Foto bij 118 • Juliet Willis

De directeur had ons verbaasd aangekeken wanneer we hem dat zeiden. In zijn ogen kon ik zijn dat hij zich op dat moment ook voor zijn kop kon slaan. Ik had dan verwacht dat hij onmiddellijk Harry van school ging sturen, maar hij vertelde ons dat hij er eerst mijn Harry’s ouders over wilde spreken. Het kwam er dus eigenlijk op neer dat Harry niet van school gestuurd zou worden.
We waren nog maar twee stappen in de gang toen ik zag dat Niall op de deur van de directeur klopte. Hij ging snel daarna naar binnen maar liet wel de deur op een kier staan.
Zonder na te denken, liep ik automatisch terug naar de deur en luisterde aandachtig naar wat er binnen gezegd werd. Ik wilde weten wat Niall hem ging vertellen. Waarschijnlijk ging hij mij nog slechter maken dan Harry al had gedaan.
‘Juliet, wat doe –’
Ik gebaarde brut naar Liam dat hij zijn mond moest houden en naast me moest komen staan. Emma en Zayn kwamen er ook bij staan en hun ogen werden groot wanneer ze Nialls stem hoorden. ‘Niall is daarbinnen, dus zwijg!’ Siste ik naar hen, voordat ze iets zouden kunnen zeggen.
‘Wacht, wacht, wacht.’ Onderbrak de directeur Niall. ‘Begin nu eens terug bij het begin, en deze keer niet zo chaotisch zodat ik wel kan volgen.’
‘Harry kwam juist naar me toe. Hij vertelde me wat er hier gezegd was geweest en dan dwong hij me om zijn versie te zeggen van de feiten, maar dat is absoluut niet de waarheid. Hij heeft Juliet gezoend en geslagen en Liam wilde haar alleen maar helpen. Hij had zelfs eerst gezegd dat Harry moest stoppen, dan is hij pas beginnen slaan.’
Er viel even een stilte in de kamer waarna ik voetstappen hoorde, waarschijnlijk die van de directeur. Ik maakte van deze stilte gebruik door Liam, Zayn en Emma vragend aan te kijken, maar geen van allen konden een antwoord geven op het vreemde gedrag van Niall.
De voetstappen stopten, waarna er weer gesproken werd. ‘Maar als ik het goed begrijp ben jij bevriend met Harry, dus niet bevriend met Juliet en Liam. Waarom zou je dit dan komen zeggen?’ Vroeg de directeur.
Een zucht verliet iemand zijn lippen. Ik was er zeker van dat het van Niall was. ‘Ongeveer twee maanden geleden hadden we een weddenschap gesloten. Liam, Harry en ik. Liam wilde niet mee doen, maar hij moest. Het doel was om Juliet kapot te krijgen. Alleen begon ik haar leuker te vinden naarmate ik haar beter leerde kennen, maar dat durfde ik niet toe te geven wanneer ik zag wat er met Liam gebeurd was. Maar ik vind dat Harry nu echt te ver gegaan is en daarbij gebruikt hij ons alleen maar. Ik wil mijn excuses bij Juliet gaan aanbieden, maar ik wilde eerst dit zeggen, voordat ze misschien van school gestuurd zou worden. De enige die weg moet is Harry.’ Eindigde hij zijn hele uitleg.
Ik wilde weglopen. Dit werd me allemaal eventjes te veel. Dat Emma en Zayn met me bevriend wilde worden, was al zo vreemd en nu Niall er nog bij? Het leek allemaal gewoon opgezet spel. Een nieuwe weddenschap of zo.
‘Goed.’ Zei de directeur bedenkelijk. ‘Dank je voor je eerlijkheid, en gaf nu dan maar je excuses aan Juliet aanbieden.’
Nu wilde ik absoluut weglopen, en nu moest ik het zelfs. Emma, Zayn en Liam zagen dat gelukkig ook in en probeerden zo nonchalant mogelijk van de deur weg te lopen.
Jammer genoeg was nonchalant lopen te traag en hoorde ik al snel de stem van Niall die mijn naam riep. Eerst wilde ik die gewoon negeren, doen alsof ik hem niet gehoord had, maar hij bleef mijn naam maar herhalen, steeds luider en dat was onmogelijk om te negeren.
Met tegenzin draaide ik me om en keek hem arrogant aan, zoals ik gedaan zou hebben voordat ik het gesprek met de directeur gehoord had. ‘Wat moet je?’
‘Mijn excuses aanbieden.’ Zei hij onmiddellijk eerlijk. Hij keek me recht in mijn ogen aan terwijl hij verder sprak. ‘Ik deed mee met die weddenschap, maar eens ik je beter leerde kennen dan –’
Ik onderbrak hem door mijn hand op te steken. ‘Je moet het niet uitleggen. Ik heb alles daarjuist al gehoord.’ Gaf ik eerlijk toe. Ik wilde hem die uitleg besparen. Het was duidelijk te zien dat hij het er moeilijk mee had om het luidop te zeggen. ‘En ik wil je wel vergeven, alleen –’ Ik ademde even diep adem voordat ik mijn zin afmaakte. ‘Kan ik dat niet. Het spijt me, maar er is gewoon zoveel gebeurd de laatste tijd. Het wordt me allemaal te veel nu.’
Hij knikte begrijpend. ‘Oké, maar laat me dan alsjeblieft weten wanneer je me wel kan vergeven.’ Zei hij bijna smekend.
‘Dat zal ik doen. Dag Niall.’ Dat laatste zei ik voorzichtig waarna ik me omdraaide en van hem weg liep.


Nog vijf hoofdstukken en dan is het verhaal gedaan. Ik zeg het nu al zodat jullie straks niet voor een verrassing staan. Het spijt me. <3

Reacties (7)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen