Foto bij Chapter ninety-two


Dit is Remco <3 in het verhaal (;

Jake Fraun

"Papa!"
Charlie rende op me af en sprong in mijn armen. Ik lachte en hield hem stevig vast terwijl ik een rondje draaide.
"Hey Mister Captain, alles goed met je?" vroeg ik en Charlie knikte vrolijk.
"We gaan zo naar huis hoor, maar ik moet eerst met de juffrouw gaan praten", legde ik hem uit terwijl ik hem terug op de grond zette. Ik wandelde hand in hand met Charlie het schoolgebouwtje binnen en liep naar zijn lokaal. De vrouw stond nog wat kleurpotloden op te ruimen toen we binnen kwamen. Ze keek op met een lieve glimlach op haar gezicht, geen wonder dat de kinderen zo van haar hielden.
“Juffrouw Vera?” vroeg ik, hoewel ik wist wie ze was. Ik was een oud-leerling, als je dat zo kan noemen. Ik ging vroeger naar dezelfde school. Natuurlijk was dat al een hele tijd geleden, maar toch, misschien dat ze me nog herkende.
“Jazeker, wat kan voor jullie betekenen?” Ze had een nieuwsgierige, maar afwachtende blik in haar ogen waarmee ze ons aankeek.
“Ik ben Jake, Jake Fraun, broer van Charlie”, stelde ik mezelf voor en ik zag haar ogen oplichten.
“Jake!” kirde ze ongelovig en ze stapte op me af.
“Ach jee, niet te geloven! Ben jij het echt, jongen? Je bent zo groot geworden!”
Ik moest lachen om haar reactie. Best wel logisch eigenlijk dat ik groot was geworden. De laatste keer dat ze me gezien had was ik een jongetje van slechts vijf jaar oud.
“Ja hoor, ik ben het echt. Alles goed met u, juf Vera?”
Ze lachte.
“Ach, laat die ‘juf’ maar vallen hoor. Wat fijn om jou terug hier te zien. Zeg eens, hoe gaat het met je, Jake?”
“Het gaat prima met mij hoor”, glimlachte ik haar toe. Het was niet helemaal gelogen, als ik met Liam en de rest van de bende was, voelde ik me goed. Maar op dit moment voelde ik me alles behalve prima. Ik wist niet goed hoe ik het moest aanpakken, en dat maakte me zenuwachtig, heel zenuwachtig.
“Maar waar ik eigenlijk voor kwam, Vera, was omdat ik je iets wilde zeggen”, begon ik toen maar.
“Zeg het eens jongen.”
De bemoederende toon van haar stem gaf me een klam gevoel. Moest ik dit wel doen?
“Ik zou graag het huisnummer willen laten aanpassen, op aanvraag van mijn moeder. We hebben namelijk alle telefoon- en mobiele nummers veranderd.”
“Maar natuurlijk, geen probleem! Wacht even, dan haal ik pen en papier”, zei ze en ze liep vlug naar haar bureau. Ik haalde diep adem en probeerde mezelf te vermannen. Ik voelde me hier niet goed bij. Natuurlijk, mama was er de laatste tijd absoluut niet geweest voor ons, maar toch voelde het vreemd om haar nu bijna definitief uit Charlies leven te verbannen. Maar ik had een beslissing genomen, en die ging ik nu volhouden. Ik wilde Charlie opvoeden als mijn eigen zoon, samen met Liam. Dat was mijn doel. Dus, als er vanaf nu iets gebeurde op school, zou ik altijd op de hoogte zijn en mama niet meer. Ik wierp een blik op Charlie en ik glimlachte terug. Zijn blik was op iets gericht dat ik niet kon zien vanaf hier, maar het had zijn volle aandacht. Dat had hij van papa, die focus. Als papa met iets bezig was, dan was er niemand in de wereld die hem daarvan af kon leiden. Ik had het ook wel in me, maar niet zo fel.
“Alsjeblieft.” Ze reikte me een blad en een pen aan. Ik legde het op de tafel en schreef het huisnummer van het appartement en de mobiele nummer van mij op. Als laatste schreef ik ook die van Liam op, in geval van nood. Ik gaf haar het blad terug. Eigenlijk wilde ik me omdraaien, maar ik zag in haar ogen dat ze me iets wilde vragen.
“Is er iets, juf Vera?” vroeg ik en ik zag dat haar wangen roos kleurden.
“Ik weet dat het niet mijn zaken zijn en ik weet ook dat ik misschien iets te achterdochtig ben, maar hebben jullie de nummers gewoon veranderd, of had het een speciale reden?”
Ai, daar had ze. Ik probeerde na te denken om zo een goed antwoord te bedenken, maar er schoot me niet echt iets te binnen.
“Wel, het zit zo. U weet dat mijn vader enkele maanden terug…” begon ik en ik zag haar meelevend kijken. “Wel, sindsdien worden we nogal lastig gevallen, in verband met de erfenis en van die zaken, als u snapt wat ik bedoel”, ging ik verder en ik voelde een gigantisch schuldgevoel groeien in mijn binnenste. Vera knikte snel, ten teken dat ik verder kon gaan.
“En daarom hebben we besloten om de nummers te veranderen zodat het zou stoppen. En toen heb ik voorgesteld om een deel van Charlies verantwoordelijkheid op mij te nemen, ziet u. Mijn moeder probeert er zo goed mogelijk mee om te gaan, maar het is moeilijk.”
Ik voelde me barslecht. Ik wilde niets liever dan het lokaal uitrennen en uit te huilen. Ik stond hier gewoon misbruik te maken van de goedheid van deze vrouw en van mijn vader. Dat laatste stak nog het meeste. Mijn vader, een echt voorbeeld, en juist hem gebruikte ik als smoes. Ik verachte mezelf! Maar ik moest ervoor zorgen dat ze me zou geloven en dat ze het natuurlijk niet zou doorvertellen.
“Ach, wat erg! Als er iets is dat ik voor jullie kan doen, dan hoor ik het graag.”
“Wel, als u gewoon het nummer geheim houdt, dan heeft u al meer dan genoeg gedaan”, vertelde ik haar en ze knikte vlug.
“Maar natuurlijk jongen! Ga nu maar gauw, het wordt al weer wat later en ik zie dat de kleine Charlie honger begint te krijgen, is het niet Charlie?”
Ik draaide me naar Charlie om en hij keek me aan.
“Heb je honger, mijn kleine man?” vroeg ik hem.
“Ja, gaan we naar huis papa?”
Ik zoog op de binnenkant van mijn wang. Ik hoopte maar dat ze mijn verhaal geloofde en het feit dat Charlie ‘papa’ zei toe schreef aan dat verhaal. Maar blijkbaar leek ze dat ook echt te doen, want ze keek enkel nog een keer meelevend naar mij en Charlie. Ik vond dat het nu wel genoeg geweest was. Ik pakte Charlie op, draaide me nog een laatste keer om om juf Vera gedag te zeggen, en beende toen het lokaal en het gebouwtje uit.
“We gaan naar huis, mister Captain. Naar papa Liam en de jongens.”


Sorry, echt waar, zo ontzettend sorry dat het weer zo lang heeft geduurd! Ik wou dat ik het sneller klaar kreeg, maar niet dus! En binnen vier uur zit ik in de auto richting Italië, dus ik kan weer voor bijna twee weken niets meer activeren, MAAR, ik kan wel vooruit schrijven, DUS, laten we een deal maken: voor elke reactie (van verschillende personen) een hoofdstukje als ik terug ben? What do you guys think? Vinden jullie mijn verhaal eigenlijk nog goed? Of begint het saai te worden? Want eigenlijk zat er meer drama in, maar ik heb nu een deel geschrapt, omdat het een beetje te erg was en ook omdat het me te nauw aan het hart ligt… Maar geloof me, ik ben ondertussen al met een ander drama idee bezig! (: Alleen duurt het even voordat ik het kan uiten (; Hoe is jullie vakantie eigenlijk? Genieten jullie er ook zoveel van als ik? (: Ik hoop het maar, dan heeft iedereen een super vakantie! (: Ik hou van jullie!(H)

Reacties (8)

  • Tuena

    Snel etser x

    9 jaar geleden
  • margauxx

    juah tuurlik wiln we dat verder schrijft! (aléjuah ik toch) ^__^

    9 jaar geleden
  • OhMyHoran

    vERDER VERDER <3 <3

    9 jaar geleden
  • ardjan

    EINDELIJK, EINDELIJK krijg ik weer mail van Q en zag ik dat hier een heleboel nieuwe hoofdstukken waren C: En het verhaal is nog even briljant, leuk en geniaal als in het begin:)

    Fijne vakantie in Italië:)

    9 jaar geleden
  • PeeytenS

    je verhaal is echt goed, veel plezier in Italië!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen