Ik moest dit doen, het was gewoon niet te omzeilen.' 'Houd toch op!' Ik val op de grond met tranen in mijn ogen. 'Rose, denk nou eens goed na. Jij weet ook dat dit niet anders kon. Jij wilde het niet.' 'Denk jij nou eens na! Hoe zou ik het kunnen doen?! Ik ga mijn bloedeigen zus niet vermoorden, alleen vanwege een ontgroening!' 'Ik snap je ook wel, maar...' 'Niks te maar'en! Ik wil geen woord meer van je horen!' Ik voel me rottig. Mijn zus, ze is dood. Haar bloed zit aan mijn handen gekleefd en ik heb in mijn haar bloedklodders van haar zitten. 'Rose, kom maar mee. Je moet even weg hier.' Ik laat me begeleiden door Liam. We gaan naar Sierra, mijn tweelingzus. 'Wat is er Rose? Waarom zit er allemaal bloed in je haar en op je handen?' 'Willow, ze is...is....DOOD!' Ik val op de bank en laat de tranen, die ik nog heb, stromen. 'Wat?! Wie heeft het gedaan Rose?' 'Hij, Sierra!' Ik wijs naar Liam. 'Ik kon niet anders!' roept hij ter verdediging. 'Kom jij eens hier Rose.' Ze sluit me in haar armen en ik voel haar warme, zachte, kastanjebruine haren. Haar sprekende, blauwe ogen kijken me troostend aan. 'Jij hebt hier niks mee te maken Rose. Jij hebt Willow niet vermoord, toch?' Ik schud mijn hoofd. 'Dan is het goed. Je moet het hem niet kwalijk nemen, hij wilde niet dat jij het deed.' 'Dat snap ik wel, maar waarom vermoordde hij Willow dan?' 'Dat moet je aan hem vragen.' Ik draai me om naar Liam. 'Liam, waarom heb je Willow vermoord?' 'Ik...ik...ik weet het niet Rose. Ik kon het jou niet laten doen. En iemand moest het doen, maar ik wilde het ook niet.' 'Ik vertrouw je op je woord.' Ik omhels hem en hij trekt me stevig naar zich toe. 'Bedankt Rose.' 'Oké, nu alles weer goed is, wie wilt er iets drinken?' 'Ik. Een cola alsjeblieft,' zegt Liam. 'Voor mij pepsi.' Sierra loopt weg en komt evenlater terug met drie glazen. 'Een cola voor Liam, een pepsi voor Rose en een koffie voor mij.' 'Ik snap nog steeds niet dat jij koffie drinkt.' 'Het is lekker en ik ben net een uur wakker.' 'Aha, de cafeïne dus.' 'Ja.' Sierra zet de radio aan en op dat moment is het nummer, The A team, op de radio. Ik zing mee. 'Rose, jij moet echt meedoen aan Idols, The X factor of The Voice of Holland.' 'Nee Sierra, dat kan ik niet. Daar ben ik niet goed genoeg voor.' 'Echt wel,' stemt Liam in. 'Oké, ik zal kijken.' We praten nog een tijd door tot er een stilte valt. 'Voor Willow,' fluisteren Sierra en ik. Ik knipper om de tranen weg te werken. Liam staat op en komt naast me zitten. Hij slaat zijn armen om me heen. 'Bedankt,' fluister ik zo zacht dat niemand het hoort. Hij trekt me nog dichter naar zich to en ik kan zijn hart horen slaan. Het maakt me..... rustig. 'Het spijt me echt heel erg Rose.' 'Het is al goed Liam.' Hij buigt zijn hoofd naar voor en geeft me een lichte kus. 'En?' Ik geef hem ook een lichte kus, maar uiteindelijk neemt liefde de overhand. Sierra schraapt haar keel en we stoppen. 'Sorry Sierra!' 'Geeft niet.' Ik geef Liam een knuffel en hij kreunt even. 'Wat is er?' 'Au!' piept hij. 'Wat is er?' 'Karma pakt me terug.' Het bloed loopt vanonder zijn shirt vandaan. 'Wat is er?' 'Vertel me alsjeblieft of ik nog leef.' 'Je leeft nog Liam!' 'Dan moet je nu weten dat ik van je hield.' Zijn ogen blijven staan en hij wordt helemaal slap. 'Nee!' Sierra buigt bij me neer en troost me. 'Rose, er zijn meer vissen in de zee dan dit visje.' 'Bedankt.' Ik knuffel terug. Iets te veel doden op één dag. 'Kom mee, dan gaan we winkelen.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen