Foto bij [017] I don't wanna lose you

Na het avondeten werden Nora en Leo weer opgehaald door Olalla ‘Ik ga denk ik ook maar naar huis,’ mompelde ik. ‘Zal ik meelopen? Weet ik ook gelijk waar je woont,’ glimlachte Fernando. Ik knikte en samen liepen we zijn huis uit ‘Ik ga je nu toch wel vaker zien toch?’ ik keek hem even met opgetrokken wenkbrauwen aan ‘Natuurlijk niet, wat dacht jij dan’. Fernando trok een pruillip en schoot toen naar me toe en begon me te kietelen. ‘Ahhh genade,’ gilde ik. Als ik ergens niet tegen kon was het wel kietelen ‘Het was maar een grapje,’ hikte ik tussen het lachen door. Toen ik op de grond lag en bijna geen adem meer kreeg van het lachen stopte hij eindelijk en ging bovenop me zitten waarna hij mijn armen tegen de grond duwde zodat ik niet weg kon. ‘Wat zei je?’ hij keek me even lief aan. ‘Natuurlijk ga je me vaker zien allerbeste voetballer en liefste Nando’ ‘Dat is al een stuk beter’ ‘Laat je me dan nu los?’ Hij schudde zijn hoofd en bleef grijnzend zitten. Nu was het mijn buurt om zielig te kijken ‘Waarom niet, ik heb toch gezegd wat je wou horen?’ ‘Jup, maar ik zit wel lekker zo’ ‘Hm je hebt geluk dat er niemand loopt anders werden we nu heel raar aangestaard,’ mompelde ik. Fernando grinnikte ‘Er is niemand, dus ik kan lekker blijven zitten’ Ik zuchtte ‘Maar mijn vader wacht’ ‘Leuk geprobeerd, we waren net nog aan de vroege kant zei je’ ‘Dat zei ik omdat ik niet weg wou’ Fernando boog iets voorover ‘En waarom dan wel niet?’ ‘Omdat het gezellig was en nouja gewoon’ ‘Gewoon? Dus er is nog iets anders?’ ‘Wil je dat dan?’ vragend keek ik hem aan en er verscheen een kleine grijns op zijn gezicht ‘Misschien’ ‘Wat is dat nou voor antwoord?’ ‘Het zelfde als jou: nouja gewoon,’ grinnikte hij en kwam nog iets dichterbij. Ik kon zijn adem op mijn gezicht voelen en zijn neus raakte bijna de mijne. Een gevoel dat ik niet kon plaatsen raasde door mijn lichaam, had Luena dan toch gelijk? Het liefst had ik hem nu dicht tegen me aan getrokken en hem nooit meer los gelaten, maar dat kon ik niet doen toch? Ik kende hem pas drie dagen. Mijn gedachtes werden onderbroken door Fernando ‘Waar denk je aan?’ Ik opende mijn mond maar sloot heb gelijk weer, wat moest ik zeggen. ‘Uhm niks?’ Hij grinnikte zachtjes en liet een pols los zodat hij zijn hand op mijn wang kon leggen ‘Daar geloof ik helemaal niks van,’ fluisterde hij tegen mijn lippen aan waarna hij me zacht kuste.

--
Sorry ik was van t weekend bij mn vader en heb geen tijd gehad om te schrijven ;$
Hope u like it (:

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen