Foto bij O34

Jade Livingstone

Ik stond Fred en George af te luisteren met Quana. Ik was er eigenlijk tegen, maar het was voor een goed doel. Fred zei dat hij niet meer geïnteresseerd was in Quana, omdat ze Carlo leuker zou vinden. Hier kon ik dus echt niet tegen. Als hij zijn ogen nou eens zou open doen. Ik sprong achter de pilaar vandaan. Fred en George keken me geschrokken aan.
“Eikel!” riep ik. “Snap je het nou nog niet? Ze vindt jou leuk, niet Carlo! Ze is hartstikke verdrietig en dat ga jij oplossen!” Ik keek Fred boos aan en draaide me om. Ik beende naar Quana toe en trok haar mee.
“Ik wil niet meer,” huilde ze. Ik omhelsde haar even. “Ah, kom op. Fred trekt wel bij,” mompelde ik. “Kom, we gaan anders jouw outfit voor Zweinsveld uitzoeken!” “Fred wil toch niet meer met mij!” riep ze boos. “Kom nou maar,” hield ik vol. Soms moest je koppig zijn bij Quana, anders lukte niets. Ik besefte me plotseling wat ik gedaan had en stond stil. “Heb ik hem nu werkelijk een eikel genoemd?” Quana kon een lach niet onderdrukken. “Ja, met zijn broertje ernaast,” lachte ze. “God, George zal wel denken.” “Ik denk dat hij denkt dat je gelijk hebt en dat hij je een pittige, aantrekkelijke tante vindt,” zei ze grijnzend.
“Denk je dat echt?” Zonder op antwoord te wachten vervolgde ik vrolijk op en neer springend mijn weg naar de leerlingenkamer. “Gek mens,” mompelde Quana achter me. “Hé, dat hoorde ik!” Quana rende achter me aan en lachte. "Fortuna Major," zei ik tegen de Dikke Dame. Het portret zwaaide opzij en we klommen door het portretgat. Het viel me op dat het behoorlijk druk was in de leerlingenkamer, maar ik liep meteen de trap op naar onze slaapzaal. Quana sloot de deur achter ons. "Nu is jouw kleding aan de beurt!" Ik trok haar kast open en begon tussen haar kleding te kijken. Quana had echt leuke kleren. Het was jammer dat we op school altijd een uniform moesten dragen. We grepen dan ook elke mogelijkheid aan om iets anders aan te trekken. Quana was op haar bed gaan zitten en keek even sip voor zich uit. "Hé, wees eens wat vrolijker. Fred trekt echt wel bij." "Hoe weet je dat?" "Omdat hij door mijn woorden zal beseffen dat ik gelijk heb. Ik heb altijd gelijk." Quana grinnikte. "Mafkees." Ik haalde mijn schouders op. Ze lachte in ieder geval weer, ook al ging het ten koste van mij. "Geef hem een dagje. En ga niet naar Carlo toe. Anders zal hij niet geloven dat ik gelijk heb." Ze knikte. "Bedankt, Jade." Ik glimlachte. "Daar zijn vrienden voor. En het zou leuk zijn als we een soort van schoonzusjes worden. Tot ik met een of andere Zwadderaar moet trouwen, natuurlijk..." Waarom begon ik daar nou over? Ik was het net uit mijn geheugen aan het verbannen. Ik richtte mijn aandacht op de kleding om de tranen tegen te houden. "Het komt wel goed," zei Quana. "We vinden wel een oplossing. Trouwens, je hebt nog tot na het zzevende jaar, dus we hebben alle tijd. Dan ben je trouwens meerderjarig en kan je ook gewoon weggaan. En in de tussentijd heb je George om je het even te laten vergeten." Ze trok me naar zich toe en knuffelde me. Een traan rolde over mijn wang en ze veegde hem weg. "Dankje, Quana." "Daar zijn vrienden voor," grijnsde ze. Na een tijdje hadden we eindelijk een outfit voor haar gevonden en liepen we de trap weer af. "Wil je me even helpen met Gedaanteverwisselingen?" vroeg ze me. "Ik snap het huiswerk niet." "Tuurlijk." We zochten een leeg tafeltje en gingen ons huiswerk maken. Na een uurtje kwam George bij ons zitten. "Fred trekt wel bij," zei hij tegen Quana. "Hij komt wel tot inzicht door Jades woorden." Hij grijnsde naar me en de vlinders kwamen meer opzetten. Gelukkig leek hij het niet erg te vinden dat ik zijn broertje een eikel had genoemd. "Nou, ik laat jullie wel even alleen," zei Quana. "Nee, dat hoeft niet," zei George. "Ik moet nog wat doen." "Oke. Maar met Jade valt nu toch niets meer aan te vangen. Ik denk niet dat ze me nog kan helpen met mijn huiswerk." "Hé, wat?" mompelde ik. Ik had inderdaad een beetje te opvallend naar George zitten kijken. Kon ik er wat aan doen dat hij zo leuk was? "Nee, nee, ik kan best huiswerk maken." "Goed zo." George lachte. "Tot later, dames." Hij liep weg en keek nog even achterom. Quana prikte in mijn zij. "Hopeloos verliefd," grinnikte ze. "Dat valt toch wel mee?" "Nee. Dat valt niet mee. Maar het is wel schattig. En nu moet je me helpen."

Ik, QuestToAsk, kan wegens een drukke planning tot morgen of als het niet mee zit tot maandag niets activeren. Geen stukjes dus als NoDeatheather ook niks kan activeren, sorry (:

Reacties (2)

  • BOOKWURM

    N'aahw how cute!

    8 jaar geleden
  • Gisborne

    Snel verder! <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen