Foto bij 110 • Juliet Willis

Met elke stamp die ik kreeg, kwam er een pijnlijke kreun over mijn lippen. Maar dat deed me eigenlijk niet zo veel. Het enige waar ik nu aan kon denken was waar Emma en Zayn bleven. Ze zouden hier al lang geweest moeten zijn met iemand van de directie. Stilletjes aan begon ik zelfs te twijfelen. Misschien had Liam wel gelijk gehad en was Zayn inderdaad niet te vertrouwen. Misschien hoorde hij nog steeds mij Harry, net zoals Emma.
Vurig hoopte ik dat dat niet waar was en met moeite keek ik even het groepje toeschouwers rond, op zoek naar de ravenzwarte haren van Zayn of de blonde krullende lokken van Emma. Die zag ik nergens, wat toch wel voor een opluchting zorgde.
Mijn ogen sloten zich weer wanneer ik de tip van Harry’s schoen weer tegen mijn zij voelde. Hij lachte wat, waarschijnlijk door het pijnlijke gezicht dat ik trok en de tranen die over mijn wangen liepen. Ik had zoveel spijt dat ik dit gedaan had. Hij zou me kapot slaan en hij zou er niet eens voor gestraft worden. En Liam zou me voor eeuwig haten. Ik had echt niet zo tegen hem mogen uitvliegen. Hij had niets fout gedaan en ik kon hem nu zelfs een beetje begrijpen.
Harry stopte plots met slaan waardoor ik nieuwsgierig mijn ogen opende. Zijn hoofd hing zo’n dertig centimeter boven mij en keek me bezorgd aan. ‘Oh, sorry Juliet!’ Zei hij verontschuldigend. Op de manier hoe hij het zei, wist ik onmiddellijk dat hij weer iets van plan was. ‘Kom, geef me je hand dan trek ik je recht.’
Hij stak zijn hand naar me uit, die ik aanpakte. In plaats van me door hem recht te laten trekken, trok ik hard aan zijn arm waardoor hij nu op mij lag. Ik duwde hem van me af waarna ik rechtstond en hem vernietigend aankeek. ‘Ik zou je terug kunnen slaan, maar zo laag val ik niet.’ Siste ik naar hem.
Ik wilde verder lopen, wat moeilijk ging doordat hij elk plekje op mijn lichaam wel geraakt had en nu dus ontzetten veel pijn deed, wanneer zijn hand zich om mijn enkel sloot en ik dus terug op de grond viel. Zo snel hij kon, kroop Harry op mij en duwde mijn handen tegen de grond zodat ik niets meer zou kunnen doen. ‘Je bent sterker dan ik dacht.’ Zei hij met een grijns. Hij zette meer gewicht op zijn armen waardoor mijn polsen nu zo goed als fijngeknepen werden. Ik probeerde een kreun te onderdrukken, wat moeilijk ging. ‘Oh, sorry, deed ik je pijn?’ Vroeg hij op dezelfde toon als daarjuist. ‘Wacht, ik zal het goed maken.’ Voor de tweede keer duwde hij zijn lippen op de mijne.
‘Ik zeg het je één keer, Styles. Ga. Van. Haar. Af!’ Door de woeste stem van Liam die door de gang galmde, haalde Harry verbaasd zijn lippen van de mijne.
‘Oh ja, wat anders?’ Hij lachte even uitdagend naar Liam waarna zijn lippen weer kennis maakten met de mijne.
Gelukkig werden die er al snel weer afgehaald door Liam die tegen Harry was gebeukt en ze nu beiden worstelend op de grond lagen. Die kans nam ik met beide handen aan en stond ik snel op. Ik wilde Harry van Liam af halen, maar ik besefte dat Harry veel sterker als mij was en binnen de kortste keren mij dat weer in elkaar aan het slaan was. In plaats daarvan liep ik weg door de mensenmassa richting het secretariaat.
Buiten adem kwam ik daar aan en zonder te kloppen liep ik naar binnen. Iedereen keek verbaasd op, inclusief Zayn en Emma die er nog stonden. ‘Wat doen jullie hier?’ Zei ik hen verwijtend.
‘Ze willen niet komen.’ Antwoordde Zayn met een zucht op mijn vraag.
Ik liep verder het secretariaat in en pakte één van de vrouwen vast en sleurde die van haar stoel. Doordat ze even niet goed wist wat haar overkwam, kon ik haar meesleuren tot aan de deur maar daar stopte ze. ‘Wat is hier in godsnaam aan de hand, juffrouw Willis?’ Zei ze me afkeurend.
‘Harry Styles is Liam Payne in elkaar aan het slaan!’ Riep ik naar haar. Ik trok mijn shirt omhoog waar de blauwe plek nog goed te zien was. ‘En hij had mij daarjuist in elkaar geslagen.’
De vrouw keek me met grote ogen aan. Ook de rest die in het secretariaat stonden keken me met grote ogen aan. De vrouw wilde iets zeggen, maar besloot dan maar dat het beter was om onmiddellijk naar Harry te gaan. De rest volgde ook, buiten één iemand die me onmiddellijk dwong om te gaan zitten. Ze bekeek de blauwe plek grondig terwijl ze er zachtjes op drukte. Pijnlijke kreunen verlieten mijn lippen. ‘Wat is er gebeurd?’ Vroeg ze verbaasd.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Hij wilde me zoenen waardoor ik hem een klap in zijn gezicht gaf en toen begon hij me stampen en te slaan. Het was echt een hel. Volgens mij zijn er zelfs een paar ribben gebroken.’ Tranen brandden achter mijn ogen en ik deed geen moeite om ze tegen te houden. Dat kon alleen maar in mijn voordeel spelen om Harry van school te krijgen.


Wow, ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld. Ik dacht dat we met 158 abo's wel sneller aan tien reacties zouden komen.. Maar oké, zoals beloofd een nieuw stukje. En bedankt aan iedereen die wel een reactie achterliet! Love you <3

Reacties (7)

  • ICEaddiction

    Omygod! dit is echt geweldig!

    9 jaar geleden
  • Salute

    Super!
    Snel verder <33

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen