Foto bij Equipa de Portugal • Quinze

Maya Milena dos Santos Aveiro
Twee glinsterende, bruine ogen priemen zich in die van mij bij het horen van zijn naam. “Maya, hey.” Hij geeft me een zoen op mijn wang en bekijkt me goedkeurend. “Je ziet er mooi uit”, complimenteert hij me. Terwijl het schaamrood zich over mijn wangen verspreidt, bedank ik Fábio. “Zie je het een beetje zitten, mister Coentrão?” Een grinnik verlaat zijn mond. “Natuurlijk! Ik mag een maand lang doen waar ik van hou, -“ “Met mij omgaan!” onderbreek ik hem snel. Fábio kijkt me hoofdschuddend aan en begint te lachen. Een trotse grijns siert mijn gezicht. “Natuurlijk, met jou omgaan. Hoe kan het ook anders?” Hij rolt overdreven met zijn ogen en het geluid van mijn lach overstemt alle anderen. “Zo, jij hebt er duidelijk ook zin in?” Nani komt naast me staan en legt zijn arm rond mijn schouders. “Of course, ik krijg eindelijk de kans om jou een hele maand te irriteren. Zeven op zeven, vierentwintig op vierentwintig. Be warned.” Ik schenk hem een uitdagende knipoog. “Hm, ik denk wel dat ik je zal kunnen temmen.” Een verleidelijke knipoog van zijn kant levert gejoel en gefluit achter ons op. “Oeh!” “Go Nani!” Oogrollend kijk ik de anderen aan. “Shut up, you.” Ze beginnen allemaal te lachen en net op het moment dat João Pereira zijn mond wil opentrekken, komt Bento aangewandeld.

“Gelieve het een beetje rustig te houden, we zijn niet de enige mensen op dit vliegtuig, oké?” Bento kijkt ons allemaal één voor één met een strenge blik aan, waardoor iedereen als vanzelf knikt. Aangezien we geen vaste plaatsen aangewezen krijgen, zit iedereen waar hij wil. Hulpeloos kijk ik om me heen. “Hé, Maya, Nani heeft vast wel nog een plaatsje voor je!” João Pereira krijgt eindelijk de kans om me te treiteren en lekker kinderachtig steek ik mijn tong uit. In mijn ooghoek zie ik hoe Fábio me wenkt en met een dankbare glimlach zet ik me naast hem neer. Tja, Fábio en ik hebben best een goede band. Beste vrienden, of zo.. idk. Hij begrijpt me gewoon heel goed.
“Eigenlijk heb je wel een beetje geluk, hé.” Zijn stem klinkt zacht en vragend kijk ik hem aan. “De spelersvrouwen en hun kinderen komen pas op de eerste speeldag, jij komt nu al.” “Aha, maar ik ben geen spelersvrouw of kind”, merk ik -slim- op. Ik hoor Fábio iets mompelen, maar versta niet precies wat. Ik besluit het maar zo te laten en kijk naar buiten, waar het zicht boven de wolken een enorme indruk nalaat. Een geeuw verlaat mijn mond en enkele seconden later leg ik mijn hoofd op Fábio’s schouder. Dat ligt gewoon beter, you know, om te slapen. “Sweet dreams”, fluistert hij, waarna hij zijn lippen op mijn kruin plaatst. Luttele seconden later voel ik hoe het onbekende me meeneemt in een diepe slaap.


What do you think?

Sorry dat het zo laat is, maar mijn zus kwam terug uit Hongarije voor een paar dagen en vandaag kwam ze eten met haar vriend -wie we voor het eerst mochten ontmoeten- ^^
18 abo's, bedankt! <3

Reacties (5)

  • periphery

    Ooooooooooohw, zo lief ^^ I am so happy right now! Jouw hoofdstuk is echt leuk en geweldig. Dat zijn al jouw hoofdstukken ^^ <3

    8 jaar geleden
  • nightqueen

    oh la la... Mijn radar van de romantiek springt plots aan ;d
    okee sorry xd

    Super leuk verhaal dat je hier schrijft ^^

    8 jaar geleden
  • fcoentrao

    Romance, écht wel!

    8 jaar geleden
  • NWalcott

    OWOEOEOEOEOH!!!!
    :D
    VERDERRRRR

    8 jaar geleden
  • Meile

    Oeh volgens mij verwacht Fabio meer van haar(A)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen