Foto bij Chapter eighty-four

Jake Fraun

De koude wind beet in mijn wangen en ik duwde mijn neus nog dieper in de warme wollen sjaal van Liam. Ook Charlie had er eentje om zijn nek, die van Harry. Het was echt ijskoud en in stilverlangen bad ik dat ik nog op de Dominicaanse Republiek zat. Maar helaas, ik was in Londen waar de temperaturen wel eens onder nul durfden te gaan, deze tijd van het jaar. Ik hield Charlie stevig vast toen er plots een auto de hoek om kwam. Het was doodstil in de straat. De meeste mensen zaten lekker warm binnen en van toeristen had je hier ook geen last. Die zaten eerder in het centrum, het bekende deel van London, niet in deze achterbuurt. Maar deze achterbuurt was niet zo erg als sommige dachten. Ik had er het grootste deel van mijn jeugd doorgebracht. Samen met Heath, waar ik nu heen liep. Ik voelde een vlaag van zenuwachtigheid opkomen en onderdrukte die maar met moeite. Verschillende dialogen ratelden door mijn hoofd. Zouden er ongemakkelijke stiltes vallen? Zouden we nog steeds vriendschappelijk met elkaar kunnen omgaan? Zou er veel veranderd zijn in die weken dat ik weg was? Ik wist het niet en doordat ik zo in het duister tastte, voelde ik me onzeker. Hij was mijn beste vriend, maar op dit moment leek hij meer een wildvreemde.
Charlie haalde me uit mijn gemijmer door kort aan mijn hand te trekken. Ik keek verbaasd op en realiseerde me dat ik was stil blijven staan. Charlie keek vragend naar me op, maar ik zei niets. In plaats daarvan liep ik door en Charlie volgde.
Maar hetgeen wat me nog het meest dwars zat: zou ik hem over Liam vertellen? Dat ik over de jongens moest vertellen, was zo klaar als een klontje. Hoe kon ik anders verklaren waar ik de laatste weken gebleven was? Natuurlijk, ik zou iets kunnen verzinnen, maar wat als Charlie dan iets zei? En dan nog, waren we echt zo van elkaar vervreemd dat ik hem de waarheid niet meer kon vertellen? Ik schudde warrig mijn hoofd en schrok toen ik iets kouds op mijn neus voelde. Ik keek naar boven en zag honderden kleine sneeuwvlokjes neerdwarrelen. We moesten ons haasten als we nog voor de sneeuw bui wilden aankomen bij Heath.
"Kom Charlie", zei ik en ik trok hem iets sneller vooruit. Charlie rende bijna en ik vertraagde mijn pas zodat we hij de kans kreeg om te stappen. Nog een paar stappen en dan de hoek om. Ik zag het rijtjeshuis al opdoemen en Charlie herkende het. Hij liep er naartoe alsof het zijn eigen thuis was en ik glimlachte. Charlie was hier eigenlijk niet zo heel vaak geweest, enkel om mij te komen halen samen met mama. Mama. Ik hoopte maar dat Heath's moeder niets zou zeggen over mama, daar had ik nu echt geen zin in. Charlie wachtte geduldig tot ik ook de voordeur bereikt had voordat hij aanbelde. Heath's moeder deed open.
"Hallo mevrouw Finkle", begroette ik haar terwijl ik mijn best deed om mijn opluchting te verbergen toen ik haar zag glimlachen.
"Jake, Charlie, wat lang geleden zeg. Kom er in", begroette ze ons vrolijk en ze zette een stapje opzij zodat Charlie en ik erlangs konden. Met de warmte kwam ook de vertrouwde geur van versleten leer. Heath's vader was leerbewerker en werkte aan de band. Het was een onderbetaalde job, maar de familie Finkle leek ermee rond te komen. Maar hoe graag ik me ook wilde laten overspoelen door herinneringen, dat was niet waarvoor ik gekomen was. Ik kwam om Heath te zien en hoe sneller ik dat eerste pijnlijke moment achter de rug had, hoe beter. Als ik geluk had, liep het helemaal niet zo stroef als ik verwachtte, maar ik probeerde geen hoop te creëren. Sinds ik met de jongens omging was ik er zeker van dat ik sterk veranderd was. Ik mocht dan wel twee keer zat zijn geweest op slechts korte tijd, ik was een stuk verantwoordelijker geworden. Ik zorgde nu voor Charlie, ik had een bijbaantje in het restaurant, ook al was ik niet meer gewist sinds mijn vakantie met de jongens, en niet te vergeten, ik had een serieuze relatie die volgens mij nog lang zou duren. Dus ja, ik was in tussentijd veel veranderd. Ik haalde diep adem en richtte me tot mevrouw Finkle.
"Ik kom, zoals u waarschijnlijk wel dacht, voor Heath. Is hij op zijn kamer?"
Mevrouw Finkle zuchtte zachtjes en ik zag dat haar ogen droevig stonden.
"Ja. Kom Charlie, zullen wij naar de keuken gaan?", stelde ze voor en ze nam Charlies handje vast. Net voor ze de hoek omgingen, draaide ze zich kort om.
"Ik...Het spijt me Jake. Alsjeblief, help hem." Haar ogen waren rood doorlopen en ik kon de smeekbede in haar stem onmogelijk negeren. Ze zag er wanhopig uit. IJs sloot zich om mijn hart toen ik de trap op liep. Met trillende vingers deed ik de deur van zijn kamer open, zonder te kloppen.
Ieder ander had waarschijnlijk onmiddellijk een stap teruggezet en de deur achter zich dicht gesmeten, maar ik niet. Ik kende dit scenario en het déjà vu gevoel haalde me al snel in. Maar mijn reactie was anders. De volwassen Jake nam het over.
"Heath", zei ik duidelijk en ik bedankte stilletjes dat hij zo krachtig klonk. Ik voelde me totaal niet zoals mijn stem klonk. Vanbinnen ging ik kapot door wat ik zag.
Noch Heath, noch het meisje leek me gehoord of gezien te hebben.
"Heath!" zei ik weer, luider, dwingender. Dit keer hoorde hij het wel degelijk en hij gromde geërgerd. Hij wierp een blik om het meisje heen, duidelijk niet tevreden dat hij gestoord werd, maar ik zag hoe hij verstijfde toen hij mij zag. Hij duwde het meisje van zich af en bleef me aanstaren. Het meisje keek mij woest aan toen hij haar der uit schopte. Ze raapte al haar kleren bijeen en vertrok met veel lawaai naar beneden. Ik hoorde de deur in het slot vallen. Er heerste een geladen spanning tussen ons. Ik bekeek Heath zijn gezicht, bestuurde elke centimeter, in een poging om mijn ogen niet over zijn lichaam te laten dwalen. Ik hield het bijna niet meer.
"Heath, trek alsjeblief iets aan", piepte ik schor. Ik was volledig trouw aan Liam en ik zag Heath ook totaal niet op die manier. Maar als hij ineens poedelnaakt voor je neus ligt, je hoeft het niet uit te lokken hé.
Heath kwam verschrikt overeind en greep naar zijn boxershort en een shirt. Ik wachtte geduldig totdat hij aangekleed was, vooraleer ik iets zei.

mhihi, gemeen moment om te stoppen(duivel)Ahw, met een reactie krijgen jullie morgen zeker een vervolg;)sorry dat ik gisteren niet schreef, ik had het nogal druk en ik ben ook gewoon niet op de computer geweest eigenlijk... Ohja, bij deze even welkom aan alle nieuwe abo's, we zijn met z'n 60!(flower)en een GROTE dankjewel aan Remco, die er voornamelijk voor gezorgd heeft dat er extra abo's zijn... Als jij ook voor mijn story gepromoot hebt, laat het even weten, dan geef ik je een shoutout of zo?(flower)Slaap lekker en kill me with your comments(H)

Reacties (6)

  • Tuena

    Snel verderr x

    9 jaar geleden
  • FluweelsHun

    Snel verdeeeeeeeer!(H)echt heel goed geschreven! Ik hou van jou en je verhaal(flower)(flower)xxxxxxxxxx

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Snel verder!, anders hou ik het niet;)

    9 jaar geleden
  • ovaries

    Gemeen, gemeen, gemeen
    dit verhaal blijft verslavend, en vooral nu <3

    9 jaar geleden
  • Troians

    Maar ik wil je helemaal niet vermoorden!!€!
    Ik ben een vredelievend type!

    Haha
    Ik hoor mijn vriendin al lachen!

    Snel verder
    Kusjez

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen