Foto bij Chapter ninety-one

Jake Fraun

"Kom binnen"
Ik opende langzaam de deur van het 'spreekkamertje' en liep naar binnen. Meneer Fellows zat al op me te wachten. Hij gebaarde dat ik naast hem kon zitten en dat deed ik. Een beetje onwennig legde ik mijn handen op mijn schoot en pulkte ik wat aan het losse draadje van de mouw van mijn trui. Pas toen meneer Fellows begon te praten, keek ik hem aan.
"Jake, hoe gaat het nu met je?"
Persoonlijk vond ik het een stomme vraag. Ik weet niet goed waarom, maar die vraag irriteerde me. Ik haalde diep adem en verwijtte mezelf dat ik niet zo stom moest doen, hij probeerde om gewoon een normaal gesprek met me te starten.
"Het gaat goed met me. Nu wel." Ik legde de nadruk op die laatste twee woorden. Dat was natuurlijk stom, want nu had hij meteen door dat het er ook een tijd was geweest dat het niet goed met me ging. Waarschijnlijk had hij dat ook daarvoor al wel door, waarom stelde hij anders die vraag, maar toch vond ik het dom van mezelf.
"Jake, de manier waarop je dat zegt verteld me dat het eerst niet goed met je ging?" Hij liet zijn zin eindigen in een vraag, maar toch gaf ik niet echt antwoord. Ik knikte gewoon.
"Wanneer is het begonnen?"
Deze vraag overviel me. Ik dacht even na en kwam tot het besluit dat ik het niet echt wist. Dat zei ik hem dan ook.
"Ik weet het niet precies."
"Probeer er goed over na te denken. Is er iets gebeurd, heeft iemand iets gezegd, heb je zelf iets gedaan,..."
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
"Het begon toen mijn vader wegviel."
Mijn mond viel open van verbazing. Hoewel ik mezelf nog zo had voorgehouden om het niet te zeggen, zei ik het toch. Natuurlijk wisten ze hier op school al langer dat mijn vader gestorven was. Maar nu zou ik hem alles moeten vertellen. Misschien is dat nog zo slecht niet. En misschien had dat stemmetje wel gelijk. Ik zuchtte, wachtte niet tot hij nog een vraag zou stellen en begon mijn verhaal.
"Toen mijn vader stierf, had mijn moeder het erg moeilijk. Ze stond er plots alleen voor. Ik probeerde haar te helpen, maar alles wat ik deed, deed ik niet goed. Of ik hielp haar niet genoeg. Altijd kreeg ik commentaar. En dan werd ik boos en dan werd zij nog bozer en dan zette ze me het huis uit. Of wel liep ik dan een rondje door het dorp, of wel ging ik terug via de achterdeur naar binnen en riep dat het idioot was wat ze deed. Ik had er geen schuld aan dat mijn vader stierf, daar kon ik niets aan doen. Maar ze bleef me beschuldigen. Drie weken voor kerst heeft deed ze het opnieuw. Er was een ruzie ontstaan uit het niets en plots stuurde ze mij en mijn broertje, Charlie, het huis uit. Ik ben niet meer terug gegaan."
"Waarom deed je niet zoals de vorige keren?"
Slimme vraag, mijn beste. Spijtig genoeg had ik daar niet echt een antwoord op.
"De blik in haar ogen."
De hele tijd had ik naar mijn handen gekeken terwijl ik sprak, maar nu rechtte ik mijn rug en keek meneer Fellows aan.
"Ik zweer je, die blik in haar ogen vergeet ik nooit meer."
"Heb je Charlie met je meegenomen?"
Ik knikte en richtte mijn blik weer op mijn handen. Ik verwachtte een preek, over hoe onverantwoordelijk dat wel was, maar die kwam er niet. In plaats daarvan vroeg hij me wat we gedaan hadden.
"Ik had nog geld op zak, dus ik ben met hem naar het winkelcentrum in de stad gewandeld. Daar konden we binnen blijven, droog en beschut tegen de wind. Ik heb eten en drinken voor hem gekocht. De nacht hebben we daar geslapen."
"Waarom heb je Charlie niet bij je moeder gelaten? Hoe oud is Charlie?"
Ik slikte.
"Charlie is vijf jaar oud. Ik kon hem niet bij mijn moeder laten. Ik wilde niet dat ze hem ook met schuldgevoel zou overladen. Toen ik er nog was, was ik de zondebok, maar als ik weg zou zijn, wie zou er dan alle schuld over zich heen krijgen? Juist, Charlie, en dat kon ik niet maken. Ik heb hem trouwens gevraagd of hij liever bij mama wilde blijven."
"En wat heeft hij daarop geantwoord?"
Die woorden kon ik me nog letterlijk herinneren. Ik zou ze ook nooit van mijn leven vergeten.


“Ik mis mama, ik mis thuis”, zei Charlie zachtjes toen hij uitgegeten was. Ik gaf hem een dikke knuffel en liet zijn hoofd tegen mijn borst rusten terwijl ik zachtjes over zijn hoofd streelde. “Wil je terug?” Ik wilde dat hij wist dat hij terug kon, dat hij een keus had. “Blijf jij dan bij me?” Ik beet op mijn lip. “Nee” “Dan wil ik niet terug. Jake, beloof me dat je me nooit achterlaat” “Ik beloof, Charlie, dat ik jou nooit van mijn leven zal achterlaten.”


"Hij vroeg me of ik met hem mee zou gaan. Toen ik hem vertelde dat ik dat niet zou doen, koos hij ervoor om bij mij te blijven. Ik laat hem nooit meer achter."
Meneer Fellows knikte, maakte wat notities en overlas die nog een keer.
"Jake, heb je je moeder nog gesproken sinds toen?"
Ik slikte. Ik wou dat hij me vroeg hoe ik overleefd had.
"Nee", antwoordde ik toen maar eerlijk.
"En wat heb je toen gedaan? Nadat jullie naar het winkelcentrum waren gegaan, bedoel ik."
"We zijn daar twee nachten gebleven. Toen heb ik iemand leren kennen die een restaurantje runde, ze heeft ons eten en drinken aangeboden. Maar uiteindelijk ben ik weg gegaan, omdat ik niet van haar wilde profiteren. Als laatste heb ik ook een groep jongens leren kennen. Zij hebben ons opgevangen. Bij hen verblijf ik nu nog steeds", legde ik hem uit. Ik zat in tweestrijd met mezelf. Moest ik hem vertellen over het feit dat het niet zomaar een groepje jongens was, maar wel de beroemde boyband One Direction? Moest ik hem vertellen dat een van de belangrijke redenen dat ik bij hen bleef en dat ik daar ook mocht blijven, was omdat ik met Liam was?
"Jake, je weet dat dit niet echt normaal is, dat weet je want ik kan het aan je merken. Maar wat ben je van plan om verder te doen? Ik bedoel, blijf je bij die jongens?"
"Ja, ik ben van plan om bij ze te blijven. Maar ik heb een baantje nu en ik ga proberen om hen zo veel mogelijk terug te betalen. Ik kan er namelijk niet echt tegen als ik op iemand anders' kosten leef."
Voor een tijdje bleef het stil, ik zag dat ik meneer Fellows had overdonderd met mij verhaal. Ach ja, wie zou er nu niet overdonderd zijn? Zelfs ik schrok nog steeds van mijn eigen verhaal. En weeral besefte ik hoeveel geluk ik had gehad met de jongens. Met mijn jongens.

Okay, nog een (tamelijk) lang chapter voor jullie voor ik vertrek... Ik vertrek namelijk morgen vroeg... and I'm gonna miss you guys so extremly much(huil)Zou ik ook wat meer reacties mogen? Ik weet het, ik ben niet echt in de positie om dat te vragen (ik bedoel maar, ik vertrek op vakantie, dus ik kan niet schrijven en dan nog ben ik zo onbeleefd om om reacties te vragen) (sorry, ik ben niet bepaald opgevoed :o :p) Want die maken me zo gelukkig(H)Ik hou van jullie, van jullie allemaal! Ik activeer zo vlug als ik kan nog een deeltje, en ik vrees dat dat pas vrijdag avond zal zijn, als ik geluk heb... HET SPIJT ME ECHT VERSCHRIKKELIJK!(flower)

Reacties (6)

  • fluweel

    ohw, god, jongens, ik krijg het niet gedaan, ik ben nog geen vijf minuten online en ik moet weer gaan! Het spijt me zo ontzettend veel!
    Ik hoop dat ik donderdag avond/nacht een stukje online krijg, oh dat hoop ik zo!
    Ik hou van jullie en weet dat ik jullie mis!
    Dat klinkt misschien raar, maar het is wel zo, ik mis jullie ontzettend hard!

    Liefs, Fluweel(H)

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Je moet nog een foto van Remco laten zienXD

    9 jaar geleden
  • Jamezzz

    Ik wilde het volgende hoofdstuk gaan lezen, omdat het zoo een amazyn story is, maar toen stond er dit:

    Melding: Dit was het laatste hoofdstuk van deze story!


    And then I was like: "NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO"(huil)(huil)(huil)

    Dus laat het snel vrijdagavond worden!!!!

    9 jaar geleden
  • Zachaa

    Echt geweldig hoofdstuk, veel pleziieer

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Maakt niet uit! Fijne vakantie!
    Ik heb een brownie voor je gebakkenXD

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen