Foto bij 119 • Juliet Willis

Ik keek eens door het raam het café binnen en zag mijn moeder al aan hetzelfde tafeltje als eergisteren zitten. Direct nadat ik ze gezien had, begon ik weer te twijfelen of dit wel zo’n goed idee was. Ik had er eigenlijk totaal niet goed over nagedacht. Ik was op het idee gekomen en had er verder niet meer over nagedacht. Maar nu ik haar daar zo zag zitten, wilde ik niet meer naar binnen gaan en wilde ik Liam ook niet meer loslaten.
Jammer genoeg dacht Liam er anders over en was hij zichzelf al uit mijn greep aan het losmaken. ‘Kom op, waar wacht je op?’ Vroeg hij me wanneer ik hem echt niet losliet.
Twijfelend haalde ik mijn schouders op. ‘Ik weet niet of dit echt wel een goed idee is.’
Liam schudde onmiddellijk zijn hoofd. ‘Dit is een goed idee, Juliet. Daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ga nu maar naar binnen, ik wacht hier buiten wel.’ Hij drukte even kort zijn lippen op de mijne waarna hij zich echt uit mijn greep bevrijdde.
‘Oké dan.’ Gaf ik zuchtend toe. ‘Maar je moet hier niet buiten op me wachten. Je mag al naar huis hoor.’ Zei ik bezorgd. Het was nog steeds niet zo warm buiten waardoor ik medelijden met hem had.
‘Ik red me wel, ga jij nu maar naar binnen.’ Hij pakte mijn beide schouders vast waarna hij me 180 graden draaide en me richting de deur van het café duwde.
Met tegenzin liep ik naar binnen en ging naar het tafeltje waar mijn moeder zat. Voordat ik me neerzette, deed ik mijn jas uit omdat het hier veel warmer was dan buiten en ik kreeg al weer medelijden met Liam. Toch probeerde ik hem uit mijn gedachten te bannen voor een tijdje en me te concentreren op mijn moeder. ‘Hé.’ Zei ik wanneer ik me neerzette op de stoel over mijn moeder.
Mijn moeder had me de hele tijd met een glimlach aangekeken en opende nu haar mond pas. ‘Ik ben blij je weer te zien.’ Het was duidelijk dat ze niet loog. In haar stem kon ik duidelijk haar enthousiasme horen.
Normaal gezien zou ik hierop moeten antwoorden, maar ik was niet echt zo blij dat ik haar weer terug zag. Natuurlijk was het mijn eigen idee geweest, maar dit alles maakte me alleen maar zenuwachtig. Het leek wel alsof mijn moeder een totale vreemde voor me geworden was, terwijl we vijf jaar geleden de beste vriendinnen waren. Oké, vijf jaar is ook wel lang. Op die tijd kan er veel gebeuren, maar onze band was gewoon het omgekeerde geworden van wat het was.
Om toch maar iets te doen, knikte ik. Verder zei ik er niets over. Ik wilde niet tegen haar liegen, misschien zou dat al de eerste stap zijn om onze band weer op te bouwen.
‘En hoe is het met je?’ Vroeg ze me, om een gesprek te starten. Over die vraag dacht ik even na. Hoe gaat het eigenlijk de laatste tijd met me? Als ik met Liam ben, geweldig maar anders niet echt zo geweldig. Als antwoord trok ik dan maar mijn mouw omhoog zodat het verband rond mijn arm te zien was. Mijn moeder ogen werden groot. ‘Oh, wat is er gebeurd?’
‘Harry heeft me in elkaar geslagen. Ik heb er ook twee gekneusde ribben aan overgehouden.’ Zei ik alsof het allemaal eigenlijk niets was.
Mijn moeder leek daar even over na te denken. ‘Harry? Is dat niet dezelfde die Liam ook in elkaar geslagen had?’ Vroeg ze me even later. Ik knikte. ‘Daar moet echt iets aan gedaan worden. Dat moet aangegeven worden of zoiets.’
‘Daar zijn we mee bezig, dus maak je er maar niet druk over.’ Zei ik snel voordat ze zelf nog iets zou ondernemen. Ik zou er niet van verschieten moest ze nu onmiddellijk nog meer naar de politie stappen.
Ze knikte waarna er een stilte viel. Het enige wat de stilte verbrak, was de serveerster die kwam vragen wat ik wilde drinken en ik bestelde hetzelfde als eergisteren. Wanneer de serveerster daarna weg liep, vervolgde de stilte zich weer. Ik vervloekte mezelf dat ik dit gedaan had. Ik had niet eens nagedacht over wat ik tegen haar zou zeggen. Eigenlijk wist ik helemaal niet waarom we hadden afgesproken.
Ik zuchtte diep. Ik had genoeg van deze stilte, maar wist eigenlijk niets zinnigs te zeggen. Toch opende ik mijn mond. ‘Bedankt voor de gsm, maar dat moest niet hoor.’ Ik klopte even op mijn broekzak om ook te laten zien dat ik hem effectief bij had.
Dat deed mijn moeder glimlachen. ‘Ik heb veel goed te maken, maar ik weet niet hoe ik dat moet doen, dus ik hoop dat dit een begin is.’
Ik knikte. Daar had ze gelijk in, maar zij was ook niet de enige. ‘Sorry voor hoe ik me eergisteren gedroeg. Maar er was gewoon allemaal zoveel gebeurd en het werd me even te veel.’
Mijn moeder haalde haar schouders op. ‘Dat snap ik. Ik had me er ook al op voorbereid dat je niet zou reageren zoals ik gehoopt had. Dat is echt wel te begrijpen.’ Mijn moeder stopte even met praten wanneer de serveerster mijn warme chocomelk kwam brengen. Ze sprak pas verder wanneer die weer weg was. ‘Laat ons hopen dat dit een nieuw begin is.’ De twijfeling in haar stem was duidelijk te horen, maar die verdween al snel wanneer ik met mijn hoofd knikte ter teken dat ik het ermee eens was.


Hope you like it! <3

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen