Foto bij 120 • Juliet Willis

Neem alvast een kijkje bij mijn nieuwe story. It's five to twelve, darling.

‘Ik denk dat het eindelijk eens terug beter zal gaan.’ Zei ik als afsluiter na heel mijn uitleg tegen Liam over wat er gebeurd was in het café met mijn moeder. Ik nestelde me een beetje dichter tegen hem aan waardoor ik zijn lichaamswarmte door mijn kleren voelde dringen. We lagen op zijn bed en hij had zijn arm om me heen geslagen terwijl ik heel mijn verhaal aan het doen was. Hij had rustig geluisterd.
Hij zweeg even nadat ik dat zei en trok me een beetje dichter naar zich toe. ‘Hoe bedoel je dat?’ Vroeg hij dan bedenkelijk.
Ik keek even op, recht in zijn ogen die me vragend aankeken. Ik kon me er in laten verdrinken maar probeerde daar tegen in te gaan en gewoon antwoord te geven op zijn vraag. ‘Dat mijn leven nu eindelijk eens goed wordt.’
Onmiddellijk nadat ik dat gezegd had, zag ik in zijn ogen dat ik hem gekwetst had. ‘Dus eigenlijk bedoel je dat voor vanmiddag je leven niet goed was. Ook niet met mij.’
‘Liam!’ Ik gaf hem een stomp tegen zijn buik. ‘Je weet best dat ik dat zo niet bedoel. Ook al had ik jou, er waren altijd andere problemen die maar kwamen opduiken en ik denk dat dat nu eindelijk gedaan is. Het zal misschien nog even duren, maar het zal alleen maar in stijgende lijn gaan.’ Met die woorden leek hij nog niet overtuigd te zijn dus ging ik maar boven hem hangen. ‘Het eerste lichtpuntje in de voorbije vier jaar was jij.’ Fluisterde ik hem toe waarna ik zachtjes mijn lippen op de zijne drukte.
Het kleine kusje dat ik bedoelde, veranderde al snel in een passionele zoen. Zijn handen zochten een weg onder mijn shirt en streelde zachtjes over mijn rug. Deze keer trok ik me niet geschrokken weg en liet hem gewoon zijn gang gaan, hoewel ik het niet te ver wilde laten gaan. Ik liet mijn handen in zijn nek rusten terwijl ik wat speelde met zijn haar.
Na een tijdje – waar Liam niets in geprobeerd had – haalde ik mijn lippen van de zijne. ‘Overtuigd?’ Vroeg ik hem met een lach.
Hij tuitte zijn lippen. ‘Hmm,’ zei hij bedenkelijk. ‘Ik weet niet echt. Misschien moet je me nog een beetje meer proberen te overtuigen?’ Zei hij met een glimlach.
Ik kon het niet laten om even met mijn ogen te rollen, maar drukte dan toch weer mijn lippen op de zijne. Het was omdat ik ook van deze momenten ontzettend genoot, anders zou ik nooit zo makkelijk toestemmen.

‘Juliet, Liam, komen jullie eten?’ Ik schoot geschrokken overeind wanneer Karen ons riep. Ik was zo in onze zoen verdiept, dat ik elk geluid verbande en mijn gedachten op nul stonden.
Aan Liam kon ik zien dat hij ook geschrokken was. ‘Ja, we komen!’ Riep hij terug naar beneden. Als hij niet geantwoord zou hebben, zou Karen waarschijnlijk naar boven gekomen zijn en dan zou het pas echt gênant geworden zijn. ‘Maar dat zou handig zijn als je van me af gaat.’ Lachte Liam, dit veel zachter dan daarjuist zodat ik de enige was die het kon horen. Het was dan ook voor mij bedoeld.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem aan. ‘Oh, dus meneer vindt het niet meer leuk als ik op hem lig?’ Vroeg ik verbaasd.
Liam schudde onmiddellijk zijn hoofd en sloeg zijn armen om mijn middel heen. ‘Ik vind het nog steeds heel leuk maar ik denk niet dat jij het zo leuk gaat vinden als mijn moeder binnenkomt en ons zo zit liggen.’ Grinnikte hij. Hij wist maar al te goed hoe beschamend ik zo’n situaties vond, dat liet hij hier maar al te duidelijk zien.
Voordat hij zich van onder me uit wrong, drukte hij nog zacht een kusje op mijn lippen. ‘En als we nu niet gaan, dan staat ze hier. En daarbij heb ik reusachtige honger.’
Ik lachte zachtjes en wilde eigenlijk echt wel zo blijven liggen, maar toch ging ik van hem af. Zijn hand verstrengelde zich onmiddellijk met de mijne en op die manier trok hij me van zijn bed af. Hij opende zoals een echte gentlemen de deur voor me en liet me eerst gaan, nog steeds met onze handen in elkaar.
‘Ik kan leven op liefde alleen, hoor. Ik heb geen voedsel nodig.’ Zei ik met een glimlach terwijl we de trap af liepen.
‘Oh nee?’ Vroeg Liam me geamuseerd. ‘Dat zullen we nog eens zien als je het heerlijke eten van mijn moeder zo meteen ruikt.’ Hij trok me een beetje sneller de trap af en eens we in de woonkamer waren, drong de geur van pasta mijn neus binnen. Oké, daar had Liam dan toch gelijk in.


Niet echt interessant maar ik hoop dat jullie het toch leuk vinden. <3

Reacties (6)

  • fxirytale

    Ik vind het vreselijk interessant , snel verder! x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen