David Jost


De blonde man achterin, lijkt haast onzichtbaar.
Jongeren kleven hun ogen vast op het prachtige exemplaar, vooraan in de club. Het duo met snaarinstrument en micro.
Volledig door de tekst en symfonie gehypnotiseerd.

Haar stem is zacht en diep. Puur en zuiver. Zonder onvaste trilling, moeiteloos hoge en lage noten gezongen. De man kan zich geen enkele song voor de geest halen, die op deze lijkt. Het is een mooie cover.

Met gesloten ogen probeert hij zich in te leven. Verdiept hij zich in de muziek. Verlaat hij even de realiteit.
Laat hij zich meeslepen op de golven van de noten. Op de woorden in haar zang. Diepe teksten, alsof ze die zelf heeft meegemaakt.


Dit is waar hij op had gewacht. Talent


De rest van het glas prik met citroen wordt opgedronken. Zijn lichaam komt overeind en werpt een blik op de meisjes. Beiden gesloten in de roes van het lied.

Mensen grijpen voorzichtig elkaars hand beet, kijken elkaar aan met een verliefde blik in de ogen. Vrouwen komen overeind en laten zich begeleiden naar de dansvloer. Met het hoofd op de schouder van hun partner, zweven ze eroverheen. Draaien weelderige cirkels om hun as.

Hij strijkt over de kin en knikt in het niets. Als je dit kan veroorzaken, heb je een heleboel talent met je meegebracht.

Hij baant zich een weg tussen de betoverde menigte. Het midden bereikt, wordt hij bruusk tegengehouden. Noch door een hand, noch door een blik.


Een stem.


Een verrassend diepe stem, afgestemd op de ander.
Zijn beiden gezegend met een geluid, reiken tot het hart?
Verbijsterd kijkt de man toe, hoe de tweeling overschakelt op een duet.


Plots wordt hij op de schouder getikt, zag de man die hem vermoedelijk had gecontacteerd. 'David Jost?' Met een brede glimlach, schud hij hem de hand. 'Jij moet Jason Cage zijn.' Met een korte knik, begeleid Jason hem tussen de dansende paren, achter de bar, de achterkeuken in.

Daar opent hij een witte deur, verwelkomt hem in zijn strakke, moderne woonkamer. Geverfd in grijze tinten, lederen zetels die net wit geverfd lijken. Een abstract beeldhouwwerk in de hoek van de kamer.

Het namaakvuur brandde ter gezelligheid. 'Druppel?' Hij zag hoe de man, de glazen fles whiskey in de hand hield. '89' Toch een jaar dat hij niet zomaar voor zijn neus voorbij kon laten schieten. 'Graag.' Beantwoorde hij zijn vraag.

Hij laat zijn ogen glijden langs de foto's boven de open haard. Een Aziatische vrouw, houdt 2 kinderen bij de hand, gepaard met een trotse glimlach. Een 8 jarig jongetje en 6 jarig meisje, schatte hij. Dat gedacht, doet hem omkijken naar de man. Hij verdachte de man als vader van de kleine spruiten, wegens de overeenkomende gelaatstrekken en de minieme grijze haren op diens hoofd.

Jason nodigde hem uit op de sofa en keek de man verwachtingsvol aan.
Het was tijd voor een deftig gesprek.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen