Foto bij Moeite

Ozlem deed alsof ons gesprek nooit had plaatsgevonden, maar terwijl ze in het haremhok zaten en ons klaarmaakten voor vanavond, omdat Mehlia bijna zeker wist dat we geroepen zouden worden, wierp ze me af en toe een samenzweerderige blik toe. Zij had er alle vertrouwen in dat dit ging lukken, dat ik zou kunnen ontsnappen op de één of andere onmogelijke manier. Ik was er minder zeker van. Als het me al zou lukken het paleis uit te komen, zou Amon gelijk merken dat ik weg was en iemand achter me aan sturen. Dan was alles voor niets geweest.
Zwijgend en in gedachten verzonken hing ik mijn oorbellen aan mijn oren. Onze nieuwe buikdanspakjes waren prachtig: iedereen had haar eigen kleur. De topjes waren inderdaad diep uitgesneden, en er waren met goud allerlei leuke vormpjes op geborduurd: olifantjes, waterpijpjes, bloemen. Het moest een heel werk zijn geweest om deze kleren te maken. De rokken waren heel kort, tot net onder je achterste, maar om je benen hingen doorzichtige fluwelen doeken die sierlijk meebewogen met elke stap die je zette. Om de heupen was, traditiegetrouw, een sjaaltje met rinkelende muntjes vastgemaakt. Mijn kleding was rood: ik had natuurlijk weer de meest sexy, uitdagende kleur. Het zal ook eens niet.
Terwijl we die avond voor Amon dansten, en Amon natuurlijk weer nodig naar mij moest blijven kijken, de hele tijd, begon ik er steeds zekerder van te worden dat ik hier nooit weg zou kunnen. Het maakte me depressief, maar ik liet mijn dans er niet door beïnvloeden. Dansen maakte me altijd iets blijer, iets rustiger... en ik probeerde me honderd procent op het dansen te concentreren, en vooral níét op Amon. Toen we eindelijk mochten stoppen met dansen en de muziek ophield, keek ik wel op. Amon keek nog steeds naar me. Het werd gewoon eng! Hij lag ontspannen in zijn kussens, op zijn sofa, met zijn waterpijp naast zich. Ik wilde weglopen met de andere meiden, die nog even omkeken naar Amon voor ze de ruimte verlieten. Natuurlijk werd ik teruggeroepen zodra ik vlakbij de deur was. Ik sloot heel even mijn ogen, haalde diep adem en draaide me om naar Amon. Eerst stuurde Amon iedereen weg, ook Mehlia en de muzikanten.
'Zorg dat er niemand binnenkomt,' zei hij tegen de laatste bediende die de kamer uitging. De bediende boog, liep de kamer uit en terwijl hij tegen de wachters van Amons ruimte begon te praten, sloot hij de deur. Ik slikte.
Nu waren we hier alleen.
Het was schemerig in de grote, hoge kamer. De geur van lelies en wierook had me zoals altijd een beetje duizelig gemaakt. Ik draaide mijn hoofd langzaam en met tegenzin naar Amon. Amon keek me onderzoekend aan, terwijl hij een trekje nam van zijn waterpijp. Hij bekeek me van top tot teen. Het was even stil, ik wachtte tot er iets ging gebeuren. Ik probeerde zijn blik zoveel mogelijk te ontwijken, maar Amon bleef me aankijken. Na een tijdje zuchtte hij, en ging een beetje anders zitten. Hij wenkte me.
Ik liep op hem af, angstig en nerveus, en ging naast hem op de kussens zitten. Amon legde zijn waterpijp weg, en keek me opnieuw aan met die bezitterige blik... die blik die me op mijn plaats zette: ik moest alleen doen wat hij wilde. Altijd en overal.
'Luister is, meisje. Ik vroeg me af...' Amon streek over zijn kin. 'Ik vroeg me af, of jij bent zoals de andere meisjes, die zo gek van me worden.' Hij grijnsde zijn spierwitte tanden bloot.
'Ik weet namelijk dat ik hen gek maak, zodra ik ze ook maar een beetje aanraak. Ik heb heus wel door dat jij me niet zo geweldig lijkt te vinden,' Hij trok een grimas. Nee, daar ben je niet aan gewend hè, dacht ik bitter. 'maar aangezien je je controle verloor, de vorige keer, wil ik eens kijken of ik je daar nog een toe tot kan zetten.' Ik beet op mijn lip. Nee, Lara. Je gaat je niet weer zo gedragen. Ik wil niet nog zo'n nacht! Ik slikte zenuwachtig, en keek Amon angstig aan. Hij grinnikte, en mompelde iets wat klonk als: "ik krijg haar wel zover". Ik wilde natuurlijk protesteren. Hij kreeg me niet meer zo ver, probeerde ik mezelf te beloven. Doe nou geen dingen waar ik spijt van ga krijgen, smeekte ik in gedachte. Maar mijn keel was droog. Ik kon alleen kijken en wachten.
Amon ging rechtop zitten, langzaam. Hij boog zich over me heen, en nam mijn gezicht in zijn rechterhand. Elke beweging was heel langzaam, gepassioneerd. Ik wist niet dat hij daartoe in staat was. Ik deinsde een klein beetje terug, waardoor ik alleen maar dieper in de kussens kwam te liggen en hij zich dieper over mij heen boog. Ik snapte denk ik wel wat hij probeerde: hij wilde weer dat de lust het overnam van me, dat ik een "tijger" werd. Ha, dan had hij dat verkeerd gewild. Ik ging niet weer zo door het lint, nam ik me voor. Ik werd niet weer zo'n "tijger"!
Amons hand gleed over mijn gezicht, langzaam over mijn nek, mijn schouder, mijn borst, mijn buik. Daarna krulde hij zijn hand om mijn middel, boog zich nog verder voorover en drukte zacht zijn lippen tegen de mijnen. Hoewel ik mezelf net beloofd had rustig en stil te blijven, klopte mijn hart toch wel sneller, en kreeg ik het warm. Amon bleef me zoenen, toen trok hij zijn hoofd terug en liet zijn handen over mijn heupen glijden, en mijn benen. Ik hoorde dat zijn ademhaling sneller ging. De mijne ook, merkte ik tot mijn ergernis. Toch hield ik mijn armen stil. Amon drukte kusjes op mijn nek, mijn schouder, en mijn ademhaling ging nog sneller, mijn hart bonkte zo hard dat ik het bijna kon horen. Maar ik bleef doodstil liggen. Amon keek even op naar mijn gezicht, en legde toen zijn hand op mijn hart. Hij grijnsde tevreden toen hij het hard hoorde kloppen. Boos klemde ik mijn kaken op elkaar. Ik zal gewoon blijven liggen, dacht ik triomfantelijk. Hou je gewoon in, Lara. Blijf bij zinnen.
'Hmm. Misschien moet ik het anders doen.' Ineens ging Amon, zo'n beetje op mij zittend ondertussen, rechtop zitten en trok zijn vestje uit. Hij wierp het op de vloer, en trok daarna zijn overhemd uit, zodat ik zijn licht gespierde, mannelijke bovenlijf te zien kreeg. Ik haalde diep adem. Het zal hem niet lukken, dacht ik streng tegen mezelf. Maar ik durfde niet te protesteren terwijl Amon mijn topje los begon te maken en het weggooide. Hij wist niet half hoe graag ik weg wilde rennen... ook al maakte hij me nu toch wel een beetje gek. Hij ging door met mij zoenen, wilder dit keer. Zijn handen waren overal over mijn lichaam. Toch bleef ik stokstijf stil liggen. Mijn hart kon zo te voelen elk moment uit mijn borstkas springen en mijn bloed kookte alsof ik in een oven lag en mijn adem ging zo snel dat ik bijna hyperventileerde, maar ik bleef stil liggen. Uiteindelijk zou hij gewoon zelf gek worden en zich niet meer in kunnen houden, en dan zou ik zijn tweede worden. Ik slikte bij die gedachte. Amon zoende me steeds wilder. Ik wist dat hij zich niet lang meer in kon houden, maar hij wilde persé dat ík degene was die los zou komen. Vergeet het maar, dacht ik koppig. Aan de andere kant... hoe sneller dit achter de rug was, hoe beter. Ik kon er toch niet aan ontsnappen, en ik wilde hier heel graag weg. Dus deed ik alsof ik weer door het lint ging, en sloeg mijn armen om zijn nek terwijl ik hem terug zoende. Dit maakte hem volgens mij heel blij, en hij begon zichzelf verder uit te kleden. Voor ik het wist was ik ook naakt, en lag ik niet bepaald stil meer op de sofa. Ik deed alsof ik meedeed met hem, maar mijn gedachten waren bij mijn ontsnapping. Mijn onmogelijke ontsnapping. Een paar minuten later liet Amon zich hijgend naast me op de sofa neervallen. Ik walgde van hem, al maakte hij me toch wel gek. Stiekem wenste ik met heel mijn hart dat hij Abasi was... dan was het zo anders geweest. Ik slaakte een zucht, en Amon keek me gelukzalig aan. Weer had lust zijn arrogantie eventjes verstopt. Zijn ogen fonkelden gewoon. Hoe erg zou dit nog gaan worden? Zou ik eigenlijk nog wel één nacht rust hebben?

Reacties (2)

  • katl1

    VERDER!!!!

    8 jaar geleden
  • blackbride

    jah1 eindelijk_O_lang hoofdstukje! ben er super blij mee(yeah)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen