Foto bij 86 • Juliet Willis

Ik had voorgesteld om de volgende morgen te voet naar school te gaan. Zo ver was het niet en een beetje frisse lucht zal me goed doen. Misschien was dat wel de oorzaak van mijn droom vannacht. Wanneer ik na meer dan een uur wakker gelegen te hebben, viel ik terug in slaap maar was al snel weer wakker geworden doordat de droom gewoon verder ging totdat Liam dood op de grond lag en iedereen was er gewoon mee aan het lachen, inclusief Emma.
Ik voelde weer hoe mijn benen begonnen te trillen en ik dringend iets nodig had om me aan vast te houden om te voorkomen dat ik op de grond zou vallen. Oké, rustig Juliet. Sprak ik mezelf toe. Het was maar een droom, gewoon een droom, geen realiteit en dat zou ook nooit realiteit worden. Zo slecht kon Harry toch niet zijn, toch? Onmiddellijk begon ik weer te twijfelen. Wat als hij wel zo slecht was?
Een luide zucht verliet mijn lippen waardoor er kleine wolkjes zichtbaar werden. Het was namelijk nog steeds zeer koud buiten, zeker in de morgen.
Ik moest dringend hier iets op verzinnen. Er mocht niets met Liam gebeuren, nu niet, nooit niet. Hij had al genoeg problemen gehad. Maar wat kon ik er aan doen? Als Niall me inderdaad zou tegenhouden, zou ik echt niets kunnen doen en als Emma toch bij het groepje hoorde, ging zij zeker niets doen. Ik kon er niets aan doen, of wacht ... Eens ik dat idee kreeg, versnelde ik automatisch mijn pas. Dit was mijn enige kans, maar het zou misschien wel kunnen lukken.

Net zoals in mijn droom stond Emma op het hoekje op me te wachten, maar nu was ik er zeker van dat er niets ging gebeuren. Nu toch nog niet. Ik begroette haar met een snelle knuffel en liep direct daarna richting te school.
‘Jij wilt wel heel graag les hebben.’ Merkte ze met opgetrokken wenkbrauwen op. Ze zal het wel raar vinden dat ik nu plots heel snel naar binnen wil na wat er met Harry gisteren gebeurd was.
Ik haalde mijn schouders op, net alsof ik het zelf niet eens doorhad. ‘Ik wil me gewoon door hen niet laten doen. Ik ga niet op mijn passen letten voor hen. Dat gun ik hun niet.’ Ik bleef met een zelfzekere pas doorlopen naar het schoolgebouw.
Eens binnen vertraagde ik mijn pas ook niet. Normaal zou mijn zelfzekerheid nu in mijn schoenen zakken, maar deze keer liet ik dat niet gebeuren. Ik moest zelfzeker overkomen.
Emma begon achter me te grinniken. ‘Wie ben jij en wat heb jij met Juliet gedaan?’ Die woorden lieten me mijn pas vertragen om haar niet meer zo uit te sluiten.
‘Ik ben nog steeds ik.’ Grinnikte ik nu ook.
Ze begon nu echt te lachen maar stopte plots. Ik keek achter me om te zien of het misschien kwam doordat het groepje eraan kwam, maar we waren bijna de enigen in deze gang. ‘Wat?’ Vroeg ik dan niet-begrijpend aan Emma.
‘Wat is er met jou gebeurd?’ Hoe ze me aankeek, leek het alsof het de eerste keer was dat ze me echt zag. ‘Je ziet er verschrikkelijk uit!’
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik haar aan. Dat is dan ook weer een nieuw compliment. ‘Uh, dank je.’ Antwoordde ik een beetje bitsig.
‘Sorry, ik bedoelde het niet zo, maar je ziet er gewoon uit alsof je al een week niet meer geslapen hebt. Wat is er gebeurd?’ Herhaalde ze haar vraag voor de tweede keer.
‘Gewoon.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Slechte droom gehad vannacht. Niets speciaals.’
‘Zeker? Want het ziet er echt erger uit.’
‘Zeg, wie ben je? Mijn moeder?’ Onmiddellijk draaide ik me om. Niet omdat ik kwaad was, maar om de opkomende tranen te verbergen. Hoe kon ik nu zo reageren, na gisteren? Ik had mezelf beloofd om niet meer om mijn ondankbare moeder te huilen.
Emma sloeg haar arm om mijn schouders. Als ik kwaad was geweest, zou ik die onmiddellijk er hebben afgeslagen. Hierdoor wist ze dus onmiddellijk dat er echt iets mis was. ‘Hé, wat is er?’ Fluisterde ze zachtjes. Haar stem deed me onmiddellijk kalmeren, net zoals die van Karen dat gisteren gedaan had. ‘Gaat het wel? Je kan me alles zeggen als je iets kwijt wilt, dat weet je toch?’
Ik knikte waarna ik me omdraaide zodat ik haar weer kon aankijken. ‘Ik leg het later wel eens uit. Nu niet.’ Nadat ik dat zei gaf ik haar een stevig knuffel, nog steeds om de omkomende tranen een beetje te verbergen.
‘Oké.’ Antwoordde ze. Pas nu besefte ik dat ik op deze manier alleen maar meer en meer mensen een uitleg verschuldigd was.


Zou ik eens super veel kudo's mogen hebben? Ik zou zo graag eens in de top willen staan, en met zoveel geweldig lezers moet dat toch lukken, niet? Dan beloof ik heel veel stukjes! <3

Reacties (5)

  • Aplin

    Whoei, ik heb gezien dat je lekker veel stukjes gepost heb, dus die ga ik nu allemaal lezen. Gisteren had ik namelijk geen tijd. x)

    8 jaar geleden
  • xBaps

    verder!!!
    Ik vind dit verhaal echt super!

    8 jaar geleden
  • xMissMarije

    Snel verder

    8 jaar geleden
  • love2kim

    Snel verder!!

    8 jaar geleden
  • Karrueche

    Ahw, Emma is zo lief voor haar. <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen