Ik weet dat de foto er niets mee te maken heeft, maar hij kijkt echt dolgelukkig, en daar word ik blij van. Oh, en dit is het laatste deeltje voor ik op vakantie ga. Zie jullie zondag, allemaal!

That moment when you're looking forward to something that might not even happen...

Anderhalf uur later was ik eindelijk op locatie. Een ietwat kleine witte trailer en een dikke range rover onderbraken de schoonheid van de natuur. Er liep niemand buiten, dus ging ik er maar vanuit dat Caleb en de rest van zijn crew binnen zaten. Beleefd klopte ik aan. Je wist maar nooit, straks kwam ik een vergadering binnen banjeren, of zoiets.

Caleb zwaaide de deur open, en bij het zien van zijn blik wist ik dat er wat fout was gegaan vanmorgen. Hij me chagrijnig aan, en wenkte me naar binnen. Ik vroeg me af of ik iets fout had gedaan, ik was toch niet te laat? Afgezien van Caleb en mijzelf zag ik nog één iemand in de trailer. Ik herkende haar al Angie, zij was Caleb’s styliste. “Where is everyone?” vroeg ik verbaasd. Normaal waren er al een stuk of tien mensen bezig.

“We had to call it off. I’m sorry I haven’t called you. But our model just cancelled, about twenty minutes ago…” zuchtte Caleb. Zijn handen verdwenen in zijn lange bruine haar en ik begreept dat dit veel erger was dan een gecancelde shoot.

“Are you okay?” vroeg ik dan ook bezorgd. Voor Caleb antwoord kon geven, blies de ringtone van Angie’s telefoon door de trailer. Ze verontschuldigde zichzelf, nam op en liep naar buiten.

“Honestly, Ness, not really,” antwoordde Caleb. Het viel me nu pas p hoe moe hij eruit zag. Ik ging naast hem op de bank zitten. “What’s been going on lately?” vroeg ik. De bank zat niet echt comfortabel, omdat ik tegelijkertijd probeerde Caleb te troosten.

“Teesha left me, and bussiness isn’t going great, obviously,” biechtte Caleb op. Hij had het nooit een probleem gevonden om met mij over dit soort dingen te praten, ook al was ik zes jaar jonger. In vele opzichten was hij als de broer die ik nooit had.

“What do you mean, Teesha left?” vroeg ik verbaasd. “Well, she packed her bags, called me a faggot and literally ran right out the door…”

“Oh…”

Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Teesha en Caleb waren ongeveer acht maanden bij elkaar, maar het kon me eigenlijk niets schelen dat ze bij hem weg was. Het was een rotmeid.

“So, now what?” vroeg Angie licht geprikkeld. Zij was net als ik extreem vroeg haar nest uit komen rollen voor deze shoot. “I just rescheduled for the day after tmorrow. Are we allowed to leave everything here?” vroeg ze verder toen Caleb geen antwoord gaf.

Ze begon te grijnzen toen ze Calebs geshockeerde blik zag. Ze zou hem nooit in de steek laten, en ik wist precies waarom; iedere kneus kon het zien in haar blik. Iedereen, behalve Caleb, die zag niets.

“Thank you so much, Angie!” riep hij blij uit, en hij sprong op om haar fijn te drukken. Ik was blij dat de zorgelijke blik uit zijn ogen was verdwenen, het deed hem goed.

“Nice job, Ange!” zei ik enthousiast. Overmorgen was alleen wel m’n enige vrije dag deze week, en ik had naar m’n oma willen gaan. En sinds vannacht had ik dan eigenlijk ook wel met Zayn af willen spreken.

“That’s all nice and sweet, Caleb, but if we’re not going to do anything here today, I’d like a ride back to Bradford, if you don’t mind?” zei ik. Caleb keek Angie vragend aan.

“I’m actually really busy now the shoot’s rescheduled…” begon hij, maar Angie sprong al in. “I’ll take her. It’s not such a bad detour anyway. So, we’ll see you on Thursday?”

Ze nam afscheid van Caleb met op iedere wang een kies en ik gaf hem een knuffel.

“See you Thursday!” riep ik nog, en de deur van de trailer viel dicht.

“Let’s get to Bradford.”

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen