Foto bij Ten.

Harry pov
Samen met de jongens zat ik op een druk terras in hartje London. Het café heette Vida, en omdat het redelijk lekker weer voor september was, zaten we buiten. We waren niet de enige mensen die deze gedachte hadden, want het was absurd druk voor een zondag.
We hadden allemaal een muts op waar het grootste gedeelte van onze kapsels onder verstopt zaten. Louis had een van zijn favoriete sjaals om en Liam had de kraag van zijn jas omhoog gezet. Ik schatte de kans dat we herkend zouden worden redelijk klein, er zaten hier eigenlijk alleen maar mensen die vele jaren ouder waren dan ons.
De mensen van onze leeftijd lagen waarschijnlijk met een kater in bed zoals iedere zondag. Ik was nooit echt op stap gegaan. Voordat ik aan de X-factor mee deed was ik te jong om echt te gaan stappen, en nu was ik er te bekend voor. Ik ging wel eens uit als ik thuis was, met mijn oude vrienden, omdat de mensen me daar al kenden. Ik wist dat ze niet op me af zouden komen stormen zodat ik kon rennen voordat mijn kleren weer eens van mijn lichaam werden gerukt.
Onze fans waren fantastisch, maar soms verlangde ik een beetje terug naar het normale leven, waar ik zonder zorgen op stap kon gaan of ergens wat kon gaan drinken zonder ingepakt als een Eskimo te zijn.
Ik luisterde half naar het verhaal wat Louis aan het vertellen was en liet mijn ogen langs de mensen op het terras glijden.
Een paar jongens zwaaiden uitgelaten naar de ingang en ik keek nieuwsgierig naar de mensen die net het terras op liepen.
Een grote, blonde jongen die ik bijna dertig jaar schatte liep voorop en hij werd gevolgd door drie meiden. De eerste twee waren beiden blond en de voorste had zo haar rondingen. Ze leken beiden rond dezelfde leeftijd te zitten en ik schatte ze halverwege de twintig.
Als laatste kwam er een veel jonger meisje aanlopen en ik voelde een vlaag van herkenning toen ze achter de rest aanliep naar hun tafeltje.
Ze werd blijkbaar voorgesteld door de blonde jongen en ze ging glimlachend zitten. Ik liet mijn ogen even over haar lichaam glijden en glimlachte even toen ik betrapt werd door Niall.
Ik keek toe hoe het meisje haar tas even ophief terwijl ze ging zitten en ik realiseerde me opeens wat ik aan haar dacht te herkennen. Ook al had ik honderden meisjes gezien die ons stonden op te wachten, ik herkende het meisje dat weg was gelopen van de drukte. Het meisje van wie ik dacht dat het Macey was. Ik wist zelf ook wel dat de kans klein was, maar al met al was het maar een kleine wereld toch?
Ik besloot haar te smsen en zag tot mijn grote verbazing dat het meisje direct naar haar telefoon greep.
Ik kreeg een smsje dat ze op het terras zat en ik grinnikte zachtjes toen bleek dat ik al die tijd gelijk had gehad. Het onbekende meisje had een naam gekregen, Macey.
Ik besloot haar te bellen en kon mijn ogen niet van het mooie meisje afhouden terwijl ze haar telefoon pakte en enkele tellen later opnam.
‘Met Macey.’
Wat een verschil maakte het nu ik haar zachtroze lippen de woorden zag vormen terwijl ik ze hoorde via de telefoon. Ik besloot me van de domme te houden, het zou vreselijk stalkerachtig zijn als ik nu zei dat ik haar had herkend via de beschrijvingen van haar smsjes.
‘Ha die Macey! Hoe is het?’ Vroeg ik vrolijk.
Ze glimlachte even kort haar witte tanden bloot en ik bestudeerde haar gezicht nauwkeurig.
‘Zouden we straks even kunnen bellen? Ik zit nog altijd op het terras.’ Meldde ze me.
‘Oké, zal ik je straks nog bellen?’ Vroeg ik met een klein lachje. Haar vriendelijke stem zorgde er altijd voor dat ik automatisch glimlachte. Ik wilde haar stem steeds vaker horen, maar ik was niet van plan om nu op haar af te stappen. Ten eerste wilde ik niet dat ze uitvond wie ik was, en ten tweede was ze met haar vrienden.
We beëindigden het gesprek en ik zag hoe ze zich weer wendde naar de grote, gespierde jongen die naast haar zat.
Ik slaakte een zucht en wendde mijn gezicht even af. Ik wilde ook gewoon met haar kunnen praten. Dit meisje deed iets met me, ook al kende ik haar niet.
Ze verstijfde voor een kort moment en keek fronsend om haar heen. Ik kon het niet laten om haar weer gewoon te bekijken, in plaats van naar haar gluren van uit mijn ooghoeken.
Ik blikte even kort in haar ogen, maar ze draaide zich toen hoofdschuddend weer terug naar de groep jongens met wie ze zat.
‘Zullen we gaan? Ik wil wat gaan eten.’ Stelde Niall voor.
De rest stemde gelijk in en ik liep langzaam achter ze aan terwijl we langs het tafeltje van Macey liepen.
Ik kon het niet laten en wierp nog éénmaal een blik over mijn schouder. Macey keek naar me en ik glimlachte breed. Een beetje beduusd glimlachte ze terug en ik verliet het terras.
Hoe veel vreemde dingen ik ooit had meegemaakt, dit stond bovenaan. Een meisje die het verkeerde nummer had gedraaid bleek een geweldige gesprekspartner te zijn, en om er nog een schepje bovenop te doen had ik haar binnen enkele dagen, met alleen de beschrijving van haar haarkleur, herkend.
Ik schudde glimlachend mijn hoofd en negeerde de vragende blikken van de jongens.

Extra lang stukje = extra veel reacties?(a)

Reacties (6)

  • Mashaloves

    Late reactie, maar ehct superleuk! <3

    7 jaar geleden
  • wildheart

    weet niet waarom, maar had zin in 2 reacties!xD

    7 jaar geleden
  • wildheart

    (H)

    7 jaar geleden
  • Appelvlap

    Dit hoofdstuk verdiend zeker een kudo

    7 jaar geleden
  • Karrueche

    Jaaa, en nu moet Macey hem nog even herkennen en dan voilá, le love.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen