Mijn verhaal wordt minder gelezen dan vroeger, wat begrijpelijk is na mijn lange afwezigheid, maar aan degenen die het toch lezen: reacties, meningen en opmerkingen zijn een kleine moeite en toch veel waard (;
Houd er ook rekening mee dat ik bepaalde dingen nu opnieuw traag in gang moet zetten en jullie niet meteen in het drama kan gooien. Zo werkt schrijven niet.

Een paar deeltjes geleden (met het begin van de bruiloft) zijn we trouwens hoofdstuk 10 begonnen!

Het was een mooie plechtigheid, ik zat naast Bill en de hele tijd liet hij mijn hand niet los. Het was een droomhuwelijk met een ontspannen en losse sfeer. Ik rilde, maar Bill merkte het niet. Gefascineerd keek hij toe hoe Mirco de ring over de vinger van zijn bijna-vrouw schoof. Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe Tom, die naast Bill zat, naar een van de nichtjes van Mirco zat te gluren. Sommige dingen zou hij ook nooit verleren. Toen kusten ze elkaar. De hele zaal leefde mee en iedereen stond plots recht. Euforie heerste alom. Zo hoorde het nu ook eenmaal te zijn.

Het feest ’s avonds was tot in de puntjes geregeld en ook behoorlijk druk. Blijkbaar had ik met Mirco er een heleboel familieleden en kennissen bijgekregen. De dansvloer was goed gevuld en natuurlijk vond Bill het nodig om ons er nog eens bij te gaan voegen. Hij nam me bij mijn heupen vast en begon allerlei rare bewegingen op de muziek te maken. “Ik probeer mijn evenwicht te houden, weet je wel”, grapte ik en stak alles behalve elegant een van mijn hakken de lucht in. “Vrouwen”, mompelde hij. Hij keek opzettelijk boven me heen om me te plagen en trok zich voor de rest niet veel van mijn hakken aan, hoewel hij er wel voor zorgde dat zijn knettergekke dancemoves er niet voor zorgden dat ik op de grond belandde.
Het voelde goed om te dansen. Het was lang geleden dat ik nog iets gedaan had wat echt voor bewegen kon doorgaan. Ik gaf er de brui aan na een halfuur, ik moest af zien te raken van dat korset. Het maakte me niet veel uit dat ik het nooit nog heelhuids zou terugzien, het moest van mijn lijf en wel zo snel mogelijk. Ik riep in Bill’s oor dat ik even naar het toilet ging en liet hem alleen achter. Toen ik enkele meters verder achter me keek was hij al niet meer op die plaats te zien. Mijn ogen schoten naar de bar en vonden vrijwel onmiddellijk wat ze zochten. Of ik kende hem goed, of hij was gewoon zo voorspelbaar.

Reacties (3)

  • ZeroGravity

    Weet je wat ik hier zo leuk aan vind?
    Waarschijnlijk zou ieder andere schrijver/schrijfster [hier op Q althans] van zo'n bruiloft iets heel knetterends en boemigs willen maken, met zoveel mogelijk zinnen, drama en beschrijven van emoties tot in het vervelende, zeurderige en kleffe aan toe. Om het zo goed mogelijk weer te geven zoals het is, en daarom juist te falen, zeg maar.
    Jij niet. Jij bent briljant en houdt je zinnen heerlijk kort en draait er niet omheen, wat het juist zo. mooi en touching maakt, zeg maar. Die eerste alinea, vind ik echt heel erg mooi. De tweede ook, tho, maar ik bedoel -omdat je het zo. trouwerig beschrijft. ik weet niet. Een moment als dat, wat eigenlijk een van de belangrijkste punten in je leven is en daarom dus heel erg moeilijk om neer te zetten zelfs al gaat het niet om je hoofdpersoon, en dan nog lukt het je. Like. *staande ovatie*
    En, ik weet niet zo goed wat ik nu nog moet zeggen. I still love it, en ik hoop dat de lezers die hun abo nog gehouden hebben weer de moeite gaan nemen om je te vertellen hoe geweldig ze dit vinden, want daar heb je absoluut recht op. Eigenlijk zou ik het ze verplichten, if that were only possible.
    Anyhow. Just. Perfection and all. Ja. <3

    6 jaar geleden
  • Inviolable

    Mooi geschreven!
    En misschien is het beiden. Kent ze Bill heel goed en is hij voorspelbaar xd.

    xxx

    6 jaar geleden
  • TomxMydrug

    Prachtig geschreven, echt.

    Snel verder <3

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen