Foto bij 97 • Juliet Willis

‘Dus als je je niet goed voelt, of als het niet gaat, dat laat je ons iets weten en dan komen we je direct halen, oké?’ Herhaalde Karen voor de zoveelste keer deze morgen tegen haar zoon.
In de auto rolde Liam lachend met zijn ogen. ‘Ze hebben me niet voor niets ontslagen uit het ziekenhuis, mam. Ik kan een hele dag op een stoel zitten wel aan, hoor. En daarbij, ik heb Juliet toch nog steeds.’ Normaal zou ik me nu gevleid voelen, maar ik kon me maar niet ontspannen, de hele morgen al niet. Vannacht had ik ook al verschrikkelijk slecht geslapen. Eigenlijk had ik gewoon niet geslapen.
Ik stond al naast de auto terwijl Liam nog steeds met zijn moeder en vader aan het praten was. Het enige wat ik deed was om me heen kijken op zoek naar de wilde krullen van Harry of het blonde haar van Niall. Ik wilde hen nu echt niet zien. Het mocht niet echt gaan gebeuren!
Zachtjes werd ik door Liam aangetikt waardoor ik even verschrikt opkeek maar eens ik de rustige bruine ogen van Liam had gezien, kalmeerde ik onmiddellijk. ‘Ja?’ Vroeg ik hem.
‘Mam was tegen je bezig.’ Antwoordde Liam simpel.
Verontschuldigend keek ik weer in de auto. ‘Sorry, ik hoorde je niet. Wat zei je?’ Probeerde ik zo luchtig mogelijk te zeggen om mijn angst toch niet te laten zien.
‘Ik zei dat je goed op Liam moet letten. Als er iets gebeurt, laat je me het onmiddellijk weten. Goed?’ Zei ze nu ook tegen mij.
Ik knikte met een kleine glimlach. ‘Dat zal ik zeker doen, maar ik denk dat het beter is als we nu gaan, anders gaan we ons nog moeten haasten en dat zal niet goed zijn voor Liam.’ Zei ik maar snel, anders zou Karen nog een half uur daarover blijven zagen.
Liam gaf zijn ouders snel nog een zoen en kwam daarna ook de auto uit. Hij bleef nog even wachten totdat ze met de auto vertrokken en bleef zwaaien tot ze uit het zicht verdwenen waren.
‘Oh, dank je!’ Zei hij opgelucht terwijl hij zijn arm om mijn schouders heen sloeg. ‘Ik werd echt gek van haar.’ Zei hij met een glimlach waardoor een rij witte tanden zichtbaar werd.
‘Ze is alleen bezorgd, dat weet je, net zoals ik. We hebben het alleen maar goed met je voor.’ Zei ik een beetje afwezig.
‘Dat weet ik. Dat weet ik. Maar te veel is te veel.’ Hij liet zijn arm zakken zodat die nu om mijn middel lag. ‘Maar je mag wel altijd bezorgd om me zijn.’ Hij drukte liefdevol zijn lippen op mijn wang waardoor die onmiddellijk begon te tintelen van zijn aanraking. Ik glimlachte kleintjes naar hem. ‘Wat is er toch de hele tijd met je? Je bent al de hele morgen zo stil en afwezig.’ Vroeg hij bezorgd.
‘Nu ben jij wel de bezorgde hé.’ Probeerde ik het gesprek zo op een ander onderwerp te brengen.
Liam stopte met lopen en doordat hij mij nog steeds vast had, moest ik ook wel stoppen met stappen. ‘Wat is er met je aan de hand?’ Vroeg hij nu echt bezorgd.
Een zucht verliet mijn lippen. ‘Ik moet je al een hele tijd iets zeggen, maar ik weet gewoon niet hoe ik het je moet vertellen.’ Gaf ik dan toch maar toe.
‘Je denkt dat ik kwaad ga worden?’
‘Nee,’ weerde ik onmiddellijk. ‘Ik denk dat je me niet gaat geloven.’
Liam knikte. ‘Oké. Als je wilt mag je het voor mij blijven verzwijgen, maar dan ga je nooit weten of ik je ga geloven of niet.’
‘In die tijd dat je in het ziekenhuis lag, heb ik een vriendin gekregen.’ Mompelde ik dan toch maar voorzichtig, zonder hem aan te kijken.
Nu kon Liam het niet laten om te lachen. ‘En je denkt dat ik dat niet geloof? Kom op, Juliet. Iemand zoals jij zonder vrienden, dat kan toch niet? Natuurlijk geloof ik je als je dat zegt, en ik ben er ook niet kwaad om als je dat zou denken.’
‘Liam, het is Emma van het “groepje”.’ Ik keek, angstig voor zijn reactie, naar hem op.
Ik verwachtte woede, of toch op z’n minst een rood gezicht maar het enige wat ik kreeg was een vragende blik in zijn ogen die alleen maar groter werd hoe langer ik hem bleef aankijken. ‘Het “groepje”?’ Vroeg hij even niet-begrijpend als de blik in zijn ogen.


Hope you like it! <3

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen