Foto bij [11] Chances come in three, change one

Pov. Hazel Maria Luxfort
Gespannen sta ik achter de deur naar Bonita en vader te luisteren. Veel snap ik er niet van want alleen als ze harder praten kan ik ze verstaan maar ik kan moeilijk zeggen dat ze harder moeten praten omdat ik het niet verstaan kan… Nee, dat zou niet zo slim zijn.

‘Je bent een monster! Ik kan je onmogelijk laten leven.’ Ongelovig sper ik m`n ogen open en gluur door de spleet die gevormd word door de deur. Bonita leunt ziekelijk bleek tegen de trapleuning en vader staat met z`n rug naar me toe maar ik kan aan hem zien dat hij kwaad is.
‘Hoe kun je dat nou zeggen? IK BEN VERDOMME JE DOCHTER!’
Bonita`s gezicht dat eerst onverschillig stond is ineens vertrokken van woede. Haar ogen gloeien in de halve duisternis en haar handen zijn tot vuisten gebald.
Vader trekt z`n toverstok en houdt die afwerend voor zich.
Maar voor hij haar pijn had kunnen doen schoot ze verbazing wekkend snel naar voren en gaf ze hem een dreun.
De toverstok vloog tollend door de lucht en sproeide rode vonken rond. Alsof het nog niet goed genoeg was dat ze hem geslagen had gaf ze hem zo`n harde zet dat hij over de reling viel en met een dreun op de verdieping eronder terecht kwam.
M`n zus sloot haar ogen even en zocht steun aan de reling voor ze naar haar toren beende.
Geruisloos rende ik uit m`n schuilplaats en negeerde het gegil dat van beneden kwam. Bij Bonita`s toren wachtte ik tot ze weer naar buiten kwam, en toen ze dat deed droeg ze een koffer en de bontmantel die ze ook in de trein aan had gehad.
Ze vertrok en ik keek haar na toen ze over het besneeuwde pad liep, de poort door en daar verdwijnselde.

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
Met bonzende hoofdpijn wordt ik wakker. De zon schijnt fel door een raam en zelf met gesloten ogen weet ik dat door de sneeuw het licht allemaal veel feller is. Pas als ik merk dat ik de geur die hier hangt niet ken schiet ik overeind.
M`n ogen glijden door de krappe kamer en langzaam aan beginnen m`n herinneringen terug te komen.
Dit was het huis van de Wemels…
Langzaam stapte ik uit bed en toen m`n voeten de vloer raakten rilde ik van de kou. Achter het bed stond m`n koffer dus trok ik het ding op bed en trok een broek aan met een zachte witte trui. In een hoek was een wasbak dus waste ik m`n gezicht en borstelde m`n haar voor ik besloot dat ik klaar was me onder mensen te begeven.
Op de gang liep er een trap naar beneden en eentje naar boven. Ik besloot die eerste te nemen omdat daarvandaan stemmen kwamen.

Zodra ik de keuken opende viel het gesprek stil en wiebelde ik ongemakkelijk heen en weer.
Perkamentus zat op een keukenstoel met een bezorgde uitdrukking op z`n gezicht. Professor Anderling stond schuin achter hem met een identieke uitdrukking op haar gezicht.
‘Bonita, ga zitten.’ Perkamentus wees naar de stoel schuin tegenover hem en een beetje ongemakkelijk ging ik tussen de volwassenen in zitten.
Bill Wemel speelde met z`n lange haar en grijnsde me stiekem toe. Mevrouw Wemel schoof me een bord met een boterham en een beken melk toe. Ik glimlachte dankbaar naar haar.
‘Bonita, zoals je weet ben je niet menselijk maar ik heb gelogen, vergeef me.’
Met grote ogen staarde ik professor Perkamentus aan en klapte m`n kaken op elkaar toen ik besefte dat m`n kin bijna op m`n knieën hing.
‘Hoe-hoe bedoeld u?’ stotterde ik.
‘Nou, je bent niet alleen een weerwolf… Je bent ook voor de helft een vampier. En dat is iets wat ik je eigenlijk had moeten vertellen. Er zijn nog meer dingen die ik je moet vertellen maar dat doe ik pas als we weer op school zijn.’
Ik knikte en sloeg m`n blik neer.
‘Dus dat bedoelde m`n vader met “je bent een monster”.’ Treurig schudde ik m`n hoofd.
‘Hoe zit het met bloed dan?’ Perkamentus glimlachte minzaam, tevreden met m`n kalme reactie. ‘Dat wordt nog onderdrukt door m`n spreuk. Maar zoals ik al zei: dit bespreken we op school.’

Kerst ging voorbij en de Wemels accepteerden m`n aanwezigheid. De tweeling, Fred en George, konden me voor geen moment alleen laten en sneden zich soms expres aan een mes waardoor hun moeder dan laaiend werd. Ook wouden ze weten of ik inderdaad kou en hitte minder voelde dan mensen en of ik echt sneller was.
Geduldig deed ik wat ze vroegen en toen we bij het Zwerkbalveldje waren glimlachte Harry naar me en pakte m`n hand.
Ik glimlachte terug naar hem en voelde hoe m`n hart opsprong bij het zien van die kalme zekerheid in z`n groene ogen.
Het was een vreemde gewaarwording maar elke dag nam m`n kracht, snelheid en slaaploosheid toe. En niet alleen dat veranderde. M`n huid werd bleker en m`n ogen kregen een diepere mystieke glans. Ik was ook al tot de conclusie gekomen dat m`n tanden ook veel scherper en harder geworden waren na die lepel die ik per ongeluk dwars doormidden beet.
Toch werd de mate waarin alles bij elkaar genomen toe nam per dag groter en dat beangstigde me want acht dagen geleden had ik nog niet eens geweten dat ik onmenselijk was!

Harry scheen te raden waar ik aan dacht want hij gaf een kneepje in m`n hand en drukte een kus in m`n hals waardoor ik giechelde en weg rende.
Fred en George vlogen al rond en mikten allebei op m`n met een sneeuwbal. M`n lippen krulden om in een grijns en toen de jongens gooiden dook ik razendsnel weg waardoor Harry, die achter me aan gerent was, de twee sneeuwballen tegen zich aan kreeg. Eentje raakte volop z`n gezicht en die ander raakte z`n borst waardoor hij met maaiende armen achterover in de sneeuw viel.
Bill, Charlie, Hermelien, Ginny, Ron en de tweeling lagen dubbel van het lachen en ook ik kon me niet inhouden en begon te lachen bij het zien van z`n gezicht toen hij op krabbelde.
M`n bontmantel plofte in de sneeuw toen het haakje tussen m`n vingers weg glipte.
Hermelien kwam naar me toe en tilde de mantel op. ‘Waarom doe je hem uit?’
Nonchalant haalde ik m`n schouders op. ‘Ik voel de kou toch niet.’
‘Jij mag trouwens bij mij in het team.’ Gilde Fred en hij landde zowat bovenop me waardoor we samen in de sneeuw belandden.
‘Oef, George, ga van me af!’
‘Ik ben Fred, Bonny.’ Lachend stond hij op en trok me overeind.
‘Tsja, jullie lijken ook zo verdomd veel op elkaar!’
De tweeling keken elkaar aan en grijnsden toen ze tegelijkertijd antwoorden. ‘Daar zijn we ook een tweeling voor!’

Reacties (1)

  • Allysae

    whahahah
    fred is cute <33
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen