Bill Kaulitz


Na het omlaag rollen van de zonneschermen, het sluiten van de gordijnen en overgordijnen, heerst er weer duisternis in de kamer. Mijn hartslag is te voelen in mijn voorhoofd, m'n ogen gaan niet verder dan 1 cm open. Duizelig klim ik het bed weer in, mijn hersenen voelen pijnlijk aan maar herinneren 1 enkel aspect. Een aspect dat onmogelijk te vergeten valt. Onaa.


Voorzichtig kijk ik opzij. Haar ogen zijn net zover open. Ze kijken me aan zonder emotie. Het hoofdkussen klem ik beter tegen me aan, wijl mijn ogen langzaam langs haar lichaam glijden. Gehuld in haar meest sexy outfit, toch het meest sexy dat ik ooit heb gezien. Zo'n sterk verlangen was geweldig te evenaren. Kippenvel bedekte mijn lichaam, zodra ze zichzelf omhoog trok, ging zitten op haar kont. Zwijgend bleef ze me aankijken, waarna haar blik naar het dekbed werd getrokken. Ze had plots die doodsbenauwde blik op het gezicht.


Het wekte mijn medelijden meteen, waardoor ikzelf ook overeind kwam. Twijfelend wat te doen, kroop ik dichter naar haar toe. Ze keek me aan met een schuldige blik, met spijt van wat ze nu zou gaan doen. Vervolgens stak ze haar handen uit, reikte naar mijn borst. Gehypnotiseerd gleed ze eroverheen, alsof het de laatste keer was.


In haar ogen ontstonden tranen, haar hoofd hield ze schuin en opende haar mond. 'Het spijt me zo...' Zonder antwoorden trok ik haar in mijn armen en sloot de ogen. Waarvoor verontschuldigde ze zich? Ik wist waarvoor maar wou het mezelf niet toegeven. Dat mocht ik niet. Zo hoorde het gewoon niet.


Een verontschuldiging omdat ze me in de verleiding had gebracht, omdat ze me zo had bespeeld als een ervaren artiest. Wetend, ergens ver in haar achterhoofd dat ze dit niet kon maken, dat ik mijn liefde aan een ander had geboden. En zij ermee zou moest leren leven, voor de rest van haar dagen. Wat betekende dit? Sprong haar hart haast uiteen als ik haar kuste? Of enkel maar zou aanraken?

Ik kan haar vertellen dat het bij mij net zo vergaat.


Snuivend aan haar haren, alsof ze mijn nieuwe drug is, laat ik haar los, veeg de tranen van haar zachte wangen weg. Hoewel ze ongecontroleerd regeerde op mijn lichaam, als ik op het hare, gingen we niet verder dan het liefkozen van elkaar. Hoe sterk de drank, de verlangens ook waren, de vermoeidheid had ze een voor een verslagen. Spijt was er niet, het leek alsof ik nergens spijt van had, zelfs nu niet. Ik zal het ook nooit hebben, of was het dan verboden om je gevoelens te uiten aan de persoon die voldeed aan je wensen? Je grootste wensen, haast onmogelijk die waar te maken?


Dawny deed dat, maar ik had geen gevoel, Onaa deed het en helaas kan ik geen genoeg krijgen. Een zacht gegrinnik vult mijn oren en ik kijk op in haar groene halfgesloten ogen. 'Waar denk je aan?' Bijtend op mijn lip staar ik haar aan en zie ik hoe de blosjes op haar wangen verschijnen.

Ze glijd het bed uit en hangt stuntelig tegen de muur aan. 'Douchen?' Ze knikt het hoofd, nadat ze een blik werpt op haar nog steeds kleverige lichaam. Beiden staan we op en blijft ze op de gang even staan. Ze kruist haar vingers in elkaar en kucht ongemakkelijk.


'Kun je vergeten wat er is gebeurd?' Ze kijkt op en totaal sprakeloos staar ik haar aan, dit kan ze niet menen. 'Please?' vervolgt ze ongemakkelijk en neemt mijn hand vast. Met gemengde gevoelens staar ik ernaar, wat zou ze prachtig staan aan mijn hand.
'Doe het niet voor mij, maar voor Dawny.'


Diep in gedachten laat ze me los en lacht met haar slechtste acteer talenten. 'We zijn voorbestemd om elkaar te haten.' Haar stem slaat over, waarna ze zich haastig lostrekt en de badkamer binnen rent.
Is dat echt zo? Is dat wat voor ons is bestemd?




Met fronsende ogen loop ik nietsvermoedend de woonkamer in. Niet lettend op alle rommel, uitgelopen drank, drankflessen, kleverige kussens en lakens,... Mijn blik wordt getrokken door de 2 stoelen, in het midden van de kamer. Beelden schieten me voor de ogen, tranen glijden geleidelijk aan over m'n wangen heen.


Ze kan het niet aan...
De waarheid, de reden van afgelopen nacht. Dat was voor ons voorbestemd. Zonder twijfel, voor ons.

Ze verschuilt zich enkel achter een leugen, om veilig te zijn. Ik zak neer op een stoel en veeg over mijn gezicht heen. Misschien is dit wat ze wilt, maar dat krijgt ze niet. Ze zal inzien hoe belangrijk het voor mij was, net zo belangrijk als voor haar! Onvergetelijk.


Is Onaa mijn lot? Mijn reden om te leven en gelukkig te zijn of is dat Dawny? Daar moet ik zien achter te komen, volgende dagen, weken, maanden... Ze heeft duidelijk tijd nodig, of nee...


Ze geeft mij de tijd om het uit te zoeken, de tijd om uit te zoeken wat ik echt wil, door gewoon haar eigen verlangens en gevoelens te negeren. Zuchtend sta ik terug op en hoor nu pas het gesnurk in de kamer. De bassist en drummer uitgeteld in de kussens.
Een zacht piepend geluid vult mijn oren en ik draai me om.

Gustav's camera.
Haastig ren ik ernaartoe, en haal de tape eruit, voordat ik hem opnieuw sluit. Hoe kan ik nu nog vergeten wat er was gebeurd?
Zonder dat iemand het merkte sloot ik me op in mijn kamer, haalde mijn strikt persoonlijke koffer uit. Hierin zitten al mijn songteksten, vluchtige ideeën, foto's, ...

Niemand mag hierin kijken, of je heet Tom Kaulitz. Het is een soort tweede ziel...
Behendig draai ik de tape in een sok en leg die erin. Een betere verstop plek bestaat gewoon niet.




Super bedankt voor alle reacties!! Ik(H)zo van jullie!!!!!!

Reacties (6)

  • Eyka

    Ik had mezelf beloofd om nu tot deeltje 25 te lezen, en dan te stoppen voor een paar uur en écht écht te leren. But. WAT heb ik de laatste 5 deeltjes gelezen en HOE kan ik nu gaan studeren en mijn geest 'vrij' maken? (Dat klinkt even filosofisch?!). Ik raak er wel even niet aan uit, zijn Bill en Oona nu met elkaar naar bed geweest of niet - want dat vatte ik nu even niet helemaal :s. Anyway, er is in ieder geval íets van magie geweest tussen hen en hoe Oona nu reageert is gewoon te erg voor mij om even aan te kunnen. Gelukkig zijn er nog deeltjes om te lezen en - hoopt heel erg hard - gaat het misschien wel weer beter binnen een aantal stukken. In ieder geval, ik wil vanavond verder lezen, als ik het zo lang kan uithouden.
    En wat ik nog even wil zeggen:
    Dit verhaal doet me denken aan 2010, toen de topstories nog gevuld waren met Tokio Hotel fanfiction. Ja, ik mis die tijd en op de een of andere manier doet dit verhaal me terug aan die tijd denken. Wat een nostalgisch gevoel. Ik hoop zo hard dat, als hun nieuwe album uitkomt, er méér TH-verhalen op Q komen.
    Plus, ik ben ook blij dat je dit idee niet afgeblazen hebt. (So beware, want ik word een trouwe volger, dus.. je krijgt er binnenkort een nieuwe abo bij 8D). Ik hoop écht dat je met dit verhaal nog een eind verdergaat en er een goede verhaallijn voor uitdoktert, ik zal geduldig zijn (: want ik heb zelf ook een fanfiction over BK, die ondertussen al 2 jaar meegaat, hoewel ik er een periode van bijna een jaar niet aan geschreven heb, maar soms is het goed om er een tijdje niet mee bezig te zijn. Dus dat even gezegd te hebben. Als je voor dit verhaal wil gaan, doe dat dan (;


    - Lange reacties horen bij mij hoor, you'd better get used to it

    8 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Heel mooi deeltje weer!
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden
  • BlackLeather

    Schrijf please vandaag nog een deeltje, het is zo ontzettend prachtig!

    Xx

    8 jaar geleden
  • AlienStar

    omg snel verder gaan, onaa moet door hebben dat bill hetzelfde voelt voor har als zij voor hem je schrijft geweldig!Tot het volgende hoofdstuk ga ik oude story's van je lezen!(A)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen