Foto bij 105 • Juliet Willis

Mijn moeder knikte als antwoord op wat Liam juist gezegd had. ‘Ja, daar vrees ik voor.’ Zei ze. Een normaal mens zou nu dan aan haar uitleg beginnen. Vertellen wat ze te vertellen heeft, maar mijn moeder bleef stil. Ze keek even naar haar handen op tafel en zweeg. Weer een bewijs dat mijn moeder niet normaal was.
‘Oké, ik kan veel interessantere dingen doen. Als je niets zegt, dat ga ik naar huis.’ Zei ik best wel pissig. Ik wilde op staan, maar Liam pakte mijn pols vast en dwong me zo om te blijven zitten.
‘Nee, jij blijft en luistert!’ Zei hij streng. Ik zijn ogen stond een blik die ik nog nooit gezien had en om eerlijk te zijn maakte die blik me bang.
‘Ik snap haar.’ Zei mijn moeder kort. ‘Maar ik zal beginnen.’ Ze frulde nog even aan haar nagels waarna ze toch dan maar naar mij op keek. ‘Vanaf het moment dat Mark in mijn leven kwam, heb ik je volledig uitgesloten uit dat van mij. Ik dacht dat hij het verlies van je vader minder zou kunnen maken, daarom had ik alleen maar aandacht voor hem. Natuurlijk is dat geen reden om zo te doen, dat weet ik en het spijt me daar ook voor, hoewel ik weet dat je me toch niet zal vergeven.’ Ze zuchtte even. ‘Die avond dat we weggingen, werd er een klik gemaakt in mijn hoofd. Ik wist niet weer hij van kwam, maar ik was blij dat hij er was. Ik was zo blij dat ik me eindelijk terug je moeder kon noemen. Maar je moet begrijpen, Juliet, ik wist niets van wat er aan de hand was. Ik wist niet dat iemand Liam in elkaar geslagen had. Dat jij al verschillende jaren door die mensen gepest werd. Ik wist er niets van, en wanneer je dan plots wegliep toen we bij Niall thuis waren, snapte ik er nog minder van. Dat moet je begrijpen. Ik wist niet wat er gebeurde.’
De serveerster kwam aanzetten met een plateau met daarop drie warme choco’s. Ik pakte onmiddellijk de mijne eraf en sloeg mijn handen erom heen om ze op te warmen. Mijn blik bleef op mijn tas gericht terwijl mijn moeder verder sprak.
‘Ik snapte niet waarom je hem plots sloeg. In mijn ogen had hij niets verkeerds gedaan, maar natuurlijk wist ik niet wat er zich op school allemaal afspeelde. Ik geloofde Niall wanneer hij zei dat jij gewoon gek werd, omdat ik jouw uitleg niet heb kunnen horen. Die morgen ben ik nog bij hen weggegaan en ben ik naar een hotel gaan zoeken. Ze haat me.’ Dat laatste bedoelde ze om de moeder van Niall. ‘Ik heb nu ook werk gevonden en ik zal binnenkort een klein appartementje kunnen kopen.’ Ging ze verder. ‘Ik weet niet waar je nu woont, en ik voel me er echt waar heel schuldig over dat ik je in de steek gelaten heb, maar als je wilt mag je terug bij mij komen wonen. Ik zal ons wel kunnen onderhouden en ik beloof dat ik een betere moeder zal zijn.’
Ik nipte nog eens van mijn warme choco. Hij was al half leeg wanneer ik terug naar mijn moeder opkeek. Ik knikte. ‘Oké, is dat alles wat je te zeggen hebt? Goed, dan zijn we nu weg, Liam.’ Ik zette mijn tas op tafel. ‘En voor als je er nog aan zou twijfelen, mijn antwoord is een overduidelijk nee!’
Ik wilde weer rechtstaan, maar deze keer hield mijn moeder me tegen. ‘Nee, wacht. Ik heb nog iets voor je.’ Ze rommelde wat in haar tas naast haar en haalde er daarna een doos uit. Het was niet ingepakt waardoor ik onmiddellijk kon zien dat het een gsm was. ‘Het is geen speciale, dat weet ik, maar eens ik het geld heb, krijg je van mij de gsm die je wil.’ Ze gaf me de doos aan. ‘Ik heb er al een kaart ingestoken en hij is ook al helemaal geïnstalleerd. Mijn nummer heb ik er ook ingezet, voor als je je misschien zou bedenken.’ Ze liet de doos los waarna ze me hoopvol aankeek.
Met grote ogen keken ik naar de doos die ze in mijn handen had gestopt. ‘Dus je denkt dat ik je alles ga vergeven als je me even een cadeautje hebt gekocht. Wel, fout gedacht.’ Toch pakte ik de doos op en hield hem stevig vast. ‘Kom Liam, we gaan!’ Deze keer werd ik niet tegengehouden wanneer ik wilde opstaan.
Ik liep onmiddellijk naar de deur van het café en zag Liam nog snel met mijn moeder praten. Waarschijnlijk was hij in mijn plaats zijn verontschuldigingen aan het aanbieden.
Zonder op hem te wachten, liep ik het café uit, richting het huis van Liam.
‘Juliet, wacht nu toch!’ Hoorde ik Liam van ver achter me roepen wanneer ik al een nieuwe straat ingedraaid was. Ik hoorde hoe zijn voetstappen steeds dichter kwamen en zag hem ten lange laatste naast me verschijnen. ‘Je deed echt niet vriendelijk tegen haar.’ Begon hij aan een preek.
Ik stak onmiddellijk mijn hand op ter teken dat hij moest zwijgen. ‘Jij weet er niets van en spaar de preek trouwens voor later, Liam.’ Met deze zin bedoelde ik het einde van deze conversatie hier en wilde ik in stilte verder wandelen.


Ga haar nu niet onmiddellijk haten ;D <3

Reacties (5)

  • fxirytale

    Goed gedaan Juliet, kutmoeder -____-' Serieus, ik was echt uitgeflipt.

    8 jaar geleden
  • Aplin

    Juliet mag ook wel een beetje redelijker zijn hoor. Nja, ze heeft in ieder geval wel fijn een nieuwe gsm. x)
    Snel verder!

    8 jaar geleden
  • xBaps

    Verder!!!!!

    8 jaar geleden
  • Saphorith

    We want more! =D

    8 jaar geleden
  • xMissMarije

    Verderr

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen