Foto bij 108 • Juliet Willis

Liam en ik hadden besloten om te voet naar school te gaan. Eerst en vooral omdat ik door de zenuwen niet echt stil kon zitten, maar ook omdat we nog wat wilden bespreken zonder dat iemand anders ons kon horen.
‘Vertel me nog eens wat.’ Zei hij om de stilte die nu al vijf minuten tussen ons heerste te verbreken. Sinds gisterenavond vroeg hij me de hele tijd om nog wat te vertellen. Volgens de mensen in het ziekenhuis was dat de enige manier om zijn geheugen misschien terug te krijgen, maar ook al zou ik hem alles vertellen, de kans dat hij zijn geheugen terugkreeg was klein.
Ik kon het niet laten om toch even zacht te zuchten. ‘Wat moet je nog weten?’ Antwoordde ik best wel bitsig. Al die zenuwen voor straks waren voor niets goed. Het enige wat ik al een hele morgen deed, was mensen hun neus afbijten.
Hij haalde zijn schouders op als antwoord op mijn vraag. ‘Ik weet niet. Wat kan je me nog allemaal vertellen? Er zal toch nog wel van alles zijn dat ik nog niet weet.’
‘Liam, zo lang ken ik je echt nog niet. Alles wat er is gebeurd nadat ik je ontmoet hebt, heb ik al gezegd. Je kan het beter aan Emma of Zayn vragen, die kennen je al langer. Zayn kent je blijkbaar al van voor de middelbare school dus die zal wel het meeste weten.’
Liam zweeg even, waardoor er weer een stilte tussen ons heerste. Een onaangename stilte die ik het liefste wilde laten stoppen, maar ik wist niet hoe;
‘Je kan nog altijd terug.’ Zei hij plots tegen me.
Ik keek hem vragend aan. ‘Ik kon nog altijd terug van wat?’ Ik snapte niets van wat hij juist zei.
Hij rolde snel met zijn ogen. ‘Je moet je door die sukkel niet in elkaar laten slaan. Het was Zayns prachtige plan, dat hij zich dat in elkaar laat slaan. Jij moet je niet opofferen.’
Ik gooide gefrustreerd mijn armen in de lucht. ‘Wat heb je toch tegen Zayn. Juist nu Emma normaal tegen hem begint te doen, ga jij nog moeilijk doen. Wat heeft hij je in godsnaam toch misdaan?’ Riep ik luid. Ondertussen stond ik ook al een meter van Liam vandaan terwijl ik hem afkeurend aankeek.
‘Ik vertrouw die gast niet en het feit dat Emma ook niet al te vriendelijk tegen hem deed, bewijst dat hij niet te vertrouwen is.’
‘En het feit dat Emma er nu wel mee overeenkomt, wat bewijst dat dan?’ Beet ik hem toe. ‘Juist, ja!’ Zei ik wanneer ik geen reactie van Liam kreeg. ‘Weet je wat? Als jij niet normaal tegen hen beiden kan doen, dan bezie je het maar!’ Zonder op een reactie te wachten, beende ik van Liam vandaan. Het was geen wandelen niet meer, het was meer een soort snelwandelen dat ik deed.
Op dit moment had ik echt geen zin in een zeurende Liam. Waarom moest hij trouwens zo doen tegen Zayn? Hij had hem helemaal niets misdaan. Beter zelfs, Zayn had ingegrepen toen ik Harry kapot wilde slaan. Hij zorgde er juist voor dat ik nu niet in de problemen zat. Waarom vertrouwde Liam hem dan niet?
Ik schrok er eigenlijk niet van dat Liam plots weer naar me liep. Hij was een jongen en had ook een beter conditie waardoor hij dus sneller kon lopen als ik. Het was dus te verwachten. ‘Juliet, kom op.’ Smeekte hij me, maar zijn stem was nog steeds luid.
‘Wat “kom op”? Jij bent degene die geen moeite wilt doen!’ Beet ik hem toe.
Liam pakte mijn hand vast waardoor ik direct stilstond. Ik wilde me lostrekken maar natuurlijk was Liam veel sterken dan mij. ‘Zeg niet dat ik geen moeite doe, want dat doe ik dus echt wel.’ Zei hij me scherp. ‘Vind je het raar dat ik niet onmiddellijk iedereen vertrouw na wat er allemaal gebeurd is, en zeker iemand die bij het groepje hoorde?’
Voor de zoveelste keer, verliet een zucht mijn lippen. ‘Moet ik je er even aan herinneren dat jij ook eerst bij dat groepje hoorde? Ik vertrouwde je toch ook, of was dat ook een misstap?’
Wanneer ik dat zei, keek Liam me met grote ogen aan. Hij opende zijn mond om iets terug te zeggen, maar sloot die al snel weer nadat hij niet goed wist wat hij moest zeggen. Zonder nog iets te zeggen liet hij me los en bleef gewoon staan. Ik nam die kans met beide handen om weer verder te lopen en deze keer zou ik me niet laten stoppen.


Sorry, het is echt niet goed.. <3

Reacties (6)

  • Tinaaax257

    het is zo wel goed!!
    * geen logische zin

    8 jaar geleden
  • Aplin

    Sorry dat ik het zeg, maar op dit moment irriteer ik me echt rot aan Juliet. Ze moet niet zo kortaf doen tegen Liam, de arme jongen is zijn geheugen voor een deel kwijt. Logisch dat hij dingen wil weten. En ze kan het hem ook nog altijd op een normale manier zeggen dat hij het aan iemand anders moet vragen.
    Nja, das mijn eerlijke mening. x) Het hoofdstuk is natuurlijk weer geweldig! <3

    8 jaar geleden
  • Salute

    Super!
    Snel verder <33

    8 jaar geleden
  • Winterr

    Ze is een zeur

    8 jaar geleden
  • Jellybear

    Oooh, ik heb medelijden met Liam(huil)
    Het is echt een goed stukje!
    Snel verder!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen