Foto bij O30

Jade Livingstone

In een tussenuur liep ik met George naar buiten. Fred had gezegd dat hij naar Quana zou gaan. Het herfstzonnetje scheen op mijn gezicht en deed me glimlachen. Binnenkort zouden we niet meer naar buiten kunnen om van de zon te genieten. “Zou Fred nu aan Quana aan het vragen zijn of ze met hem naar Zweinsveld wil?” vroeg ik me hardop af. “Waarschijnlijk wel,” grijnsde George. “Mooi zo.” We liepen richting het meer en Georges hand streek per ongeluk langs de mijne. Ik keek opzij naar hem en voelde dat ik moest blozen – alweer. George grinnikte en liep rustig verder. Ik bleef stil staan. “Lach je me uit?” vroeg ik quasi beledigd. “Natuurlijk niet.” “Daar lijkt het anders wel op.” “Nee hoor. Je reactie was gewoon grappig.” Hij liep naar me toe. Waarschijnlijk was zijn hand dus toch niet per ongeluk langs de mijne gegaan. “Wat dan?” vroeg ik. “Je wordt zo snel rood,” grijnsde hij. “En daarom lach je me uit?” “Nee, natuurlijk niet.” “Daar lijkt het anders wel op. Ik denk dat ik maar weer terugga naar het kasteel.” Ik draaide me om en begon weg te lopen. “Jade, wacht nou. Zo bedoelde ik het niet.” Ik liep gewoon door. George rende naar me toe en pakte mijn hand om te tegen te houden. Waarom deed hij dat nou? Nu waren die vlinders in mijn buik weer wild aan het rondfladderen. “Jade, wacht. Sorry. Ik wilde niet…” Ik draaide me om en grijnsde. “Dat je daar in trapt,” lachte ik. Hij keek even beteuterd en grijnsde toen.
“Daar krijg je spijt van.” Ik zag het gevaar al aankomen en rende weg. Helaas was hij sneller. Hij probeerde me te kietelen, maar ik duwde hem zachtjes weg. Toch viel hij om. Oeps, toch iets te hard geduwd. Hij trok me mee in zijn val en ik belandde half op zijn schoot. Hij begon me te kietelen en ik kwam lachend op mijn rug in het gras terecht. Hij kwam boven me hangen en kietelde verder. “George, stop!” lachte ik. Ik probeerde weg te komen, maar hij was te sterk. “Stop nou! George, alsjeblieft!” Hij keek me aan en stopte met kietelen. “Alsjeblieft werkt altijd,” mompelde hij. Hij bleef me aankijken met zijn bruine ogen en ik had het idee dat ik erin zou verdrinken. Hij kwam wat dichterbij en ik voelde zijn adem over mijn gezicht strijken. Was hij van plan me te zoenen? Vond hij me ook leuk?
“JADE!” klonk de stem van Quana over het terrein. Het verbrak de betovering tussen George en mij en zorgde ervoor dat ik me nu een beetje ongemakkelijk voelde. “Doe alsof je een steen bent, dan ziet ze ons niet,” fluisterde ik. George lachte en het ongemakkelijke moment tussen ons was voorbij. George ging rechtop zitten en ik stond op. Ik klopte het gras van mijn kleren en keek waar Quana was. Ze stond een stukje verderop en leek overstuur. “Ik denk dat ze me nodig heeft,” zei ik tegen George. “Ze lijkt overstuur.” George knikte. “Ik zie je straks wel weer.” Ik glimlachte en liep naar Quana toe. Ik keek even om naar George die naar me stond te kijken. Een eind verderop zag ik Malfidus staan, die heel erg boos keek. Wat was zijn probleem? Toen ik bij Quana kwam, zag ik dat ze tranen in haar ogen had.
“Hé, wat is er?” “Niets. Hebben jullie gezoend?” “Nee. Je onderbrak ons voor er iets kon gebeuren. Maar vertel wat er is. Ik zie aan je dat er iets mis is, Quana.” Ze schudde haar hoofd en probeerde de tranen weg te knipperen. “Kom eens hier,” zei ik en ik omhelsde haar. “Je kunt me alles vertellen. Dat weet je toch?”

En ik ben ook weer terug! Gisteren was leuk! X QuestToAsk

Reacties (2)

  • PrimRue

    Yeaaah jullie zijn er allbei weer so that meanss meer hoofdstukjes!!!? (:
    Loveee this storie jullie schrijven allebei echt super!!
    En omyweaslyyyy ze gingen bijna zoenen O.o ;D
    Snel verduuuuur please(flower)

    8 jaar geleden
  • Gisborne

    Snelverder! <3333
    I don't get it.... Ze zijn zulke goede vriendinnen, maar verzwijgen zoveel voor elkaar.... :c

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen