Foto bij [12] Change two

De avond na het potje Zwerkbal zitten we allemaal in de overvolle huiskamer. Harry had z`n arm om me heen geslagen en speelde met een blonde lok.
Fred en George hadden het over hun winkel en Charlie had het over het laatst uitgekomen drakenjong met z`n moeder.
Bill en Fleur zaten ook tegen elkaar aan en fluisterden zo zacht dat alleen ik het kon horen dankzij m`n superieure gehoor.
Ginny en Hermelien hadden het over meisjes dingen op Ginny`s kamer en Ron zat aan Harry`s andere kant ontevreden rond te kijken.
Ondanks de leuke dag die we gehad hadden voelde ik me weemoedig. Met de dag verloor ik iets van m`n menselijkheid en met elke dag die verstreek had ik minder tijd met Harry.
Want het stond als een pijl boven water dat zodra ik te erg werd ik niet meer op Zweinstein zou kunnen blijven, ik was heus niet dom!
M`n humeur verslechterde en langzaamaan had ik zin om wat tijd alleen door te brengen. Dus stond ik op en met een gefakete glimlach liep ik de trap op. Gigi trippelde achter me aan, toen ze miauwend langs m`n benen streek tilde ik haar op en snoof de vertrouwde geur op van haar witte vacht.
Met de tevreden spinnende poes liep ik Ron`s kamer in en plofte op het bed waar Harry sliep.

Nu ik niet meer hoefde te doen alsof rolde een traan eenzaam over m`n wang en veegde ik die met een trillende hand weg.
Die allesoverheersende angst die ik voelde baande zich en weg naar boven en zorgde ervoor dat meerdere tranen die eerste z`n weg naar beneden volgde.
Krampachtig probeer ik de drang weg te rennen en me te verstoppen weg te drukken en probeer tevergeefs te kalmeren.
Toen ik m`n ademhaling weer onder controle had stopte ik met huilen en lag met een emotieloze uitdrukking naar het plafond te kijken. Gigi nestelde zich tegen m`n hals aan en gaf me troostend een likje langs m`n kaak. Ondanks het feit dat ik steeds verontrustendere dromen had mocht ik Gigi waarschijnlijk gewoon houden, iets waar ik heel blij en dankbaar om was.
Pas toen beneden mensen opstonden schoot ik overeind en kleedde me op top snelheid om waarna ik met m`n rug naar de deur ging liggen en Gigi in m`n armen trok.
Nog geen minuut later ging de deur open en kwamen Ron en Harry binnen.

‘Jongen, Ron, doe zachtjes! Ze slaapt.’ Fluisterde Harry kwaad tegen z`n beste vriend.
Ron had stampend door de kamer gelopen en ondertussen verwensingen gemompeld, nu hield hij er echter mee op en fluisterde een excuus waarna z`n krakkemikkige bed kraakte.
Harry kroop niet veel later in bed en gaf eerst Gigi een kus op haar kopje en drukte daarna z`n lippen tegen m`n schouder.
Zo, tegen z`n borst voelde ik m`n binnenste vredig worden en m`n gedachten kwamen langzaam tot stilstand waarna ik met een laatste diepe zucht in slaap viel.

Met een hels kabaal renden Harry en Ron door de kamer achter elkaar aan. Enigszins verbijsterd staarde ik de jongens aan en begon te lachen toen Ron een snoekduik maakte en Harry zo tegen de grond wierp. Beiden waren uit het zicht verdwenen achter Ron`s bed maar zodra ik lachte kwamen hun hoofden boven het bed uit. Hun haren zaten woest en ze kwamen beiden duidelijk net hun bed uit.
Harry grijnsde en sprong over het bed heen waarna hij zich over me heen boog en me intens zoende. We negeerden beiden de kots geluiden van Ron en grijnsden bijna tegelijkertijd waardoor we moesten stoppen met zoenen.
Ron maakte nog een snel een kots geluid, ontweek m`n schoen maar net en sloeg de deur achter zich dicht waarna hij lachend de trap af stampte.
Harry richtte z`n aandacht weer op mij en streelde m`n gezicht terwijl hij prevelde hoe gek hij op me was. Z`n groene ogen waren donker en hij was over duidelijk flink opgewonden want z`n hart raasde als een gek in z`n borst.
Niet dat mijn hart er beter aan toe was maar het kleine verschil was dat ik het kon horen en hij niet.

Ik drukte m`n lippen in z`n hals en voor het eerst merkte ik dat ik ook vampierbloed in me had want een de intense dorst overviel me. Haastig, voor ik hem pijn kon doen, duwde ik hem achteruit en sprong overeind.
Verbijsterd keek hij me aan maar met een simpele blik scheen hij het te snappen want z`n kaken klapten op elkaar en hij wende z`n blik af. ‘Juist…’
‘Harry… Ik.’ Hij kapte me af en trok z`n kleren aan.
‘Ik snap het.’ Hij keek me niet meer aan een liep toen haastig de kamer uit, mij verslagen achterlatend.
Vechtend tegen de tranen stond ik op en trok ook wat simpele kleren aan. Aarzelend liep ik naar de keuken en merkte dat de plekken naast Harry allebei bezet waren. Ron zat aan de ene kant en Bill aan de andere.
Opgelucht ging ik tussen Fred en George in zitten en wist nu al dat het waarschijnlijk niet rustig zou worden.
Fred boog zich naar me toe, tenminste, als het Fred was en niet z`n tweeling broer.

‘Zullen we vandaag een sneeuwpop maken?’ Hij grijnsde jongensachtig en knipoogde er vrijpostig bij.
‘Tuurlijk Fred-‘ ‘George.’ Corrigeerde hij me. ‘Tuurlijk George. Dat doen we!’
Blij met wat afleiding grinnikte ik en roerde in m`n chocolademelk.
‘Zeg, voor een onmenselijk wezen heb je wel belabberde ogen om ons niet uit elkaar te kunnen houden.’
Verontschuldigend haalde ik m`n schouders op en grijnsde scheef.
‘Jullie hebben geen verschillen. Dat is het punt nu juist! Zal ik anders een van jullie eeb dikke moedervlek op het puntje van je neus geven, Fred.’
‘George.’
Corrigeerde hij weer en bedekte m`n neus met een hand zodat ik hem niet zou vervloeken.
‘Ja, wat jij wil Fred.’
Nu draaide de echte Fred zich naar ons toe. ‘Wat wil ik?’
Hij trok een engelen gezichtje die ik voor geen meter vertrouwde.
‘Niks, laat maar.’ Zeiden George en ik en koor waarna we elkaar aankeken en in lachen uitbarstte. De beste manier om je zorgen kwijt te raken voor tenminste een moment was met de roodharige tweeling omgaan.
Zeker weten.

Pov. Harry James Potter
Verdrietig keek ik naar het meisje aan de andere kant van de tafel. Net, in de slaapkamer was er iets misgegaan maar ik was er nog niet helemaal uit wat er mis was.
Het enige dat ik wist was dat haar ogen gitzwart geweest waren toen ze me wegduwde.
Ze dacht waarschijnlijk dat ik boos op haar was of zoiets degelijks maar eigenlijk maakte ik me gewoon gruwelijk veel zorgen om haar want dat ze per dag steeds meer menselijkheid verloor was een feit.
Een beangstigende feit want ik wist zeker dat ze als ze helemaal niets menselijks meer in zich had dat ze dan mij niet meer om zich heen wou…
En vandaag wist ik zeker dat ik het verschil met gister zag. Haar ogen werden af en toe gitzwart en dan hield ze haar adem in en vergrootte de afstand tussen haar en die persoon.
Ik wist wat dit betekende maar het bekennen zou het de realiteit maken en dat was iets wat ik absoluut niet wou!

De vampier in haar kwam naar boven…
Het begin van het einde was aangebroken.

Reacties (1)

  • Allysae

    omg
    snel verder
    damon moet komen

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen