Foto bij Number 1

23 july 2011.


Verslagen en misschien ook wel een beetje achterdochtig staarde ik naar het papier dat in mijn handen lag. Een diepe zucht ontsnapte mijn mond. Voor de tweede keer liet ik mijn ogen over het papier gaan. Het was een klein notitiepapiertje met kleine sierlijke lettertjes erop. Het was overduidelijk een vrouwenhandschrift en ik herkende het als die van mijn zusje. Ze schreef dat ze, dat ik verstond als zij en mijn moeder, naar mijn oma waren. En die woont niet zomaar om de hoek maar 200 km verder in een stadje waar niemand ooit van gehoord had. Ver weg van Brabant. Ik ontdeed mezelf van mijn jas en schoenen en liep verder het verwarmde huis in. Het deed pijn aan mijn handen en ze begonnen al een beetje te tintelen. Ik liet mezelf op de bank vallen nadat ik warme chocomelk voor mezelf had gemaakt en die op de salontafel had gezet. Ik was alleen, alweer. Niet dat ik er nog niet aan gewend was want ik was vaak alleen. Op dit soort momenten miste ik mijn beste vriend. Ik had hem al minstens 1 jaar niet gesproken. Niemand wist dat hij mijn beste vriend is, of misschien wel was. Hij had het het afgelopen jaar druk gehad en het zou me niet verbazen als hij me was vergeten. Ik zou het hem niet kwalijk nemen, misschien zou ik dan wel een beetje verdrietig zijn maar daar zou ie dan toch nooit achterkomen. En ik zou het hem ook nooit vertellen. Daar was ik dan toch een beetje te laf voor. Ik miste de blonde ier. Die altijd blij was als hij mij op zijn computerschermpje zag. Ik had hem nog nooit gezien. Toch noemde ik hem mijn beste vriend, hij luisterde naar me en ik had ook het idee dat hij me begreep. Ik was de eerste die wist dat ie zich ging opgeven voor x Factor en ik was dan ook degene die het van andere moest horen dat hij en zijn groep derde was geworden. Ons contact verwaterde na de eerste liveshow. En het is mijn schuld, ik belde en smste hem niet meer. Ik zocht geen contact meer op, ik was bang dat ik zijn carriere zou verpesten. Zo naief was ik, en stiekem ben ik het nog steeds.

Het was avond. Het was zoals alle andere avonden. Ik zat op de vensterbank met mijn laptop op schoot naar buiten te staren. Niet dat het buiten zo mooi was. Ik was diep in gedachten, zoals altijd eigenlijk. Buiten floten de vogels nog en sluitend genoot ik mijn ogen. Alles leek zo vredig. Rust. Ik hoorde nog dat de voordeur open en dicht werd geslagen. Ik lette er niet eens op want langzaam viel ik in een diepe slaap.

Toen ik wakker schrok was het al aardig donker, op mijn wekkerradio zag ik dat het 12 uur 's nachts was. Niet dat het uit maakte want ik had toch vakantie en daar genoot ik van. Dat betekende heel de nacht opblijven om rond 6 uur in de ochtend naar bed te gaan. Zo nieuwsgierig als ik was keek ik op mijn laptop om uit te zoeken wat mijn rust had verstoord. Nog net zag ik onderaan het beeld een icoontje wegflitsen. 'Niall Horan heeft zich aangemeld op Skype.' Mijn adem stokte in mijn keel. Niall.. Na 1 jaar tijd had hij zich aangemeld. 1 jaar geleden nog waren we hier elke dag te vinden. Uren lang kletste we over vanalles. Over de domste dingen maar met Niall leek alles zoveel interessanter. Mijn laptop bliepte.

Niall Horan (00:03): Hey.

In een fractie van een seconden logde ik mezelf uit op Skype. Ik ben te laf. Ik ben een watje. Ik durf hem nu niet te spreken. Het is niet meer hetzelfde als het eerst was en dat word het ook niet. Hij is een popzangertje en ik ben een normaal meisje uit Nederland. Hij heeft zijn dromen uit laten komen. Ik zit hier weg te rotten in dit stomme land. Ik was een hoopje ellende..
Ergens voelde ik me eigen schuldig dat ik mezelf had uitgelogd, Niall snapte er vast niks. Met het beetje moed dat ik nog had logde ik mezelf weer in. Meteen begon Niall weer te praten.

Niall Horan (00:05): Hallo again.

Wat moest ik zeggen? Oh god. Ik haat dit.

Roxy van Loon (00:05): Hey.
Niall Horan (00:06): Hoe gaat het?


Ja, dat was een goede vraag. Hoe voelde ik me eigenlijk? Ik voelde me eigen niet goed dat was zeker, de kriebels vlogen door mijn lijf. Ik was zenuwachtig, zenuwachtig om mijn beste vriend te spreken. Kon ik hem nog wel mijn beste vriend noemen? Ik besloot maar te liegen tegen de blonde ier.

Roxy van Loon (00:07): Goed.. En met jou?
Niall Horan (00:07): Ook goed.
Roxy van Loon (00:07): Gelukkig maar.


Dit was een awkward gesprek. Ik wist niks te zeggen. Ik durfde niks te zeggen, bang dat ik iets verkeerds zou zeggen. Toen gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht. Niall belde me.. Hij wou een videogesprek houden. En nu?

Reacties (2)

  • Cherbear

    @Gloucester Oeps, foutje!

    1 decennium geleden
  • Hearthstone

    Sorry maar, het is 23 juli en het is winter? Woont ze dan op het Zuidelijk halfrond ofzo?

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen