NOTE : alles is gebaseerd op fantasie.

Ik verschuilde me in een grote kledingkast. Het zat op slot , dus niemand kon hier in komen. Het was een grote inloopkast en je kan die van binnen op slot doen. Het is geen spelletje. Nee , het is veel erger dan een spel. Het is oorlog. De Amerikanen hebben de oosten aangevallen en proberen nu zo veel mogelijk land in bezit te nemen. Het oosten - China , Japan en Noord-Zuid- Korea , vechten voor de wereld. Amerika vecht alleen. Nu zit ik hier dan , alleen in een kledingkast. En oh ja , het is inmiddels al 2018. De hel is uitgebroken. Iemand klopt op de deur. Ik schrik me rot. ''Eshter doe de deur open. Ik ben het Liam'', zegt hij. ''Ik doe voor niemand open''
''Eshter , doe nou niet precies op dit moment koppig. Ze zitten me vlak achter de hielen!'', roept hij.
''Ja ja , ik kom al.'' Ik loop naar de deur en open het. ''Snel'', mompel ik en doe de deur weer op slot. ''Hoe heb je me trouwens gevonden?'', vraag ik. ''Es , ik ken je wel hoor. Ik ken je sinds je klein was , duh''
''Maar eh.. Hoe zit het met de Amerikanen?'', vraag ik na een korte stilte. ''Ze zijn buiten aan het vechten. De Engelsen en Chinezen vechten ook. Voor ons land.''
''Wat zijn ze aardig..'', mompel ik. Liam grinnikt en ik zak een beetje naar beneden en ga op de grond zitten. ''Heb je eten meegenomen? Want euh.. Je weet wel hea?'', mompel ik. ''Ja ik weet hoe je ben en nee ik heb geen eten meegenomen.'', zegt Liam. Ik zucht diep. Ik ken Liam als sinds ik klein was. Sindsdien waren we al dikke vrienden. Hij deed ook een keer mee aan de X-Factor en is toen niet doorgegaan. Twee jaar later deed hij weer mee en werd toen geplaatst in een groep , One Direction. Maar nu het 'oorlog' is , werd de tour afgelast. En zitten ze nu hier opgesloten.
''Waar zijn de andere jongens eigenlijk?'' , vraag ik.
''Ze zijn ergens ondergronds.. Kan je hier ondergronds komen eigenlijk?'', zegt Liam. Eigenlijk nooit over nagedacht , ondergronds lopen en verschuilen. Mijn vader had me wel iets over vertelt , en hij zei dat het gevaarlijk was. ''Ik zou het niet weten Li''
''Misschien maar proberen?''
''Nou ehh.. Liever niet nee. Ik wil niet meer in gevaar lopen'', zeg ik. Liam knikt begrijpelijk.

Het is nu een dag later en we zitten nog veilig in de kast. Liam is in slaap gesukkeld en ik ben klaar wakker. Ik heb dorst en heb honger. Wat had je anders verwacht na een dag zonder eten.
Ik kijk in een spiegel - mijn haar staat recht overeind en mijn make-up is overal overgelopen. Fijn dan. ''Es? Waar ben je?'', hoor ik Liam zeggen.
''Hiero kiddo'', zeg ik terug en kijk naar een kast waar een bepaald kleren hangen. De meeste zijn donkere kleren.
''Li , kom eens'', zeg ik.
''Kom er aan''
''Zijn deze dingen goed als vermomming? Voor áls we een ondergrondse ingang vinden?'', zeg ik.
''Hmm.. Is geen gek plan'', mompelt hij. Ik pak een setje donkere kleren en bekijk het goed. Het is een legersjas met donkere jeans. Ik kijk onder even naar de schoenen.
Als ik zwarte hoge laarzen heb gevonden pak ik ze en klem ze vast in mijn handen. ''Jouw beurt'', zeg ik. Ik loop even naar de andere kant van de kast en doe snel mijn kleren aan. ''Li , ben je klaar?''
''Yup , kom maar weer terug''
Ik ga weer zitten , nu letterlijk in het hoopje kleren. ''Auw..?'', zeg ik verbaasd. Ik trek een laken eraf en zie dat er een hendel erop zit. ''Serieus een hendel? In een kast?'', mompel ik. ''Een ondergrondse doorgang!'', zeggen ik en Liam tegelijkertijd. We hebben allebei een grote glimlach op onze gezichten. ''Dan hebben we toch niets voor niets deze spuuglelijke kleren aangetrokken'', grinnikt Liam. ''Yup..'', zeg ik en trek het hendeltje omhoog.
''Open de deur , we weten dat jullie daar zitten!'', zegt een zware mannenstem. ''Liam! Doe dat alsjeblieft niet!'', roep ik.
''Huh? Dat was ik niet..'', zegt hij. O My god.. Nee , laat het alsjeblieft niet zijn wat ik denk.
''Open de deur , of we breken hem in!'', dreigt de zware mannenstem weer. ''Zullen we ons maar overgeven aan de Amerikanen?'', stel ik voor. ''Nee! Ik wil dat jij veilig blijft.'' Liam komt dichterbij en geeft me een kus op mijn mond. Even schrik ik , maar ik ga toch mee met hem. Misschien zie ik hem wel nooit meer?
''Liam?''
''Ja?''
''Ik houd van je'' En ik geef hem nog een kusje op zijn mond.
''Ga in het luik , ik leid ze wel af'', zegt hij.
''En dan?''
''Daarna zien we wel..'' Ik moet mezelf inhouden om niet te gaan janken. Maar dat lukt niet en een traan vindt zijn weg langs mijn wang. ''Ik houd van je Liam Payne'', zeg ik als laatst en ik duik weg in het luik.
Op weg naar de jongens dan maar? Luide snikken maken echoën in het riool. Het is eigenlijk best wel goor , maar ik heb het er voor over.
''Eshter , ben jij dat?'', hoor ik een bekende stem zeggen. ''Ja..'', piep ik er schor uit. ''O mijn god..'', hoor ik dezelfde stem zeggen. ''Zayn? Ben jij dat?'', vraag ik schor.
''Ja ik ben het. Waar is Liam , die zou je toch gaan zoeken?''
''Ja.. Maar hij heeft zich overgegeven aan de Amerikanen.'', vertel ik terug.

- xMHoran
Beetje lang?

Reacties (2)

  • agirlx

    awh, zielig!(huil)

    8 jaar geleden
  • essiejansen

    Wow, Vet mooi geschreven.
    Vind het echt super!!!(H)

    Xxx

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen