Foto bij 96 • Juliet Willis

Na een tijdje – te snel naar mijn zin – haalde Liam zijn lippen weer van de mijne en keek me glimlachend aan. ‘Dat heb ik nu eens echt gemist de voorbije weken.’ Zei hij gelukzalig. Zachtjes haalde hij een plukje haar uit mijn gezicht.
‘Wat? In het ziekenhuis kon dit toch ook?’ Ik drukte even snel mijn lippen op de zijne om duidelijk te maken wat ik precies bedoelde.
‘Dat is waar.’ Zei hij met een glimlach en drukte een paar kusjes in mijn nek. ‘Maar dat bedoel ik niet.’ Hij ging verder naar boven en stopte bij mijn mondhoek. ‘Ik bedoel de privacy.’ Liam drukte vol liefde zijn lippen op de mijne. Hij trok me een beetje dichter naar hem toe en voorzichtig liet hij zijn handen over mijn blote rug strelen.
Ik schrok van zijn koude handen waardoor ik een beetje opsprong. Daar ging onze liefdevolle zoen.
Liam keek me geschrokken aan. ‘Sorry, ik dacht dat het wel oké zou zijn. Ik wilde je niet laten schrikken. Ik zal het niet meer doen.’
Zachtjes lachte ik wanneer ik snapte wat hij daarmee bedoelde. ‘Nee, nee, dat is het niet.’ Kwam er grinnikend over mijn lippen. ‘Je hadden zijn gewoon zo verschrikkelijk koud.’ Ik pakte zijn handen vast, die hij ondertussen al had teruggetrokken en nu langs zijn lichaam hingen. Ik sloot mijn handen om de zijne en bracht ze naar mijn mond waarna ik er een zacht kusje op gaf. ‘Maar mijn grootmoeder zei altijd : Als je koude handen hebt, heb je een warm hart.’ Imiteerde ik mijn grootmoeder.
‘Oh, gelukkig.’ Lachte hij opgelucht. ‘Ik dacht al dat ik je van streek had gemaakt doordat ik te ver ging.’ Hij haalde zijn handen uit die van mij en sloeg ze weer rond mijn middel. Alleen liet hij ze deze keer een beetje verder zakken en voor ik het wist had hij me opgetild en draaide hij een rondje met me door zijn kamer. ‘Ik ben zo blij dat ik je nu eindelijk van mij kan noemen.’ Weer drukte hij zachtjes zijn lippen om de mijne. Zonder de zoen te verbreken, bracht hij me naar zijn bed en legde me er voorzichtig op.
Ik voelde hoe hij boven me kwam hangen. Zijn kusjes dwaalden weer af naar mijn nek om zo nog verder naar beneden te gaan en te stoppen bij de rand van mijn shirt terwijl zijn handen zachtjes onder mijn shirt kropen.
Deze keer verstijfde ik, en het kwam niet door zijn koude handen. Liam leek niets op te merken en liet zijn handen zachtjes verder naar boven kruipen. ‘Dat wil niet zeggen dat ik hier oké mee ben.’ Probeerde ik zo luchten mogelijk te zeggen, maar vanbinnen begon angst door mijn anderen te stromen. Dit wilde ik niet, nu nog niet.
Liam haalde snel zijn handen van onder mijn shirt vandaag en ging naast me om het bed zitten in kleermakerszit. ‘Sorry.’ Mompelde hij verontschuldigend. ‘Ik ben gewoon zo blij dat je eindelijk van mij bent.’
‘Dat moet je daarvoor niet om die manier duidelijk maken. Ik zie dat gewoon ook.’ Ik zette me ook weer recht en keek in zijn prachtige bruine ogen.
‘Sorry.’ Zei hij weer.
Ik drukte snel een kusje op zijn mond om duidelijk te maken dan zijn verontschuldigingen geaccepteerd waren. ‘Het geeft niet. Ik snap het wel en daarbij luisterde je wanneer ik zei dat ik niet wilde. Dat vind ik veel belangrijker.’
Een glimlach verscheen op zijn lippen. ‘Je vindt het echt niet erg?’ Vroeg hij nog eens voor de zekerheid. Ik schudde mijn hoofd en dat leek hem te overtuigen. ‘Oké dan. Laten we nu dan naar beneden gaan. Het eten zal wel al klaar zijn en ik heb reuzehonger! Dat ziekenhuiseten kwam er echt langs mijn oren uit!’ Zei hij met een glimlach waarna hij mijn hand weer vastpakte en me recht trok.
Hand in hand liepen we de trap af en werden we beneden begroet door Karen. ‘Oh, goed dat jullie er zijn! Ik wilde jullie juist gaan roepen.’ Zei ze met een glimlach waarna ze weer de keuken in verdween.
Liam en ik liepen naar de tafel waar hij zoals een echte gentlemen mijn stoel een beetje naar achteren schoof zodat ik er op kon gaan zitten en schoof hem dan weer terug wat dichter naar de tafel toe. Zelf ging hij op de stoel over mij zitten.
Ik keek even naar de tafel die prachtig gedekt was. In het midden stonden zelf een paar kaarsen. Dat had hier nog nooit gestaan waardoor ik alleen maar nieuwsgieriger werd naar wat het eten zou zijn. Daar wilde Karen of Geoff niets over zeggen tegen mij, omdat het zo gezegd een verrassing voor Liam moest zijn. Alsof ik mijn mond zou voorbij praten.
Gelukkig moest ik niet lang wachten op het eten want niet veel later kwam Karen met twee borden de keuken uit gelopen. Wanneer ze een bord voor me neerzette zag ik dat er een biefstuk met wat frieten en wat sla op lag. Simpel, maar voor Liam blijkbaar een hemel op aarde.
‘Oh, wat heb ik jou eten zo gemist!’ Zei hij vrolijk tegen zijn moeder voordat hij zijn bord aanviel. Zijn ouders moesten hierdoor lachen, waardoor ik automatisch ook moest lachen. Oh, kon dit moment maar eeuwig blijven duren.


Woehoe, niet in de top gestaan, maar wel heel de dag op zeven. I love you so much! <3

Reacties (6)

  • love2kim

    Snel verder!!!

    8 jaar geleden
  • Salute

    Super!
    Snel verder <33

    8 jaar geleden
  • xMissMarije

    Verderrr

    8 jaar geleden
  • Aplin

    Wel goed van Liam dat hij toch naar haar luisterde. :3 En mijn kudo heb je sowieso alweer. ^^

    8 jaar geleden
  • TrueThatShit

    Maar op 7? Dan moet ik opnieuw een kudo geven.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen