Foto bij O37

Quana Dawson

Ik kijk glimlachend naar Fred, die als een of andere aap op en neer aan het springen is, terwijl hij naar het zachte sneeuw wijst dat op de grond ligt. Ik schud mijn hoofd even lachend als hij aandringt om met hem mee te doen. ‘Kom, we gaan een sneeuwengel maken!’ roept hij, waarna hij zijn hand in de mijne legt. Zonder pardon trekt hij me op de grond. Natuurlijk val ik weer op hem terecht in plaats van op de grond. Ik voel hoe mijn wangen rood worden en blozend kijk ik hem aan. ‘Ah, bloost onze Quana nou?’ vraagt hij plagend. Lachend haal ik mijn schouders op. ‘Heb je het koud?’ vraagt hij, als ik even huiver. Tja… Een jurkje aantrekken naar Zweinsveld is natuurlijk ook niet zo slim, maar ik dacht dat mijn winterjas de meeste koude wel zou tegenhouden. Ik schud gauw mijn hoofd, rol op zij en begin wild met mijn armen op en neer te gaan. Ik hoor Fred lachen. Het is een geweldig geluid dat lang in mijn oren blijft hangen. Met gesloten ogen geniet ik even van zijn nagalmende stem, waarna ik mijn benen en armen op en neer beweeg. ‘Het lukt!’ roept Fred als een klein kind. Ik kijk opzij en zie dat hij heftige bewegingen aan het maken is. Serieus, waar haalt deze geweldige jongen al zijn energie vandaan? Ik kom een beetje overeind en zie hoe Carlo een eind verderop naar ons aan het kijken is. Zijn blik is een beetje gekwetst, maar dominantie is ook in zijn blik te zien. Gek, het is alsof ik naar Fred kijk, maar dan een geheel andere versie van hem. ‘Wat is er?’ vraagt Fred, waarna hij overeind komt zitten. Hij kijkt naar dezelfde plek als ik. Ik hoor hem een zacht grommend geluid maken als hij Carlo in zijn vizier krijgt. Plotseling krijg ik een enorme drang die gewoon niet te onderdrukken valt. Mijn hoofd draait zich opzij, zodat ik Freds dominante blik op Carlo gericht zie. Even blijft hij zo kijken, tot ik mijn hand in zijn nek legt. Verbaasd kijkt hij me aan, maar ik sluit mijn ogen en druk mijn lippen vol overgave op de zijne. Dankzij mijn kracht vallen we allebei achterover. Ik kom op Fred liggen en houd mijn beide handen ondertussen in zijn nek, zodat ik hem harder op mijn lippen kan drukken. Ik geniet.
Zachtjes laten mijn lippen die van Fred los. Freds ogen zijn nog altijd gesloten, zie ik als ik mijn ogen tot spleetjes open. Ik kom zelf even bij van het lichte gevoel dat ik in mijn lichaam heb en schud mijn hoofd dan even. ‘Waar was dat nou weer goed voor? Wilde je Carlo soms jaloers maken?’ vraagt Fred. Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat er een klein beetje wantrouwen in zijn stem te horen is. Ik schud blozend mijn hoofd. ‘Dit had ik al veel eerder moeten doen. Dat gedoe met Carlo was het niet waard,’ zeg ik, waarna ik zijn handen grijp. Verbaasd kijkt Fred me aan. ‘Ik hou van je, Fred. Dat ben ik pas gaan beseffen na ons gesprek van een paar weken geleden,’ zeg ik eerlijk. Zijn mond valt nog verder open en ik kan mezelf onderdrukken van een flauwe opmerking. ‘Ik hou ook van jou, Quana,’ zegt hij zachtjes. Hij drukt opnieuw zijn lippen op de mijne. ‘Vind je dit niet wat snel gaan?’ vraag ik geschrokken als hij zijn lippen terugtrekt. Zijn glimlach verdwijnt in een twijfelende grimas. ‘Ik weet het niet,’ geeft hij toe. ‘Het voelt wel goed,’ opper ik, waarna hij glimlacht. ‘Dat wel,’ beaamt hij. Hij pakt mijn wangen vast met zijn beide handen. Zijn chocoladebruine ogen, die ook een spikkeltje blauw hebben – evenals George – kijken diep in mijn ogen. De drang om deze jongen te zoenen wordt weer groter, maar ik behoud mezelf daarvan. ‘Ik zal je altijd beschermen. Als die jongen je nog eens lastigvalt, bescherm ik je met alles wat ik heb,’ fluistert Fred zachtjes. Ik word week van zijn woorden en kijk blozend naar de grond. Fred zet zijn vinger aan mijn kin en tilt mijn hoofd op. ‘Don’t be shy, I love you,’ mompelt hij. Zijn wangen zijn even rood als zijn haar. Ik glimlach even en kijk naar zijn ogen. ‘Misschien moeten we maar eens gaan, een boterbiertje drinken of zo. Tenzij jij een beter plan hebt,’ zegt hij lachend. ‘Ik wil wel eens naar het Krijsende Krot gaan,’ zeg ik vrolijk. ‘Iedereen praat erover, dus wil ik het wel eens zien.’ Fred schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat lijkt me geen goed idee,’ mompelt hij. ‘Waarom niet?’ ‘Het is daar gevaarlijk.’ ‘Gevaarlijk mijn reet,’ zeg ik lachend. ‘Is jou reet gevaarlijk?’ zegt Fred met grote ogen. ‘Wil je eens zien?’ zeg ik melig. Hij komt langzaam dichterbij, maar net op het moment dat zijn lippen de mijne raken, gooi ik sneeuw in zijn gezicht. Lachend sta ik op en ren ik weg, met Fred op mijn hielen.


Sorry. Ik, QuestToAsk, kon niks activeren gisteren, mijn pa verjaarde en we gingen ergens eten en zo! X

Reacties (3)

  • BOOKWURM

    WHAHAHAHAH freduana is soo ahophdopqhfçoçfvg!svgionço!vsd

    8 jaar geleden
  • Gisborne

    Snel verder! <3

    8 jaar geleden
  • PrimRue

    Whaaaa finally!!! Ze zijn zo cuteeee (:
    LOVEE IT!! <3
    Snel verduuuuurrr(flower)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen