Foto bij Chapter 079

De volgende dag werd ik wakker. Althans, voor mij was het de volgende dag. Ik lag in een ziekenhuisbed, en om me heen was het redelijk donker. Er waren wat lampjes dus ik kon de ruimte goed genoeg zien om te weten dat het een ziekenhuiskamer was, maar het was zo donker dat het overduidelijk avond was. Mijn hoofd deed te zeer om na te denken hoe ik hier in hemelsnaam was beland. Naast me hoorde ik zachtjes gehijg van iemand die sliep. Toen ik mijn hoofd probeerde om te draaien om te zien wie het was, trok er een enorme pijnscheut doorheen en zakte ik weer terug naar het kussen op weg naar dromenland.

De volgende keer dat ik wakker werd, was de kamer verlicht door daglicht. Dit keer lukte het me om mijn hoofd om te draaien, maar er zat niemand meer. Wel hoorde ik net buiten de deur van mijn kamer verschillende stemmen. Enkele seconden later kwam er een vrouw mijn kamer in. Lange witte jas, papieren in haar hand, bril op, overduidelijk een dokter. Ze keek tamelijk verrast toen ze zag dat ik wakker was, en riep gelijk andere dokters.
Bezorgd kwam ze naast me staan. "Hi, my name is Theresa. How do you feel?" vroeg ze, terwijl ze mijn kussen achter mijn hoofd weer recht probeerde te leggen.
Ze trok net iets te hard aan het kussen, waardoor ik weer een pijnscheut door mijn hoofd voelde gaan en ineen kromp. "Headache huh? No worries, soon it will be over" zegt ze geruststellend, en ik probeer te glimlachen. "Do you know where you are?" vraagt ze, en met moeite antwoord ik. "The hospital"
De vrouw knikt. Op dat moment komt er een man in mijn kamer gelopen, ook overduidelijk een dokter. "Hi Yara, I'm doctor Cooper" zegt hij opgewekt, en hij komt op me aflopen. Hij drukt op wat knopjes op appartaatjes naast me, en pakt dan een stoel om naast me te kunnen zitten. "I need to to test you. Can you lift up your leg please?" vraagt hij, en ik hef mijn been langzaam op. Het doet verschrikkelijk veel pijn dat de tranen in mijn ogen springen, maar ik ben allang blij dat ik mijn benen in ieder geval bewegen. "Good" zegt de dokter goedkeurend, en zo doen we nog wat testjes. Ook vraagt hij of ik nog weet wie ik ben, en hoe ik hier ben beland.
Of ik weet wie ik ben? Check.
Of ik weet hoe ik hier ben beland? Noppes, nada. Het laatste wat ik nog weet was dat ik in een zwembad was met een zeer aantrekkelijke jongen, maar de rest was ik blijkbaar kwijt. De dokter vertelde me dat ik een heftig auto-ongeluk heb gehad, waarbij de auto wel een paar meter de lucht in is gevlogen. Ik heb 3 dagen in een soort coma gelegen, en hij zei ook dat ik verschrikkelijk veel geluk heb dat ik me nog zoveel kan herinneren en niet veel verwondingen heb. Ik heb alleen een gebroken been, en een gekneusde rib. En hoofdpijn. Heel veel hoofdpijn.
De man was weer verdwenen, en de vrouw hield me net een glaasje water met een rietje voor. "How's Harry? Is he here?" vroeg ik met een schorre stem.
"Is that your boyfriend? Yes, his bandage on his hand is getting off right now, but he's okay. When you were asleep he was here all the time, he seems sweet" zegt ze, en ik glimlach. "He is"



Sorry sorry sorry dat ik 2 dagen niks heb geschreven..
Ik vind het zelf echt jammer dat ik niet meer 2/3 stukjes per dag kan posten zoals ik eerst deed.. Maar ja school gaat nu even voor want ik moet echt echt echt overgaan! Ik zit op een Gymnasium school - nerd(nerd)- en als ik het niet haal moet ik dus naar een andere school.. Het gaat al beter maar ik moet gewoon even de laatste weken wat meer tijd eraan besteden zodat ik het zeker weten haal!
Dit is dus mijn slappe excuus voor het weinige schrijven -__-
Ik hoop wel dat jullie nog van me houden net zoals dat ik van jullie hou (:
xoxox

Reacties (9)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen