Foto bij 14.

That moment when you're judgement get's clouded...

Het leek alsof de glimlach die op mijn lippen lag erop was genaaid. Ik was in slaap gevallen met een glimlach op mijn gezicht, toen ik ’s ochtends in de spiegel had gekeken zat de glimlach er nog steeds en net zei m’n baas dat ik zo’n lekker humeur had. “Zo’n glimlach heb ik in tijden niet meer gezien!” had hij goedkeurend gezegd.

Ondanks die glimlach was ik toch nogal lichtgeraakt. Ik had de hele avond in m’n bed gezeten, tweets gelezen, Youtube filmpjes bekeken, me kapot gelachen en af en toe een traantje weggepinkt. Een beetje afgeleid zette ik een aantal glazen op mijn dienblad en liep weer terug naar de keuken. De volgende bestelling stond al klaar. Het was bijna lunchtijd en het werd steeds drukker in het kleine eetcafé.

In mijn hoofd telde ik steeds weer hoeveel uur ik nog moest werken, voordat Zayn me op kwam halen. Ik had tegen hem gezegd dat ik om half zes klaar was, maar eigenlijk was ik om vijf uur al klaar. Ik had een extra outfit meegenomen, zodat ik me snel nog even om kon kleden op het werk. Het was nou niet echt charmant als ik in mijn werkkleding met hem op date ging.

Buiten was het verschrikkelijk weer. Men kon natuurlijk niets anders verwachten hier in noord-west Europa, waar alle seizoenen op dezelfde dag voorbij konden komen. Ik keek even naar buiten en zag dat het was gaan regenen. Ik zuchtte opgelucht en was blij dat ik uiteindelijk een sweater en een spijkerbroek in had gepakt, in plaats van een shirtje en een rokje. In mijn hoofd was ik allang bij die avond. Wat zou ik moeten zeggen? Toegeven dat ik mijn nachtrust had opgegeven om te kijken naar alles wat er te vinden was over One Direction? Dat toegewijd voor een groot deel van een de fans echt een understatement was? Dat ik als een domme koe naar mijn beeldscherm had zitten staren als er topless foto’s van Zayn langskwamen?

Plotseling werd ik zenuwachtig. Straks zei ik wat verkeerd. De glimlach verdween van mijn lippen en ik begon sneller, gehaaster en onhandiger te werken. Ik had nooit online moeten gaan, en gewoon alles over me heen laten komen dat Zayn wilde dat ik wist. Ik kon me mezelf wel voor mijn kop slaan. Uiteindelijk was ik zo ver met mijn gedachten ergens anders dat ik niet meer oplette waar ik liep.

Het luide getingel van vallend glas was door het hele restaurant te horen, mijn andere dienblad vloog nog door de lucht, terwijl ik wild met mijn armen zwaaiend achterover viel. Gelukkig miste ik op een haar na de rand van de bar, maar toch sloeg het pijnlijk ergens tegenaan. Ik probeerde me met mijn handen op te vangen, maar meteen toen mijn linkerhand de vloer raakte, voelde ik dat het niet goed ging.

“Are you okay?”

“Are you hurt?”

“Can you stand up?”

“Watch out! There’s glass all over the place!”

De stemmen praatten allemaal door elkaar, ik werd een beetje duizelig. Mijn hoofd gonsde, mijn hand klopte, en m’n vingers tintelden. Voordat ik iemand antwoord gaf probeerde ik alles te bewegen. Gelukkig niets gebroken, maar het deed me toch zo godganse zeer dat ik vloekend overeind probeerde te komen. Een aantal handen hielpen me snel overeind.

Ik keek nog eens goed naar mijn linkerhand. Een stuk glas had zich in de muis van mijn hand geboord en er liep rijkelijk bloed uit. “Pauly, get the first aid kit and call Dean, she needs a doctor,” commandeerde Ellie, mijn supervisor.

“Can’t we just pull it out and put a band-aid over it? Really, it’s not that bad,” zei ik zwakjes, maar ik had de woorden nog niet uit mijn mond of ik zakte in Ellie’s armen in elkaar. Oké, misschien was het wel zo erg. Go, Vanessa! Typisch iets voor mij…

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Goed beschreven hoor weer meid.

    1 jaar geleden
  • Damare

    wouwie ZeroGravity kan dat echt goed beschrijven!
    en ik snap inderdaad ook niet waarom er niet meer abo's zijn-.-
    en echt het is inderdaad origineel maar ook niet te overdreven! en ik vind het ook fijn lezen omdat het redelijk luchtig is, en wat ik al eerder heb gezegd(volgens mij) eindelijk is niet zo'n overdosis drama.

    echt respect voor je reactie(:

    7 jaar geleden
  • ultraviolence

    hihih, dit is echt een leuk verhaal en ik kan niet meer zeggen dan zerogravity <3

    7 jaar geleden
  • LoveYaShawty

    Ik kan niets meer zeggen dan de reacties onder me:$
    So please keep on writing(H)
    Xx

    7 jaar geleden
  • Orientation

    Ik ben het absoluut eens met Zerogravity. Dit verhaal leest serieus heerlijk weg en je schrijft prachtig.
    Snel verder, please?(flower)
    Xx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen