Foto bij [14] Difficult decision

‘Bonny?’ Victoria klopte op de deur en wou naar binnen maar de deurklink bewoog geen millimeter, zelfs niet toen ze met haar volle gewicht erop ging hangen.
‘Bonita open die deur onmiddellijk!’ gilde nu ook Rosalie.
‘We blazen hem op hoor.’ Gromde Annlyn en de stof van haar kleding ruiste toen ze haar toverstok pakte. De overeenkomsten van de vorige keer dat Rosalie op m`n deur stond te beuken waren behoorlijk ironisch.
‘Nee! Ik wil nu even alleen zijn, oké?’ Achter de deur hoorde ik m`n beste vriendinnen wat tegen elkaar mompelen en daarna liepen ze alle drie weg.
Opgelucht liet ik me achterover op m`n bed vallen en streelde Gigi`s zachte vacht.
Ik voelde me op een vreemde manier uitgeput na het onbewuste gebruik van magie.
Langzaam zakte m`n ogen dicht en rolde ik me op m`n zij.

Pov. Harry James Potter
Ongeduldig wachtte ik in ons lokaal op Bonny. We hadden hier afgesproken om te bespreken wat Perkamentus tegen haar gezegd te bespreken, maar ze was er nog niet. Na twee uur wachten liep ik schoorvoetend en zo langzaam mogelijk terug naar de Griffoedor toren.
Als ik door het gat stap dat door de Dikke Dame verborgen wordt zie ik dat alleen Hermelien en Ron beneden zijn.
Hermelien kijkt me vol verwachting aan want zij is in de Kerstvakantie Bonita als vriendin gaan zien. Niet zo gek eigenlijk want Bonita was gewoon geweldig.
‘En? Wat heeft Perkamentus haar verteld.’
Ik haal m`n schouders op en ga naast haar op de bank zitten. Ze draait zich naar me toe en kijkt me even onderzoekend aan. ‘Ik weet het niet…’
Ron fronste, ‘Hoe bedoel je “Ik weet het niet”?’
Woede laait in me op. ‘Precies zoals ik het bedoel. Ik weet het niet want ze is niet gekomen!’
Hermelien zucht. ‘Oh… Misschien moet je gaan slapen Harry. Je spreekt haar morgen vast weer!’ Ik knik en glimlach dunnetjes tegen haar, ze beantwoord m`n glimlach en loopt met Knikkebeen naar haar slaapkamer toe waardoor Ron en ik voor het eerst sinds de vakantie alleen zijn.
‘Wij gaan ook slapen.’ Mompelt hij en staat wankel op en sloft naar de kamer met mij op z`n hielen.

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
De hele nacht heb ik nagedacht en in het uur dat de zon begon op te komen had ik m`n beslissing genomen.
Een beslissing om iedereen die ik liefheb te beschermen tegen mezelf.
Dus zodra de Grote zaal openging voor het ontbijt stond ik op en kleedde me aan.
Het was weekend dus trok ik een kort rokje, hoge hakken, en een leuk blouseje met een vest aan.
Zodra ook m`n haar goed zat ik een laagje lipgloss en mascara opgedaan had liep ik naar de Zaal toe en zag dat Perkamentus er nog niet was.
M`n ogen gleden door de lege zaal heen en zonder iets te eten zat ik daar anderhalve uur voor het schoolhoofd op z`n plek ging zitten.
Zodra hij zat gleden m`n ogen nog een enkele keer snel door de zaal voor ik opstond.
Achter me hoorde ik Harry`s bekende hartslag vergezeld door het zwaardere bonken van Ron`s hart en het regelmatige kloppen van die van Hermelien.
Ik keek niet naar hem om toen ik naar de lerarentafel liep. Vlak voor Perkamentus stond ik stil en kruiste m`n armen voor m`n borst.
‘Ik heb een besluit genomen Professor.’ Perkamentus keek op met een verdachte glinstering in z`n ogen.
‘Ik weet zeker dat het een wijs besluit is.’ Zei hij met een knikje van z`n hoofd waardoor z`n baard zacht golfde. Ik knikte ook, niet instaat iets uit te brengen.
‘Goed, wacht maar even in die kamer daar.’ Hij wees naar de deur waardoor ook de tributen van de Vuurbeker spelen verdwenen waren.
Vanuit m`n ooghoeken merkte ik dat ik door de aanwezigen vreemd aangekeken werd, ik negeerde het en sloot de deur met een zachte klik achter me.

De kamer stond vol met boekenkasten, vreemde instrumenten, een bankstel en een openhaard waar fotolijstjes opstonden.
Langzaam liet ik m`n gekruiste armen zakken en richtte m`n aandacht op de vele boeken. Iets in mij zei dat het geen normale boeken waren. Op een vreemde manier kreeg ik nog gelijk ook!
Het eerste boek bevatte een taal die ik voor geen meter volgde.
Ganga fram.’ Mompelde ik zachtjes de titel van het boek. Het boek rilde in m`n handen en bewoog dichter naar me toe, alsof hij een ongewenst bevel opvolg. Fronsend kijk ik neer op het in leer gebonden boek. ‘Het is een boek van de Oude Taal.’ Klinkt Perkamentus` stem vanaf de verhoging die naar de deur leidt.
‘De Oude taal?’ vraag ik en kijk van professor Perkamentus naar het boek in m`n handen en weer terug. Hij knikt en loopt dichter naar me toe. ‘De taal van de Elfen en de Draken.’
‘Ik wist niet dat Draken konden praten, professor.’ Hij glimlachte en streek met z`n hand langs een ander boek met dezelfde taal erop. ‘Dat doen ze gewoon al jaren niet meer tegen ons, sinds we hen onderdrukken.’
Ik bijt zacht op m`n onderlip terwijl ik het boek weer op de plank zet.
‘Professor?’ aarzelend, omdat ik bang ben dat hij me onnozel vindt, kijk ik hem kort aan. ‘Wat betekend ganga fram?’
Z`n lach klinkt zacht en diep. ‘Dat betekend, ga vooruit.’
‘Toepasselijk.’ Knik ik en besluit hem te vertellen wat ik besloten heb.
‘Professor, ik heb besloten dat het beter is als ik nu al weg ga. Voor de veiligheid van anderen. Ik vrees namelijk dat ik al genoeg aan m`n ware ik moet wennen als het zover is en om dan ook nog eens aan een andere omgeving te wennen zie ik niet zitten eigenlijk.’

‘Je hebt helemaal gelijk Bonita. Een wijs besluit, zoals ik al verwachtte. Wat mij betreft kan je vanavond al vertrekken want ik had al eerder contact met de school opgezocht en die vond eigenlijk dat je zo snel mogelijk moest komen, ik wou de keus aan jou laten maar klaarblijkelijk vind jij dat ook.’
M`n lippen krullen om in een verdrietige glimlach. ‘Ja, professor. Daar ben ik het helemaal mee eens. Dan ga ik nu maar even m`n koffers pakken.’
Perkamentus knikt en lijkt heel ergens anders te zijn met z`n gedachten.

De grote Zaal is al leeg als ik terug naar de hal loop. Maar zodra ik de grote hal instap pakt Harry m`n pols. Mij achter zich aantrekkend beent hij vele trappen op tot we bij de zevende verdieping aankomen. Daar, voor een lege muur, loopt Harry drie keer heen en weer en verschijnt er een deur waar de muur net nog leeg was.
Vele tijd om naar het aparte verschijnsel te kijken krijg ik niet want Harry trekt me mee de deur door de achter liggende kamer in.
De ruimte is klein met een enkele bank en een openhaard.
‘Waar was je gisteren?’ z`n ogen glijden over m`n gezicht en hij lijkt gefrustreerd.
‘Op m`n kamer, ik heb een lastige beslissing moeten maken Harry.’
Z`n handen vallen krachteloos van m`n pols af, hoewel hij z`n hoofd buigt blijven z`n groene ogen op mij gericht.
‘Je gaat weg.’ Stelt hij vast.

Reacties (1)

  • Allysae

    omg
    yeah
    ik ben af van nerdje potter hahaha xd
    snel verder
    op naar damon <333333

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen