Foto bij Chapter eighty-six

Jake Fraun

"Ik was toen met vijf jongens op vakantie. Charlie verbleef bij één van hun ouders. Ik heb hen leren kennen, twee dagen nadat mama er ons uit had gegooid. Ze hadden ons een slaapplaats aangeboden. Het was echt een fijne avond. Uiteindelijk heb ik hen het hele verhaal verteld en ze vonden het niet meer dan logisch dat ik bij hen bleef. Dus dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb kerst en nieuwjaar met hen gevierd, ze hebben me financieel ondersteund. Ik heb nu een bijbaantje in een restaurant en ik hoop dat ik hen binnenkort kan terug betalen. Al vrees ik ervoor, ze hebben me echt véél geld voor geschoten."
"Hoe komen ze aan zoveel geld?"
"Ze, ehm, zijn een soort van beroemd", zei ik haperend.
"Beroemd?"
"Hun band heet One Direction", mompelde ik en ik hoorde Heath naar adem happen. Voor enkele seconden was het stil.
"Je gaat met die beroemde boyband om?!" schreeuwde hij bijna en ik kromp onbewust een beetje in elkaar. Zijn stem klonk niet boos, maar erg gelukkig was het ook niet.
"Ja," fluisterde ik, maar Heath antwoordde niet. Hij draaide zich om zodat ik zijn gezicht niet meer kon zien. Ik liep naar hem toe en legde mijn hand op zijn schouder zodat ik hem kon omdraaien. Maar van zodra mijn huid de stof van zijn shirt raakte, schudde hij mijn hand van zich af. Waarom was hij nou boos? Was het zo erg dat ik met One Direction omging? Ik dacht dat hij me zou uitlachen, zoals de gewone Heath zou doen? Hij zou me uitlachen omdat One Direction een echte meidenboyband is, omdat hij zich daar veel te stoer voor vindt. Maar blijkbaar was ik niet alleen veranderd, Heath was ook niet meer dezelfde. Maar ik wilde niet dat hij boos op me was!
Een zachte snik, snoerde mijn gedachten de mond. Ik liep terug naar Heath en probeerde weer mijn arm op zijn schouder te leggen. Deze keer schudde hij me niet af. Ik greep zijn schouder steviger beet en draaide hem om. Hij keek me met rood betraande ogen aan, de schaamte was duidelijk af te lezen. Ik kon mezelf voor de kop slaan! Ik dacht dat hij boos was, maar dat was hij overduidelijk niet. Ik wilde hem net vragen wat er scheelde, toen hij sprak.
"Nu begrijp ik waarom je hier niet meer was", fluisterde hij en het duurde enkele seconden voor ik begreep wat hij daar mee bedoelde.
"Nee! Nee, echt niet Jake! Je moet me geloven, dat is niet waar! Jij bent even belangrijk voor mij, dat wéét je! Ik ging alleen maar met hen mee omdat..tja..ehm..kijk, het zit zo. God, hoe leg ik dit uit? Weet je, de reden doet er nu ook niet echt toe, maar je moet geloven als ik je zeg dat ik niet met hen ben meegegaan omdat ik hen beter vind dan hen. Dat zweer ik je", vertelde ik hem, maar ik zag dat hij het diep in zijn hart nog steeds niet geloofde. Ik kreunde inwendig en maakte een riskante beslissing. Het zou ofwel alles goed maken, ofwel was mijn vriendschap met Heath voor altijd geruïneerd.
"Heath, ga even zitten, wil je? Ik moet je wat vertellen en dat is echt niet gemakkelijk."
Heath luisterde en ging op de rand van zijn bed zitten. Hij snoof en stilaan kreeg hij terug zijn oude trekken terug. Hoewel hij nu echt het type leek dat absoluut tegen homo's is, stelde het me enigszins gerust. Als hij me nu accepteerde, wist ik dat dat voor altijd zou zijn. De Heath die zomaar weende, dat was niet echt normaal en ik wist ook niet of die Heath nu bovenhand op de andere.
"Weet je nog, toen we jonger waren, op de basisschool? Jij had hordes meisjes achter je lopen en je genoot van hun aandacht, toch?" vroeg ik en Heath knikte.
"Jij had er ook, maar je negeerde ze altijd", sprak hij me vermanend toe. Hij had gelijk, dus ik knikte.
"Ja. Toen wist ik nog niet waarom ik dat deed. Ik dacht dat ik gewoon niet klaar was voor meisjes. Maar we werden ouder en ondertussen had jij...veel meisjes", ging ik verder. Ik wist dat dit een pijnlijk moment was voor hem, maar ik moest het gewoon zeggen. Ik wilde hem niet bestraffen, het hoorde gewoon bij het verhaal.
"Ik voelde nog steeds niets. Ik dacht dat het kwam omdat er toevallig geen mooi meisje bijzat, maar toen ik enkele weken geleden in het winkelcentrum kwam zat er wel een mooi meisje. Een heel mooi meisje en ze flirtte met me, dat was overduidelijk. En nog steeds voelde ik niets. Toen heb ik de jongens leren kennen. En Heath, wat jij voelt voor een meisje, dat voel ik voor een jongen. Wel bepaald één jongen. Liam en ik zijn een koppel, al een tijdje. Het was heel vreemd, maar het is echt Heath en dat is wat telt." Ai, slim Jake, weer een sneer naar hem toe. Ik besloot dat ik nu wel genoeg gezegd had, ik moest hem overigens niet te veel details geven over wat ik voor Liam voelde, dat zou hem alleen maar meer afschrikken. Ik stond daar maar, wachtend tot hij iets zou zeggen, maar dat deed hij niet. Hij staarde me aan en stilaan zag ik de blik in zijn ogen veranderen. Een blik die ik nog nooit gezien had en dus ook maar moeilijk kon plaatsen. Tot hij de verklarende woorden uitspuwde.
"Je...je bent een flikker?"
Ik kromp inwendig in elkaar en probeerde zo neutraal mogelijk te reageren. Hij weet het nog maar net. Hij heeft het nog niet verwerkt. Hij weet het nog maar net. Ik knikte langzaam en zag stilaan een soort woede in hem opkomen. Maar voor hij zou uitbarsten had ik hem eerst nog iets te zeggen.
"Voor je kwaad wordt, Heath, wil ik je eerst nog iets zeggen. Heath, wat je nu ook gaat zeggen, of doen, ik vergeef het je zolang dat je je problemen niet meer voor jezelf houdt. Ik wil dat je er met iemand over praat en ik snap heus wel als je dat niet met mij wil doen. Maar ik ben er altijd, oké? Onthoud je dat?"
Nee natuurlijk onthoudt hij dat niet! Het enigste dat hij van vandaag zal onthouden is dat je een flikker bent!
Heath keek me maar donker aan en ik besloot dat het misschien toch maar het best was om weg te gaan voor hij dingen zou doen waar hij later misschien spijt van zou krijgen. Ik draaide me om en beende snel de kamer uit. Ik snelde van de trappen af, door naar de woonkamer. Charlie en mevrouw Finkle zaten in de zetel. Er stonden twee tassen thee en een bordje met koekjes op het salontafeltje.
"CHarlie," zei ik snel en alletwee keken ze verbaasd op, "we moeten gaan. Mevrouw Finkle, het was echt heel fijn om u nog eens terug te zien. Ik moet nu gaan, maar -" Ik wilde nog iets zeggen, maar een hoop lawaai van boven overstemde mijn woorden. Heath was duidelijk aan het roepen en ik geloof zelfs dat ik iets op de grond hoorde vallen.
"Ik geloof dat het wel duidelijk is waarom we gaan. Maar ik hoop dat hij me ooit kan accepteren en dan terug komt. Tot zolang zult u ons hier niet meer zien. Ik wil hem niet onder druk zetten, het is zijn keuze. Wilt u hem wel zeggen dat hij voor mij altijd dezelfde vriend blijft, dat ik hem nooit anders heb bekeken?" vroeg ik nog snel voordat ik de deur uitstapte. Mevrouw Finkle keek me verward aan.
"Wat is er gebeurd Jake?" vroeg ze bezorgd.
"Ik heb hem verteld dat ik homo ben", vertelde ik haar en het kwam er een beetje botter uit dan dat mijn bedoeling was. ze staarde me voor enkele seconden aan, maar knikte toen.
"Ik zal de boodschap overbrengen en Jake, hij komt terug. Hij heeft je nodig en vroeg of laat zal hij dat zelf ook beseffen", zei ze me en ze glimlachte. Ik glimlachte waterig.
"Dat hoop ik. Dat hoop ik echt", zei ik nog voordat ze ons uitzwaaide en wij onze weg naar huis hervatten. Charlie liep vrolijk naast me, wat me liet lachen.
"Heb je honger, Charlie?" vroeg ik en hij knikte.
"Dan zullen we thuis beginnen met het eten maken, is dat een goed idee?"
"Ja! Wanneer komen papa Li en jullie broers?" vroeg hij toen en ik keek hem verbaasd aan.
"Bedoel je Louis, Niall, Zayn en Harry?"
"Ja, die bedoel ik."
"Maar, je weet toch dat ik en papa Li geen familie zijn? En Louis, Zayn, Niall en Harry zijn toch ook geen familie van elkaar?" zei ik verbaasd.
"Maar het lijkt altijd zo!" bracht hij protesterend in en ik lachte.
"Papa, blijven we voor altijd bij papa Li en de rest?"
Ik keek hem recht in zijn ogen aan en voor even leek het alsof ik naar mijn vader keek. Een herinnering verspreidde zich in mijn geest en ik hield het vast.
"Ik hoop het mijn jongen, ik hoop het." Ik schrok van mijn eigen stem, van mijn eigen woorden. Het leek net op mijn vader, ík leek net op mijn vader. En plots begreep ik voor enkele seconden wat Charlie in me zag. Hij zag mij als zijn vader. De vader die hij nooit echt gehad had, omdat die veel te vroeg was weggevallen. Hij wist alleen maar hoe hij eruit zag, op foto's. En wie leek er dan het meeste op die foto's. Juist ja, ik. En ik was alles wat hij nog had. Ik keek terug naar Charlie terwijl we verder wandelden. Hij was niet alleen mijn broertje, hij was mijn zoon. En als hij het ook wilde, zou ik Charlie opvoeden, samen met Liam. Wat gek dat ik het nooit echt eerder had gezien, het lag er zo dik op.
We kwamen terug thuis en Charlie hing zijn jasje op aan de kapstok. Hij schopte zijn schoentjes uit en rende op zijn sokken naar de woonkamer waar hij zich, zo te horen, in de zetel liet vallen. Lachend hing ik ook mijn jas op en stak mijn en Charlies schoenen in de schoenenrek. Ik liep naar de keuken en haalde wat groenten uit de koelkast. Ik besloot het voor vandaag simpel te houden en gewoon een pasta klaar te maken met groentesaus. Ik keek op de klok en schrok toen ik zag hoe laat het was. Liam en de lads zouden hier al binnen anderhalf uur zijn. ik haalde een plank tevoorschijn en begon op mijn gemak de wortels in blokjes te snijden. Helemaal op mijn geamk, alsof het mijn eigen huis was. Ik glimlachte.


SORRY dat ik zo verschrikkelijk lang niet heb geschreven! Echt waar, het spijt me verschrikkelijk! Ik hoop dat dit extra lange deeltje het een beetje goed maakt, want het probleem is dat ik komende week ook maar heel weinig zal kunnen schrijven... -.-' Ik heb namelijk examens tot donderdag, echt niet leuk ;( en daarna komt de allerliefste Savitri naar hier dus misschien schrijf ik met haar nog een klein stukje, maar dat weet ik nog niet :') Maar daarna schrijf ik wel weer en ik hoop dat ik dan minstens elke dag een hoofdstuk kan plaatsen in die week. Voor de vakantie weet ik het nog niet zo. Ik ga op fietskamp van 14 juli tot 19 juli, dus dan kan ik zeker niet schrijven... Daarna ga ik ook nog naar Italië voor twee weken. Dan kan ik heel misschien iets activeren, maar dan schrijf ik wel vooruit dus dan komen er naderhand wel veel deeltjes... :') Bedankt dat iedereen zijn abo heeft gehouden en het dus de moeite waard vindt om te wachten, dat liet me echt stralen :') Now, kill me with your comments please(H)Me loves you so much!(flower)

Reacties (3)

  • FluweelsHun

    volgens mij mag ik heath niet.. maar ik hoop wel dat het terug goed komt met die 2 (: ohja, je examens zullen wel goed zijn; zoals altijd!(flower)
    Liefsss(H)

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Geweldig stuk!
    Mooi geschreven!
    Veel succes met je examens!

    Ik hartje Jou hartje Blake!

    9 jaar geleden
  • CalumThomas

    omg snel verder, ik hoop zo dat het goed komt tussen hem en Heath..

    xxx

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen