Foto bij [05] Masqué ball and theories

Weken gaan op deze manier voorbij en Harry en ik worden steeds closer. En zonder het te willen kijk ik uit naar zijn berichtjes waarin staat dat hij me wil zien. Zo heb ik ook vandaag zo`n briefje vast. Dik perkament met de robijnrode inkt waarmee hij schrijft. Vanavond was het gemaskerde Halloween feest en de natuur werkte gezellig mee. De wind rukte aan de bomen en jankte spookachtig. Door de harde wind dwarrelden overal bladeren en zo ook op het binnenplaatsje waar ik zit.
Het stenen bankje is koud en hard maar ondanks de ongemakken blijf ik toch zitten.
De dunne hemelsblauwe wollen handschoenen liggen op m`n schoot en de wind rukt aan de sjaal die met hetzelfde wol is gebreid.
M`n ogen glijden over de binnenplaats en als ik zeker weet dat niemand kijkt sta ik langzaam op, doe de sjaal af en knoop langzaam de lange grijze jas open.

De laatste tijd lijkt het wel alsof kou en warmte geen vat op me heeft, daarom ben ik hier. Om m`n theorie te testen.
Ondanks dat het herfst is is het maar liefst acht graden, veel te koud om zonder extra kleding buiten rond te lopen. Toch sta ik nu hier, zonder jas, handschoenen of sjaal en ik voel helemaal niets! Nou, dat is niet waar, ik voel het wel maar het doet me gewoon niets meer.
Vreemd.
Langzaam trek ik m`n jas weer aan, gris m`n tas, handschoenen en sjaal bij elkaar en ren naar binnen.

Pov. Jace William Luxfort
Zonder om me heen te kijken haast ik me door de gangen van Zweinstein naar de waterspuwers die aan weerszijde van Perkamentus` kantoor staan.
‘Zoutzuur.’ Mompel ik en de stenen beelden springen opzij waarna een trap zichtbaar wordt. ‘Binnen, Jace.’ Hoor ik Perkamentus antwoorden als ik op de houten deur klop.
De oude tovenaar zit achter z`n bureau hij kijkt me over z`n halfronde brilletje aan en glimlacht alsof er niets aan de hand is.
‘Je moet haar vermoorden, Albus.’
Met een diepe zucht wijst hij op een stoel en zet z`n vingertoppen tegen elkaar. Al die tijd volgen z`n helblauwe ogen m`n bewegingen. ‘Jace, ik snap helemaal wat je bedoelt. Toch kan ik niet zomaar een meisje met haar capaciteiten vermoorden.’
Z`n kalme gezicht en rustige stem maken me razend.
‘Je raakt de macht over haar kwijt, Albus. De bezweringen die je haar opgelegd hebt raken hun kracht kwijt. Ze stond net buiten zonder jas en ze leek er totaal geen last van te hebben.’
Perkamentus slaat z`n ogen neer en lijkt bezorgd. ‘Ik weet het, Jace, ik weet het. Toch kan ik haar niet zomaar uitschakelen. Ze is nog niet helemaal verlost van mijn bezweringen, dat gebeurt pas zodra ik dood ben. Tot die tijd zullen haar krachten drastisch toenemen en zo ook haar bloeddorst. Maar er is iets waardoor de kans klein wordt dat ze losslaat.’

Vragend hou ik m`n hoofd schuin en probeer m`n woede uit alle macht in te houden. ‘Ze ziet de laatste tijd een jongen waardoor ze op een of andere manier veel relaxter is. En hoe rustiger ze is hoe kleiner de kans op een losgeslagen monster.’
‘Je bedoelt niet Draco toch?’
De man schud z`n hoofd en strijkt over z`n baard. ‘Nee, niet Draco.’
Hij is even stil en kijkt dan weer op. ‘Severus houdt haar in de gaten. Desnoods kan hij haar in een coma brengen met een toverdrank. Het is ons enige plan b voor als ze wel doordraait.’

Pov. Harry James Potter
Met een licht hart laat ik het briefje in haar tas glijden als ik langsloop. Vanavond, dan zou ik haar zien. Zowel op het gemaskerd bal als in ons lokaal. Met een glimlach denk ik aan haar zilver glanzende ogen als ze elke keer weer iets later dan ik het lokaal in komt, de blonde losse krullen en de zacht rode lippen. Lippen die alleen Draco mag kussen. Het jaloerse vuurtje in m`n hart laait op en dreigt me te verteren. Zo graag zou ik haar vast willen houden, de geur van haar huid willen ruiken en m`n lippen op de hare willen drukken.
Al achtenvijftig keer heb ik op het punt gestaan om haar te kussen, al achtenvijftig keer heb ik het niet gedaan omdat ik weet dat zij alleen vriendschap voor me voelt en niet die alles verterende liefde.
Zo diep in gedachten verzonken merk ik dat ik ineens midden tussen een stel zwadderaars sta. Als ik me wil omdraaien zie ik dat het Bonny`s vriendinnen zijn.

Victoria draait zich om en haar kastanjebruine ogen kleuren mooi bij haar haren. Ze bloost lichtjes en draait zich naar Rosalie die me vijandig aanstaart met haar groene ogen.
Het laatste meisje in Annlyn, haar zuurstokroze haar is absurd lang en ze grijnst dreigend.
‘Potter, verdwaald? Misschien moet je peervader je even bij je hand nemen en je naar je kamer brengen.’ Kwaad duw ik m`n tot vuisten gebalde handen tegen m`n dijen. Ze wisten donders goed dat Sirius dood is. Ineens staat Bonny bij haar vriendinnen. In tegenstelling tot hun zie ik geen vijandigheid maar een vrolijke twinkel in haar zilveren ogen.
Ze glimlacht lichtjes en knipoogt tegen me waardoor ik langzaam aan rood wordt.
‘ik- euhm.’ Snel draai ik me om en ren nog net niet de gang door. Achter me hoor ik de meisjes lachen. ‘Hou toch op.’ Snauwt Bonny tegen haar vriendinnen waarna hun irritatie op haar gericht wordt en ze mij vergeten.

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
De zilverblauwe jurk zat iets strakker rond m`n taille maar liep vanaf m`n heupen breed uit. De bijpassende schoenen stonden naast elkaar naast het bed en ik wierp er een blik op terwijl ik m`n haar opstak. Het masker met de linten lag op de lakens en de echte kristallen fonkelden in het licht.

Rosalie droeg een groene jurk die tot vlak boven haar knieën kwam. Ze prutste zo erg met haar donkerbruine haar dat ik zuchtte en de krullen losjes opstak.
Victoria droeg een bordeauxrode jurk die tot haar enkels reikte. De dieprode kleur kleurde perfect bij haar huid.
Toen we allemaal klaar waren bond ik m`n maskertje voor en liep langzaam de trap af. Rosalie aan m`n rechterhand, Victoria aan de linkerhand. Annlyn voegde zich bij ons en kwam naast me lopen.
Andere meisjes lieten ons voorgaan en met z`n allen stonden we stil bi de Grote Zaal. Alle jongens waren al binnen. Onder trompetgeschal zwaaien de deuren open en lopen Tori, Lyn, Rose en ik als eerste naar binnen.
Draco grijnst als hij me ziet en bied me z`n arm aan waarna hij me de dansvloer opleid en samen met mij de openingsdans begint.
Hij ziet er ongelofelijk knap uit in pak. Toch kijk ik niet naar hem maar naar Harry. Zelfs nu wil z`n haar niet blijven zitten en ook hij ziet er ongelofelijk knap uit in pak.
De hele avond dans ik met verschillende mensen en als de klok twaalf uur slaat verlaat Harry de zaal. Ik volg een kwartier later.

Als ik de muziek niet meer hoor begin ik te rennen, m`n hakken maken een tikkend geluid op de stenen vloer. M`n haar wappert achter me aan en ik trek de speldjes eruit zodat het in een waterval over m`n rug golft.
‘Harry?’ zachtjes sluit ik de deur achter me en zie Harry met z`n rug naar me toe bij het raam staan. Als hi zich omdraait glimlacht hij me toe en steekt een hand naar me uit.
‘Bonita, wil je deze dans van me?’ Ik glimlach en leg m`n hand in de zijne. Langzaam dansen we in een perfecte stilte, in het maanlicht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen