Foto bij 85 • Juliet Willis

Mijn hoofd op haar schouder en tranen die over mijn wangen liepen, zo bleven we een tijdje zitten. Volgens mij was het helemaal niet lang, maar Karen vond het welletjes geweest. ‘Kom op.’ Ze haalde mijn hoofd van haar schouder en keek me recht in mijn ogen aan. ‘Droog die traantjes en we gaan terug naar binnen.’ Zei ze terwijl ze met haar duimen een paar tranen van mijn wangen veegde.
Ik wreef de rest van mijn tranen uit mijn ogen en haalde een paar keer diep adem. Ze had inderdaad gelijk. Of ik hier nu nog lang zou zitten wenen, of niet, mijn moeder zou zich er toch niets van aantrekken. Zoals altijd zal ze weer met haar zielige zelve bezig zijn. Met haar eigen medelijden hebben en ervoor proberen te zorgen dat andere ook medelijden met haar zouden krijgen, maar ik zal geen medelijden voor haar krijgen, en ik zal ook niet meer om haar huilen.
‘Oké.’ Zei ik zachtjes wanneer ik mezelf klaar voelde om terug naar binnen te gaan. In mijn stem hoorde je nog een lichte trilling, maar ik was er zeker van dat die wel weer zou verdwijnen eens ik Liam zag.
Een glimlach ontstond op Karens gezicht. ‘Goed zo.’ Ze klopte bemoedigend op mijn schouder waarna ze de deur opende. ‘En we maken het gezellig hé.’ Fluisterde ze nog snel voordat we naar binnen liepen.
Ik zette me weer neer naast Liam. Natuurlijk rustte zijn ogen bezorgd op me, maar ik kon hem een kleine glimlach schenken waardoor hij al iets minder bezorgd leek. ‘Gaat het?’ Vroeg hij toch maar voor de zekerheid. Hij pakte weer mijn hand vast wanneer hij op een antwoord wachtte.
Weer liet ik een kleine glimlach zien. ‘Het gaat al beter.’ Zei ik waarna ik even in zijn hand kneep om het te bevestigen. ‘Maar ik leg het je wel een andere keer uit, goed?’
Liam knikte. In zijn ogen kon ik zien dat hij niet echt overtuigd was, maar dat hij mijn keuze gewoon wilde accepteren. ‘Goed, maar als het te erg wordt, kom het me dan alsjeblieft zeggen. Ik wil je niet verdrietig zien zonder dat ik weet wat er aan de hand is.’ Zijn ogen straalden één en al oprechtheid uit. Hij wilde me beschermen, en dat vond ik zo lief van hem.
‘Je moet echt niet zo bezorgd zijn, maar oké, ik zal komen als het erg wordt.’ Een glimlach speelde op mijn lippen die werd beantwoord door een prachtige glimlach van Liam. Gewoon door zijn glimlach, of door zijn prachtige ogen, kon ik me al geweldig voelen.

Met de grootste glimlach van de hele wereld, stapte ik de auto uit. Liam kwam onmiddellijk na mij de auto uit en haakte onmiddellijk zijn vingers in de mijne. Een bom vlinders ontplofte in mijn buik. Elke keer opnieuw slaagde hij er weer in.
Zo’n tien meter verderop zag ik Emma staan. Ze zwaaide enthousiast naar ons waarna ze naar ons toe liep. Ook op haar gezicht was een grote glimlach te ontdekken. ‘Leuk je terug te zien, Liam.’
Ik wachtte even zijn reactie af, maar hij bleef haar gewoon star aankijken. ‘Ik weet dat het raar voor je zal klinken, Liam, maar Emma is een goede vriendin. Ze hoorde wel bij het groepje, maar ik ben er zeker van dat ze verandert is, of anders dat ze nooit haar eigen was in het groepje.’ Ratelde ik aan één stuk door. ‘Geef haar alsjeblieft aan kans om het te bewijzen.’ Dat laatste klonk echt smekend, alsof ik niet zou kunnen leven als hij het niet deed.
‘Ik geloof je.’ Zei hij simpel. ‘Als jij zegt dat ze te vertrouwen is, dan vertrouw ik haar.’
Mijn lichaam werd helemaal warm vanbinnen wanneer hij dat zei. Hij zag me echt zo graag dat hij me blindelings zou vertrouwen.
‘En mij, vertrouw je mij ook nog, Payne?’ Ik draaide me snel om bij het horen van zijn dodelijk stem. Ik keek recht in zijn heldergroene ogen, die niet al te vriendelijk stonden. Wanneer ik verder keek zag ik ook de rest van het groepje staan.
‘Uh.’ Was het enige wat Liam kon uitbrengen, en vanaf dan wist ik dat het fout ging gaan. Dit zou niet goed gaan aflopen.
‘Ach, Liam toch, waarom zo achterdochtig? Je moet mensen leren vertrouwen, zeker ons.’ Harry grijnsde breed. ‘Je vertrouwt eerder dat sletje, dat je nog maar één maand kent, boven je vrienden die je al jaren kent?’
Liam schoot naar voren en als ik hem niet had tegengehouden, zou hij nu bezig zijn met Harry te wurgen. ‘Durf dat nog één keer te zeggen en je overleeft het niet, Styles!’ Siste hij woedend naar hem.
Harry schudde spijtig zijn hoofd. ‘Slechte keuze, jongen.’ Zei hij met een even spijtige stem, waardoor heel het groepje lachte.
Vanaf het moment dat daarop volgde, leek alles in slow motion te gaan. Harry haalde een mes van achter zijn rug en juist op dat moment schoot Niall naar me toe en hield me in een wurggreep. Vanaf het moment dat ik één verkeerd beweging zou maken, zou het gedaan met me zijn. Daar was ik zeker van, dat moest hij ineens niet zeggen.
Harry begon luid te lachen waarna hij een paar stappen dichter naar Liam zette. ‘Een maand geleden had je je eigen lot al bepaald, aanvaardt het nu maar.’ Nadat hij dat zei, strekte hij zijn arm waardoor het mes zich door Liam zijn buik boorde.


Gillend werd ik wakker. Mijn pyjama topje plakte door het zweet tegen mijn rug. Mijn hart ging als een razend tekeer en ik kon maar aan één ding denken : Dat mocht niet gebeuren!


I don't know where that came from ;D Ik dacht laten we het nog eens geweldadig worden. <3

Reacties (6)

  • Tinaaax257

    Liam schoot naar voren en als ik hem niet had tegengehouden, zou hij nu bezig zijn met Liam te wurgen.
    ??
    XD

    8 jaar geleden
  • 1PinkiePie0

    Ohhh! Ze moet PRATEN met Hqrry (als dat überhaubt lukt...) snel verder! X

    8 jaar geleden
  • xMissMarije

    Verderr

    8 jaar geleden
  • Franta

    I Love your story. Hij is echt heel leuk xx

    8 jaar geleden
  • xximkexx

    als harry dat ooit in zijn hoofd haalt kom ik hem PERSOONLIJK vermoorden(6)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen