Onaa Cruizze Latimore


Gefrustreerd haal ik de kurk van de fles af en schenk de glazen, boordevol in. Met een klap zet ik die voor z'n neus neer en gris het briefje van €50 uit z'n handen. 'Naar wens?' Brommend draai ik me naar de kassa en concentreer me op het geven van wisselgeld. De muziek suist in mijn oren en even lijkt het alsof ik loop te zweven.

'Krijg ik dat geld vandaag nog?' De stem verstoord mijn gedachten en snel prop ik het in zijn hand. 'Ophoepelen.' De jongen, hoogstens 25 jaar, staart me verlekkerd aan en likt over zijn lippen. 'Schatje, wat doe je na de shift?' Ik trek mijn wenkbrauw op, wijl ik stevig de bar schoonmaak.

Zonder nadenken kijk ik op in de bruine ogen van de vreemdeling. Verbaasd blijf ik kijken, merk een piercing op in de linker wenkbrauw. 'Bill?' Een luid gelach vult mijn oren en verbaasd val ik terug in de wereld van de realiteit.

Hij begint me uit te lachen en gaat het meteen gaan rondvertellen tegen zijn vrienden. Met een grijns buigt hij zich dichter naar me toe en moet ik vechten tegen de tranen die opkomen. 'De naam is Drake schatje, wees eens lief en geef me een kusje.' Met bange ogen zie ik hoe hij z'n hand uitsteekt en over mijn wang streelt.


Ik sluit trillend mijn ogen en voel enkele tranen over mijn wangen glijden. Zodra ik warme adem voel naderen open ik mijn ogen en sla de jongen recht in zijn gezicht. Hij kijkt me woest aan terwijl ik met bange ogen om me heen kijk. Zijn vrienden kijken me moordend aan en willen me vastgrijpen, dit is niet goed...

Haastig ren ik de achterkeuken in, grijp mijn jas en ren naar buiten. De koude lucht snijd in mijn wangen, hoe sneller ik mijn benen beweeg, weg rennend van alles en niets.








Uitgeput nader ik een park, verlicht door enkele lantaarns. Het lijkt vrij achtergelaten op dit late tijdstip, maar zin om terug te keren heb ik echt niet. Hijgend laat ik me zakken op een bankje en sla mijn armen om m'n lichaam heen. Ik ril van schrik, waarom moet mij dit toch steeds overkomen? Het lijkt de laatste maanden wel of ik mezelf helemaal niet in de hand heb. Wat zou daar de oorzaak van zijn?
Zuchtend, merk ik hoe zwaar mijn stem trilt, op het punt mezelf helemaal te verliezen. Onrustig beweeg ik mijn lichaam heen en weer, een zachte melodie neuriënd. Tranen springen in mijn ogen, maar ik blijf doorgaan.


Langzaam breekt mijn stem en volgen harde snikken uit mijn mond. Uit het niets begin ik te huilen en trek mijn benen op. Wat moet ik met mezelf aanvangen? Hoe houdt Bill dit in godsnaam vol? Of zou hij me al vergeten zijn, na die 2 maanden en een half? Sindsdien voel ik me in de steek gelaten en onbeschrijflijk angstig voor alles. Mijn hoofd barst ooit nog eens uit elkaar door het huilen van medelijden, vooral met mezelf.


'Ik heb je nodig...' fluister ik tegen niemand in het bijzonder. Hopend dat hij me zou horen, diep vanbinnen. Ik laat mijn hoofd hangen en voel een hand op mijn schouder. Meteen sperren mijn ogen zich open, gevolgd door een zachte kneep. 'Hier rende je dus naartoe...'
Met betraande ogen kijk ik op in het gezicht van Jason, meelevend en vooral bezorgd. 'Misschien moet je even een pauze nemen, lieverd.'

Ongemakkelijk draai ik mijn hoofd van hem weg. Ik schaam me dood, maar het lijkt alsof mijn lichaam daar geen rekening mee houdt. Het trilt nog harder dan tevoren en paniekerig klem ik me aan Jason vast. Oh nee, niet weer...

'Onaa, wat is er gebeurd! Je rilt als een gek!' Hij tilt dwingend mijn hoofd omhoog, wijl ik bang voor me uitkijk. 'Help.' Mijn hartslag vertraagd, maar het is geen goed teken, mijn ogen beginnen dicht te vallen. 'Onaa, hier blijven!' Mijn lichaam verslapt, mijn ogen vallen dicht.









Langzaam knipper ik mijn ogen en zie een gedempt licht recht boven mij. Kreunend van de pijn in mijn hoofd kijk ik om me heen en zie een deken om me heen. Ik kom overeind en zie dat ik in mijn eigen huis ben. Voetstappen wekken mijn aandacht en ik zie Zarah verschijnen. 'Zusje!' Ze snelt naar me toe en knielt naast de zetel neer. 'Je hebt me flink laten schrikken! Hoe gaat het met je?' Ik staar haar aan en weet niet wat ik moet zeggen. Ze strijkt een haarlok uit mijn ogen en bijt op haar lip. 'Je had een angstaanval.' fluistert ze met een neutraal gezicht. Meteen draai ik mijn rug naar haar toe en sla het deken volledig over me heen. Langzaam rollen er weer tranen over m'n wangen en voel ik haar hand over mijn rug glijden. 'Lieverd, praat met me, dit is al de 6de aanval.' Aan haar smekende stem kan ik horen dat ze machteloos is. Snikkend schud ik mijn hoofd en bijt op mijn lip. Toch blijft ze zitten en strelen over mijn rug. 'Het komt goed, dat komt het altijd.' fluistert ze zacht.






Het gestreel, trachtend me te kalmeren is opgehouden na enige tijd. Voorzichtig draai ik me om en zie haar slapend op de grond zitten, vlak naast mij. Met een kleine glimlach kruip ik uit de zetel en schuif haar erin. Vrijwel meteen klemt ze zich beter om het deken. Zonder emotie kijk ik toe, hoe haar tranen langzaam opdrogen op haar gave gelaat. Een kus drukkend op haar slaap, kom ik overeind.
Duizelig bereik ik de badkamer en sta stil voor mijn spiegelbeeld.

Mijn ogen zijn dieprood, met een bange weerspiegeling. Voorzichtig strijk ik over mijn lijkbleke huid heen. Wat gebeurt er met me? Ik open het medicijnkastje en neem mijn kalmeringspillen eruit. Het kokertje rolt heen en weer in mijn handen, de twijfel neemt toe.


'Angst moet je overwinnen, je bent niet alleen Onaa.' Huilend schud ik het hoofd en schrijft een medicijn voor. 'Neem dit in, in geval van nood. Ik hoop enkel dat je zonder kan.'


De woorden van de therapeut dringen steeds dieper tot me door. Moet ik dit doen? Ik heb ze al 2 jaar niet meer ingenomen, ervan overtuigd genezen te zijn. Al is het geen ziekte. Angst om alleen achter te blijven, is de grootste angst die ik ervaren heb. Sinds Bill in mijn leven kwam, beschouwde ik hem als deel ervan. Wetend dat hij onmogelijk deel uit zal maken van mijn leven, heeft me dieper in de afgrond gedrukt, dan toen pap ons gezin verliet. Of was die angst enkel geëvolueerd omdat die creep me wou vastgrijpen? Teveel om over na te denken.

Reacties (5)

  • Eyka

    Dit gaat de verkeerde kant uit, niet?
    Goosh. - volgend hoofdstuk lezen -

    8 jaar geleden
  • BlackLeather

    Super geschreven!!!(flower)

    8 jaar geleden
  • AlienStar

    wow gaaf!

    8 jaar geleden
  • Raveness

    snel verder gaan hoor!!

    (K)(K)

    8 jaar geleden
  • AngelicPower

    Snel verder!!(Y)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen