Foto bij 107 • Juliet Willis

Ik weet niet hoe lang ik zo in zijn shirt stond te huilen, maar blijkbaar toch wel langer dan vijf minuten doordat Karen naar boven kwam en geschrokken in de deuropening ons aankeek. ‘Wat is er?’ Vroeg ze.
Liam liet me los en ging naast me staan, wel nog steeds met zijn arm om mijn middel heen. ‘We hebben daarjuist haar moeder gezien.’ Zei hij eerlijk.
Ik keek hem met grote ogen aan. Ik had verwacht dat hij een leugen zou bedenken en niet de waarheid zou vertellen tegen zijn moeder, maar hij zei het gewoon zonder even over mijn gevoelens na te denken.
‘Oh.’ Zei ze een beetje twijfelend over wat ze nu precies moest zeggen. ‘Anders kan ik jullie eten wel in de microgolfoven opwarmen als jullie zin hebben. Jullie hoeven nu niet perse te komen eten.’
‘Nee, dat moet niet hoor, mam. Juliet en ik komen zo.’ Hij zei dat met een knik ter teken dat zijn moeder nu maar eventjes moest gaan. Dat deed ze, waarna Liam zich weer onmiddellijk op mij richtte. ‘Ben je oké?’ Vroeg hij me bezorgd.
Ik knikte, maar het kwam niet echt overtuigend over. ‘Ik denk het.’ Zei ik dan ook. ‘Maar ik wil er nu gewoon eventjes niet aan denken.’
‘Kan je naar beneden gaan om te eten?’ Vroeg hij me daarna.
‘Zolang er niet over mijn moeder wordt gesproken.’ Gaf ik direct als voorwaarde. Ik wilde alles nu gewoon eventjes vergeten en proberen te genieten van het moment. Geen Harry of Niall en geen moeder die plots weer komt opdagen na meer dan een week niets van zich te laten horen.
Liam haalde zijn hand van rond mijn middel en haakte onze vingers in elkaar. ‘Goed. Dan gaan we over iets totaal anders praten.’ Met zijn andere hand tikte hij eventjes op mijn neus. ‘En zet die prachtige glimlach van je terug op. Hij is zo mooi om niet te laten zien.’ Zei hij met een glimlach waardoor ik automatisch ook lichtjes glimlachte. ‘Dat is wat ik wilde zien!’ Hij liep mijn kamer uit en doordat onze handen nog steeds verstrengeld waren, werd ik mee de kamer uit getrokken.

Aan tafel werd er over van alles en nog wat gesproken, buiten over mijn moeder. Dat onderwerp meed zowel Karen als ik en Liam. Geoff kon er niet over beginnen omdat hij er nog niets over wist, toch niet dat ik wist. Karen had het hem misschien al verteld, maar dan vermeed hij dat onderwerp dus ook.
Ik luisterde aandachtig naar een verhaal dat Geoff tegen zijn zoon aan het vertellen was, toen er me iets te binnen schoot. Dat is waar, daar hadden we het nog niet over gehad. Ik wendde mijn blik af van Geoff en keek weer naar mijn bord, in afwachting op het einde van het verhaal.
Karen leek mijn andere houding op te merken en keek me daardoor vragend aan. ‘Wat is er?’ Vroeg ze redelijk bezorgd. Natuurlijk wilde ze ook niet te bezorgd overkomen zodat mijn moeder niet aan bod kwam.
Ik schudde snel mijn hoofd. ‘Ik bedacht me juist iets dat ik wilde zeggen, maar ik wacht totdat Geoff uitgepraat is.’
‘Oh, maar ik ben uitgepraat hoor.’ Zei Geoff onmiddellijk, waardoor ik eventjes opschrok. Ik had niet opgemerkt dat hij gestopt was met praten en het gesprek tussen mij en Karen aan het volgen was. ‘Dus vertel maar.’
Een beetje moeilijk keek ik naar Liam. Ik wist eigenlijk niet zo goed hoe ik dit moest vertellen. Ik kon het toch niet vlak af zeggen, of wel?
Eens ik Liam aangekeken had, veranderde zijn gezichtsuitdrukking. Hij wist dus wat ik wilde vertellen. Misschien kon hij mij dan wat helpen. ‘Uhm, ja..’ Zei hij, ook niet wetend hoe hij moest beginnen.
‘Toen we vanmorgen op school aankwamen, wilde ik Liam iets vertellen.’ Begon ik dan toch maar. ‘Het had te maken met “het groepje” maar hij wist niet waar ik over aan het praten was.’ Ik slikte even hoorbaar. ‘Volgens mij is hij toch zijn geheugen kwijt.’ Zei ik moeilijk.
Zijn beide ouders keken me met grote ogen aan. ‘Dat kan niet!’ Weerde zijn vader onmiddellijk. ‘Hij herkende jou toch onmiddellijk, dus hij herinnert zich het toch.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Emma denkt dat hij een deel van zijn geheugen kwijt is. Ik snap ook niet hoe dat zou kunnen, maar het kan toch, niet?’ Vroeg ik twijfelend.
Karen keek me nog steeds met grote ogen aan. Ze keek van mij naar Liam en weer terug. ‘Dan zit er maar één ding op.’ Zei ze rustig, in tegenstelling tot een hysterie die ik verwacht had. ‘We moeten naar het ziekenhuis en zien wat zij erop te zeggen hebben.’ Ze pakte direct alle borden al bij elkaar en stapelde die op elkaar waarna ze die ook naar achter bracht.
Ik stond onmiddellijk op ruimde de rest van de tafel mee af. We moesten inderdaad naar het ziekenhuis. Misschien konden die ons dan zeggen hoe we zijn geheugen volledig moesten terugkrijgen.


Hope you like it! <3

Reacties (6)

  • crazycatlady

    Like it, het is echt een goed verhaal;D

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen