Foto bij [13] Cleared life time story

De rest van de vakantie bleef vrij rustig en probeerde ik niet te veel aan m`n zorgen te denken.
Harry en ik hadden erover gepraat en samen hadden we afgesproken dat we het wel aankonden, dat we samen zouden blijven wat er ook gebeurde…
Maar nu we weer op Zweinstein waren en ik en Draco weer zogenaamd een stelletje omdat Harry wou dat we het nog geheim hielden, al had ik er geen problemen mee om het te vertellen aan iedereen die maar wou luisteren…
Rosalie, Annlyn en Victoria vonden dat ik me raar gedroeg maar legden zich ernaast neer dat ik hen niets zou vertellen.
Hazel zag ik niet zo vaak maar als we elkaar tegenkwamen merkte ik haar nieuwsgierigheid. Vroeger stuitte ik altijd op woede als ik haar aankeek maar nu niet meer…

Met het dikke rolletje perkament haastte ik me `s avonds twee uur na het avondeten naar de waterspuwers die aan weerszijde van Perkamentus kantoor stonden.
‘Zoutzuur.’ Prevelde ik en keek over m`n schouder voor ik de ronde trap op liep. Achter me ging de stenen wand dicht met een luid afschuwelijk geknars. Geïrriteerd gromde ik en sloeg m`n handen over m`n oren heen.
Niet altijd was een bovenmenselijk gehoor handig!
Toen het nare geluid gestopt was ging ik rechtop staan en liet m`n handen zakken, ik stond vlak voor het kantoor van Perkamentus` kantoor.
De houten deur zwaaide langzaam open, met grote ogen liep ik aarzelend het kantoor in.
Schilderijen van de vorige schoolhoofden hingen wat rond in hun lijsten, sloegen me gaande of deden een dutje.
Ik werd zo in beslag genomen door het kantoor dat ik de grijsaard, die me met z`n blauwe ogen volgde, niet opmerkte, pas toen hij beleefd kuchte keek ik geschrokken op.
‘Oh Professor! Ik had u niet gezien.’ Zeg ik beschaamd en ga zitten als hij naar de stoel tegenover hem gebaard.
‘Dat had ik gezien Bonita.’ Hij grinnikte en keek ook even rond. Maar richtte toen vrij plotseling z`n ogen op me waardoor ik weer opschrok en m`n ogen neersloeg.
Iets in z`n ogen maakte dat je gewoon een gigantisch ontzag voor die man kreeg. Best logisch als je bedenk dat hij een geweldige tovenaar is1

‘Bonita, ik weet dat ik veel fouten gemaakt heb… dit is er namelijk ook een.’
Fronsend keek ik op en wierp de tovenaar een verwarde blik toe. Hij keek me niet aan maar het bestudeerde z`n zwartgeblakerde hand. ‘Professor, hoe bedoelt u? Dit is allemaal niet uw schuld!’ m`n stem schoot iets de hoogte in en het schoolhoofd schudde meewarig z`n hoofd.
‘Dat is het wel Bonita. Heel erg m`n schuld zelfs.’ Z`n ogen stonden vol verdriet toen hij me weer vluchtig aankeek.
‘Hoe bedoelt u? Wees duidelijk, alstublieft?’ z`n mondhoeken trilden en hij glimlachte voorzichtig naar me.
‘Ik zal je het hele verhaal vertellen maar ik zal bij het begin beginnen.’
Ik knikte en hij schonk twee kopjes thee voor ons in. Ongeduldig volgde ik elke beweging die hij maakte.

‘Goed, de dag dat je geboren werd was ik erbij. Je vader, Jace, was al maanden eerder in paniek bij me langsgekomen. Hij smeekte me het ongeboren kind te doden.
Ik weigerde en beloofde een oog op het kind te houden.
Zo gezegd zo gedaan. Jaren verstreken en je scheen je te kunnen beheersen. Toch heb ik je toen je acht jaar was een aantal bezweringen opgelegd zodat je niet zou veranderen en de bloeddorst onderdrukt werd.
Maar van de zomer raakte ik gewond,’ hij stak z`n verkoolde hand op. ‘met elke dag die versteek sterf ik een beetje, met elke dag zijn de bezweringen minder sterk en neemt m`n grip op je af. Over een poosje is m`n macht over jou zelfs zo klein dat je helemaal wordt wat je eigenlijk bent…’

Zwijgend sta ik op en loop naar het raam. M`n handen in m`n zakken tot vuisten gebald.
‘En wat ga je met me doen als die dag aangebroken is?’ vraag ik schor terwijl de ondergaande zon het meer bloedrood kleurt.
‘Dan, dan zou ik je naar een speciale school moeten brengen.’
Op m`n hakken draai ik om en kijk hem opstandig aan. ‘Heb ik überhaupt nog een keus?’
Perkamentus neemt de tijd voor hij antwoord en scant m`n gezicht zorgvuldig voor hij z`n hoofd schud. ‘Nee…’
M`n opstandige houding vervalt en m`n schouders zakken verloren in. ‘Het zij zo.’

Pov. Hazel Maria Luxfort
Toen Bonita verdwenen was had ik haar kamer doorzocht maar bijna alles was weg…
De vakantie ging voorbij en ik verwachtte haar niet op school te zien maar toch liep ze daar. Ze was knapper dan dat ik me herinnerde.
Want haar ogen hadden een aparte glans en diepte, haar huid was witter maar desondanks erg mooi.
Ook leek de vorm van haar gezicht veranderd. Mensen hadden haar nagestaard terwijl ze zich soepel als een kat door de menigte bewoog.

Gelukkig scheen ze ook niet meer zo ziek te zijn als van voor de vakantie want toen was ze werkelijk een wrak geweest.
Draco merkte op hoe ze veranderd was en sloeg, wanneer het maar kon, z`n arm bezitterig om haar middel heen. Ze liet hem begaan al leek ze verveeld als hij haar zoende, iets dat ik totaal niet kon begrijpen.
Maar vanavond was ze alleen weg gegaan uit de leerlingenkamer en had haar beste vriendinnen achter gelaten…
Pas uren later kwam ze duidelijk overstuur terug.
Draco riep haar nog maar ze negeerde hem compleet en rende lichtvoetig de kleine trap op naar de meisjesslaapzalen.
Fronsend stond ik op en wou richting haar kamer lopen maar Victoria, Rosalie en Annlyn waren me voor.

Reacties (1)

  • Allysae

    omfg
    snel verder

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen