Foto bij Twelve.

Ik zat zwijgend tegenover een van de afdelingshoofden van het metrostation.
Een van de cliënten voerde hier zijn werkstraf uit, en ik moest komen controleren of hij zijn werk goed deed.
‘Meneer Adams doet het voortreffelijk. Er was wel een klein meningsverschil tussen hem en een van de mannen waarmee hij samenwerkte, maar verder heb ik niet echt iets op te merken.’ Zei de man, Jack.
‘Waar ging dat meningsverschil over?’ Vroeg ik terwijl ik mijn pen heen en weer rolde tussen mijn vingers.
‘Ach, het was niet zo speciaal. Een van de mannen, Will, vroeg of hij werk had voor na zijn werkstraf, en Kevin Adams vroeg zich af of hij niet hier kon werken. Will zei hem dat dat waarschijnlijk niet kon omdat dit bedrijf er bekend om staat dat we altijd één plek vrijhouden voor werkstraffen. Toen vroeg Will zich af waar Kevin dan wel kon werken, vanwege zijn strafblad, en maakte er toen een grapje over. Dit viel fout bij Kevin.’
Ik knikte zwijgend en schreef razendsnel mijn aantekeningen op.
‘En hoe gaat het nu tussen Kevin Adams en Will?’
‘Ze hebben het uitgepraat, en ze werken nu weer samen. Will is wel iets voorzichtiger geworden in zijn uitspraken.’
Ik knikte en sloeg de map met papieren dicht.
‘Oké, dat is fijn om te horen. Dit is zijn laatste week, en ik kom even kijken hoe het allemaal gaat. Ik moet een beeld krijgen voordat hij volgende week terugkomt bij ons.’ Zei ik.
De man knikte en hij stond op.
‘Ik zal u naar de poetsdienst leiden.’
Ik volgde hem naar een van de perrons en keek zoekend om me heen. Ik vond de cliënt uiteindelijk en zag hem rustig vuilnis prikken.
De man had niet lang vastgezeten, hij had op een avond in de kroeg een man geslagen, waarna deze voor enkele dagen in het ziekenhuis verbleef omdat hij een hersenschudding had gekregen. Het was geen zware mishandeling, maar de man was verkeerd terecht gekomen tijdens zijn val, en daardoor was de straf hoger uitgekomen dan als het om alleen de vechtpartij ging.
Ik observeerde de man zwijgend en knikte toen het afdelingshoofd als afscheidsgroet toe.
Terwijl ik de trap omhoog liep keek ik even op mijn telefoon.
Ik had drie gemiste oproepen en vier smsjes ontvangen van Harry, maar ik duwde mijn telefoon direct weer weg.
Het was nu vier dagen geleden sinds ons laatste telefoongesprek, maar ik had geen zin om hem terug te bellen.
Ik stapte in de bus die langs de Reclassering zou rijden en haalde na een korte aarzeling toch mijn telefoon weer uit mijn tas.
Hi Macey. How are you? You didn’t answer my calls yesterday. Still mad at me?’ X
Goodmorning Macey, I totally forgot to say sorry in my last text. I really am sorry. I’m just afraid you’ll see me different when I tell you about my job. X
Please call me back Mace. I miss your voice. X
I’m part of a band. That’s my job. X
Ik trok mijn wenkbrauwen verbaasd omhoog toen ik zijn laatste sms las en beet even op mijn lip.
Waarom wilde hij me eerst niet zeggen dat hij in een bandje zat? Er zaten toch wel meerdere mensen in een band?
Ik schudde even mijn hoofd en drukte toen toch maar op het groene telefoontje.
‘Macey.’ Zuchtte Harry tevreden toen hij opnam.

Reacties (5)

  • Mashaloves

    Yayayyayay ;D

    7 jaar geleden
  • Calligraphyx

    Verderrr

    7 jaar geleden
  • MiraDax

    snelll verddeeer!!! omg zoo benieuwd!!(H)(H)(H)

    7 jaar geleden
  • DawnRose

    snel verder please<3

    7 jaar geleden
  • wildheart

    yeeeey verderrrrr pleazzzz!(H)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen