Foto bij 95 • Juliet Willis

Zachtjes liet Geoff te auto stoppen voor hun huis. Hij glimlachte even in de achteruitkijkspiegel voordat hij uitstapte en naar het huis toe liep. Karen volgde zijn voorbeeld. Ik bleef nog even in de auto en keek Liam vrolijk aan. ‘Blij om terug thuis te zijn?’ Vroeg ik.
‘Nog nooit zo blij geweest.’ Zei hij met een oprechte glimlach terug. Een rij prachtige witte tanden werden zichtbaar op zijn prachtige gezicht.
Ik knikte en opende de deur waarna ik uitstapte. Ik wachtte naast de deur totdat ook Liam was uitgestapt en sloeg onmiddellijk daarna mijn arm bezorgd om hem heen, wat een zucht van zijn kant opleverede. ‘Wat?’ Vroeg ik dan ook verbaasd. ‘Ik wil er gewoon voor zorgen dat er niets met je gebeurt.’
Hij lachte zachtjes. ‘Dat waardeer ik, echt waar, maar kan het niet een klein beetje minder? Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis, dat betekent wel dat ik zelf op mijn benen kan staan.’
Een beetje betrapt liet ik hem los en liep verder naar het huis toe. ‘Ik wil je gewoon niet nog eens verliezen. Eén keer was voldoende.’
‘Maar wie zegt er dat je me terug gaat verliezen?’ Liam pakte me bij mijn pols vast en dwong me op die manier om te stoppen met lopen. Deze keer waren het zijn ogen die me bezorgd aankeken. ‘Was het daarom dat je in het ziekenhuis een paar dagen geleden begon te wenen?’
Ik schudde snel mijn hoofd. Dit was niet gelogen, voor de eerste keer in een lange tijd. ‘Ik zal je wel vertellen wat er was, maar niet nu.’ Zei ik weer zoals in het ziekenhuis. ‘Maar kom, we gaan naar binnen en gaan ons amuseren. Je ouders zullen wel al aan het wachten zijn. Kom!’ Ik rekte mijn hand naar hem uit die hij maar al te graag aanpakte en trok hem zo mee naar binnen.
Nog geen seconde nadat de deur was geopend, werden we verwelkomt door kleurrijke slingers en een grote spandoek met daarop : Welkom thuis, Liam! Tevreden keek ik naar het werk dat we met z’n drieën deze morgen verricht hadden. Het was geslaagd.
Liam keek verbaasd naar alles wat versierd was en ik zag zijn ogen vochtig worden. ‘Ik ben ook blij om terug thuis te zijn.’ Zei hij met een schorre stem.
Karen en Geoff liepen naar Liam toe om hun zoon voor de zoveelste keer vandaag te knuffelen. Een beetje ongemakkelijk liet ik Liams hand los en ging een beetje aan de kant staan. Ik mocht hier dan wel wonen, dit was een moment dat echt alleen voor zijn familie was.
‘Ik ga nu snel het eten klaarmaken. Ga jij je maar bezighouden met Juliet. We roepen jullie wel.’ Zei Karen nadat ze Liam los had gelaten en verdween even later de keuken in. Geoff ging mee de keuken in om haar te helpen.
‘Dus..’ Zei Liam met een grote grijns waarna hij mijn hand vastpakte en me mee naar boven sleurde. Alle deuren op de bovenverdieping had ik al eens open gedaan in de tijd dat ik hier logeerde, buiten één en die deed Liam nu open. Zijn kamer dus. Zachtjes trok Liam me naar binnen en sloot de deur weer achter zich zodat Geoff of Karen niet rechtstreeks konden horen wat we hier aan het zeggen waren.
Ik keek zijn kamer rond. Echt een typische jongenskamer. Er hingen een paar posters aan de muren van een voetbalploeg, en dat was het voor bekleding. Maar ik was er zeker van dat als Karen zijn kamer niet had opgeruimd voordat Liam terug kwam, dat het hier vol lag met kleren en vuil ondergoed.
‘Waar kijk je naar?’ Vroeg Liam me lachend terwijl hij nog steeds mijn hand vast had.
Ik haalde mijn schouders op en lachte naar hem. ‘Het is hier zo proper. Ik vraag me af hoelang dat zal duren.’ Gaf ik hem als antwoord.
Ook Liam lachte nu zachtjes. ‘Zo had ik het inderdaad niet achtergelaten.’ Hij keek even zijn kamer rond. ‘En dat ook niet!’ Hij wees naar zijn bureau. Van hier kon ik niet zien wat hij juist bedoelde omdat zijn bureau aan de andere kant van de kamer stond. Liam liep naar zijn bureau en ging op zijn bureaustoel zitten waarna hij de fotokader, die op zijn bureau stond, pakte. ‘Heb jij dat gedaan?’ Vroeg hij me.
Hierdoor werd ik nieuwsgierig en liep ook naar zijn bureau toe. In zijn handen hield Liam een foto van mij en hem toen hij in het ziekenhuis lag. ‘Ik wist niet eens dat daar een foto van was.’ Zei ik verbaasd.
Liam pakte weer mijn hand vast en trok me op zijn schoot. Beschermd sloeg hij zijn armen om me heen. ‘Dan weten mijn ouders heel goed hoeveel ik van je hou.’ Hij drukte zijn lippen zachtjes in mijn nek. ‘Ik hou van je, Juliet.’ Fluisterde hij liefdevol.
‘Ik hou ook van jou.’ Zei ik terug waarna ik voorzichtig mijn lippen om die van hem drukte.


Ik hoop dat jullie het leuk vinden! <3

Reacties (6)

  • AnkePayne

    oooh zo schattig van zijn ouders;)

    8 jaar geleden
  • fxirytale

    Awhhhhh

    8 jaar geleden
  • Salute

    Awh sweet!
    Snel verder <33

    8 jaar geleden
  • LostInSpace

    Super, snel verder<3
    Ps. moet dit niet hst 95 zijn:$

    8 jaar geleden
  • Franta

    i love you story seriously(H)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen