Foto bij Four.

Ik nam glimlachend afscheid van de mensen op mijn afdeling en liep naar het trappenhuis. Het was vrijdag, godzijdank. Hoewel het werken bij de reclassering heel leuk was, was het ook zwaar werk. Als je niet bij cliënten langs ging, had je wel voortgangsgesprekken en mensen die zich verplicht kwamen melden. Als je zelfs dan nog niets te doen had op bepaalde tijden moest je dossiers nakijken en in mijn geval stageopdrachten maken.
Ik klapte mijn paraplu open toen ik buiten kwam en keek nors naar de regen die voor mijn voeten op de grond spatte. Het was begin september, en de herfst was nog duidelijk te vinden in het klimaat.
Ik liep de bekende route naar de bushalte en stapte enkele koude minuten later opgelucht de bus in.
Terwijl ik om me heen keek herkende ik al een paar mensen die al de hele week bij me in de bus zaten. Daar zat het oude vrouwtje met haar bril stevig op haar neus gedrukt te breien, een paar stoelen voor haar zat een man van middelbare leeftijd rustig een boek te lezen en enkele plaatsen achter het oude vrouwtje zat een groepje scholieren die per bus altijd naar huis reisden.
Toen de bus eindelijk in mijn wijk stopte was de helft van de bus al leeg. Het leven in London was redelijk duur. Midden in de stad waren de appartementen onbetaalbaar, maar in de buitenwijken waren er alleen maar vrijstaande huizen en villa’s. Ik woonde tussen die twee groepen in, in een klein appartementje met een krakende lift en een ventilator die de hele nacht bruiste en me nog steeds wakker liet liggen.
Ik liep op mijn gemak door de straten van London heen en verwisselde om de zoveel tijd even van hand om mijn tas te dragen. Ik voelde me thuis in dit werk, het helpen van mensen die teruggeplaatst werden in de samenleving, maar ze ook streng controleren. Ik had in Nederland genoeg verhalen gehoord waar de Reclassering faalde, en ik wilde daar verschil in maken. Nu mocht ik als stagiaire nog niet de meest extreme gevallen als cliënt hebben, maar dat had meer met mijn leeftijd dan mijn handelingen te maken. Vanaf de eerste dag was ik al goed ontvangen en hadden ze me getest op mijn handelingen in bepaalde situaties. Ze zagen dat ik vastberaden was, sterk in mijn schoenen stond en toch sociaal was. Het enige probleem was dat ik nu eenmaal geen dertig jaar leek. De meeste cliënten accepteerden mij als jonkie zijnde, ook al was ik dan jonger dan ze dachten, maar sommige mensen probeerden hun grenzen te ver te leggen.
Ik stak, eenmaal aangekomen bij mijn appartement, mijn sleutel met een zucht in het slot en gooide direct mijn tas neer zodra ik binnen was.
Ik wilde graag een huisdier hebben, om de leegte in mijn woning te verdrijven. Ik kon het alleen niet over mijn hart verkrijgen om zo’n diertje de hele dag alleen te laten zitten. Ik was elke dag van half negen tot half zes weg, en die paar uurtjes die ik dan thuis was moest ik dan maar in eenzaamheid doorbrengen.
Ik slofte naar de keuken en tuitte mijn lippen nadenkend. Ik had niet veel in huis, meestal waren het salades die ik at. Ik had geen zin om een hele portie spaghetti te maken voor alleen mijzelf, of een hele ovenschool klaar te maken waarvan ik toch maar een klein deel zou eten.
Ik bakte wat stukjes kip in een pan en gooide er flink wat kruiden overheen. Ik hield van zout eten, ook al was dat redelijk ongezond.
Toen ik voor de TV neerplofte met een grote maaltijdsalade op mijn schoot kreeg ik een sms.
You home yet? Am a bit bored, so call me whenever you’re home. X Harry
Ik grinnikte en drukte na een enkele seconde van aarzelen op het groene telefoontje om hem te bellen.

Reacties (3)

  • wildheart

    heel leuk! Ben nu al een trouwe lezer..hihi

    7 jaar geleden
  • Mashaloves

    Leuk <3

    7 jaar geleden
  • DawnRose

    leukleukleuk snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen