Foto bij Chapter eighty-five

Jake Fraun

"Jake," fluisterde Heath alsof hij een spook had gezien. Ik voelde een brok in mijn keel. Het geluid van zijn stem liet een vreemd gevoel achter.
"Heath", fluisterde ik terug en ik had het gevoel alsof ik in een emotionele chickflick beland was. Meteen herpakte ik me en rechtte mijn rug.
"Heath, hoe kon je?" zei ik streng, maar mijn stem veraadde me. Want, de woorden mochten dan wel arrogant zijn, mijn gebroken stem deed afbreuk aan de woorden. Heath's gezicht sloeg om.
"Hoe kon ik? Je was weg, Jake. Je was weg! Ik bleef hier alleen. Ik had je nodig, maar ik viel alleen. Jake, hoe kon ik?"
Bam. Daar had hij me. Ik wist dat hij gelijk had en er was geen manier om het te ontkennen. Een immens schuldgevoel overspoelde me. Heath was breekbaar. Hoe stoer hij zich ook voordeed, ik wist wie hij echt was en hoe kwetsbaar hij was. Maar ik had er geen rekening mee gehouden toen het thuis verkeerd ging. Als ik eerlijk was, moest ik bekennen dat ik hem helemaal vergeten was. Ik was zo bezig geweest met Charlie en mama dat ik gewoon niet meer aan Heath had gedacht. En natuurlijk had Heath zich niet alleen kunnen redden. Dat kon hij daarvoor ook niet. Noch zijn moeder, noch zijn vader wist wat er echt in hem omging, alleen ik had daar een idee van. En zelfs ik twijfelde soms of ik wel alles wist.
"Hoeveel?" fluisterde ik vragend. Het was een beetje vaag, maar Heath wist precies waar ik het over had.
"Zij was de derde", fluisterde hij terug. Ik begon snel in mijn hoofd te tellen. Ik haalde opgelucht adem toen ik besefte dat dat nog meeviel. Drie meisjes sinds ik weg was, het was nog niet zo erg. Natuurlijk, goed was het niet, maar hij had al veel erger gehad.
"De derde, deze week", fluisterde hij, zo zacht dat ik het bijna niet hoorde. Bijna, maar ik hoorde het toch.
"Heath!" riep ik verontwaardigd. Verontwaardigd, maar bovenal machteloos.
"Ik moet wel Jake! Ik kan niet anders!" riep hij wanhopig. Zijn ogen keken me smekend aan, op zoek naar een antwoord.
"Heath, je moet ermee stoppen. Beloof me dat je ermee zult stoppen. Samen geraken we hier wel uit. Ik ben niet meer alleen Heath, we staan er niet alleen voor. Maar hoe zeer we jou ook aanmoedigen, jij bent degene die beslist. Als jij niet blijft vechten, kunnen wij niets doen," zei ik hem en ik legde mijn hand op zijn schouder. Heath leek de woorden door te laten dringen en knikte toen.
"Jake, wie is er dan nog?"
Ik zuchtte, er viel een enorme last van mijn schouders. Hoewel ik wist dat het nog steeds niet goed ging met Heath, was er iets dat me zei dat het goed zou komen. En ik wilde hem eigenlijk ook graag vertellen over Liam en de jongens.
"Weet je nog dat ik je gebeld heb vanuit de Dominicaanse Republiek?"
Heath knikte en ik startte mijn verhaal.

Sorry voor het belachelijk korte stukje, maar ik heb niet zo veel tijd aangezien ik veel moet leren voor mijn examens en zo... -.-' Maar misschien is dit toch een reactie waard? Ik weet niet? Sorry trouwens dat ie zo saai is, ik wou dat ik het beter kon schrijven... ;( Morgen komt er hopelijk een interessanter stukje... alleen weet ik nog niet waarover, maar dat zien we dan wel weer ;p Slaap lekker allemaal! En bedankt voor elke reactie(flower)Me loves you!(H)

Reacties (5)

  • Tuena

    YAAAAAAAAAAAAY! snel verder babe x

    9 jaar geleden
  • Zachaa

    ZAYN(H)HEATH ?

    aah dat zou geweldig zijn hahaha

    9 jaar geleden
  • Zachaa

    0:I vind dit stukje geweldig.

    9 jaar geleden
  • FluweelsHun

    Dit stukje is HELEMAAL niet saai! ik vond het super goed! en succes met de examens lieffie(flower)

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Slaaplekker!;)

    Ik hartje Jou hartje Blake!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen