Bill Kaulitz


Een kus op haar kruin, gestreel over haar wang.
Ik verlaat de slaapkamer, werp ter controle nog een blik op het net ontwaken ziel. 'Zarah en ik zullen hier niet zijn als jullie terugkomen.' Vragend blijf ik haar aankijken. 'Het is dinsdag vandaag, één van de dagen waarop we mam bezoeken.' Ze werpt me een lieve glimlach toe. 'Om 7 uur zijn we er weer.' Dat horend loop ik haastig terug naar het bed toe, waardoor ze me verrast aankijkt. 'Bill, je moet naar David, je bent nu al te laat!' Gniffelend spreekt ze de woorden uit terwijl ik haar vasthoudt in mijn 'gedwongen' omhelzing.


'Ben je voorzichtig?' Ze laat me langzaam los en knikt me toe. 'Altijd.' Zuchtend blijf ik in haar haar ogen staren, wetend dat Zarah heus wel op d'r zal letten, maar toch...
Ze knippert haar ogen en kruipt dichter naar me toe, verrast ze mijn lippen met zoetheid.

Voorzichtig haalt ze haar lippen van me af en bijt op haar gepiercete lip. 'Waar had ik die aan verdiend?' Een zacht gefluister, nog steeds wat overdonderd. Een glimlach siert haar roze lippen.
'Je bent bezorgd, dit was een troost en geruststelling.' Glimlachend leun ik terug naar haar toe. 'Ik ben nog steeds niet volledig gerustgesteld.' Ze slaat haar armen om mijn hals en drukt het topje van haar neus tegen het mijne aan. 'Ik red me heus wel, echt!'
Daar was het! De twijfel... De twijfel in haar stem. Mijn blik ontwijkend neemt ze mijn hand en komt overeind, begeleid me naar de woonkamer waar Tom op me staat te wachten.


'Jullie kunnen vertrekken.' Knikkend loopt hij naar de voordeur, draait ze zich een laatste keer tot mij. 'Ga nou maar.' Wetend dat David me hoogst waarschijnlijk zal vermoorden als ik nog later aankom, druk ik een kus op haar wang. 'Als er iets is, bel me dan meteen.' Eerder gericht naar Zarah, degene die zich voor haar verantwoordelijk stelt.


In de lift gekomen kijkt Tom me begrijpend aan. 'Je bent bang is het niet?' Moeilijk kijk ik naar de grond en vervolgens terug naar hem. 'Is dat vreemd?' Niet begrijpend blijft hij me aankijken. 'Nou, als ze me niets hadden verteld over..., nou dan was ik nooit zo bezorgd en bang geweest, toch?' Tom's blik verandert vrijwel meteen. Met een grijns van oor tot oor stapt hij de lift uit. 'Wat?' Verontwaardigd achtervolg ik hem. 'Bill, je bent altijd al bezorgd geweest!' Beduusd neem ik plaats op de passagiersstoel. 'Weet je nog hoe kwaad en overstuur je was toen Onaa het blijkbaar heel erg goed met Georg kon vinden?' Wijl hij de straat uitrijd, kijkt hij me zijdelings aan. 'Ja.' Hij knikt en haalt zijn schouders op. 'Je was bang haar kwijt te raken aan een ander, nu heb je dat gevoel weer.' Hij stopt bij een rode stoplicht en kijkt me met een diepe zucht aan. 'Het is zo dat het dit keer, eerder uit angst is, dat ze misschien weer een slachtoffer wordt als ze niet oplet.'


Zuchtend draai ik mijn hoofd van hem weg en staar maar wat levenloos uit het raam. 'Het is gewoon ziek.' De auto rijd weer verder en al gauw komen we aan bij de studio. 'Bill?' Net voordat ik binnen wil lopen. 'Zet het uit je hoofd.' Twijfelend staar ik hem aan tot hij me een schouderklopje geeft. 'Je kan nu nog niet door de mand vallen bij David, we haten elkaar weet je nog?' Met een kreun sluit ik mijn ogen. Dat is ook nog waar... We lopen binnen en ik houdt Tom nog even tegen. 'Kunnen we zeggen dat we ons best doen om overeen te komen?'



'Tom en Bill, toch nog van plan te verschijnen?' Geschrokken draaien we ons om, bekijken David's norse blik. 'Overslapen.' zeg ik meteen ongeïnteresseerd in wat hij zal meedelen. 'Meekomen.' Zuchtend loopt hij ons voor en zitten we in zijn kantoor. 'Oké, het album begint vorm te krijgen, volgende week kunnen we hem beluisteren en zoeken we nog om een cover.' Meteen onderbreek ik hem. 'We hadden een cover!' Geïrriteerd keek hij me aan, alsof ik hem had gestoord tijdens zijn date. 'We leggen verschillende alternatieven klaar Bill.' Tom grinnikt en ik kijk David al niet meer aan. Eikel.


'Hoe vergaan de meisjes, ik hoor er niet veel van sinds het verlaten van het hotel...' Voorzichtig draai ik mijn hoofd tot Tom die meteen spreekt. 'Zal wel goed gaan.' De bedenkelijke blik op Dave's gezicht maakt me ietwat nerveus, zou hij iets weten?


'Dus het coachen werpt zijn vruchten af?' Opgelucht zucht ik, waardoor hij zich tot mij keert. 'Nou ja, wel goed, ... het kan altijd nog beter.' Hij grinnikt en ik prijs even mezelf met het teveel aan arrogantie.

Hij leunt achterover in zijn stoel en kijkt me vreselijk viserend aan. 'Zijn we voor het andere geslacht?' grijns ik ongemakkelijk. Hij begint te lachen en schud zijn hoofd. 'Ik hoorde toevallig dat jij een vriendinnetje hebt...'


Ik kijk naar Tom die me zonder emotie aankijkt, trachtend niet door de mand te vallen van verbazing. 'Hoe kom je daarbij?' Hij staat op en loopt wat rond in de kamer. 'Bronnen.'

Ik maak mijn ogen tot spleetjes en denk na. 'Waar woont ze?' Weer dat geheimzinnige gelach, voordat hij antwoord. 'LA.'

De grootste last ooit, valt mijn schouders af.
'Dave, Dave, Dave,... Dawny is al lang verleden tijd.' zucht Tom zogenaamd meelevend. Grijnzend kijk ik Tom aan en gaat David terug zitten. 'Oh echt?' Eén en al verbazing.


'Wel heb je ooit, ze belde me gister op. Ze wou jou spreken.' Mijn ogen worden groot en ik spring overeind. Dit kun je niet menen, nee toch!


'WAT? Wat heb je gezegd?' Hij drukt me terug in mijn stoel en kijkt me geruststellend aan. 'Dat je haar wel zou bellen als je dat wou, ze klonk kwaad.' Misselijk zak ik wat verder weg in mijn stoel.
'Ze stalkt me echt! Hoe komt ze aan jou nummer?'

Tom rolt zijn ogen en slaat op zijn voorhoofd. 'Vast uit je gsm gehaald, voor we vertrokken. Ik vroeg me al af wat ze ermee van plan was.' Ontzet kijk ik mijn oudere broer aan.
'Tom! Waarom heb je niets gezegd?'

Hij lacht me heilig toe, terwijl hij zijn muts beter op zijn hoofd zet. 'Ik was toen kwaad op jou! Je had de laatste redbull genomen.' Verontwaardigd wil ik erop ingaan tot David in zijn handen klapt.

'Hebben we een probleem met haar Bill?' Ik knik meewarig het hoofd. 'Ze houdt niet op met bellen en berichten, mijn mails staan vol en nu gaat ze jou bellen.' Hij neemt een notitie en zucht. 'Ik vind wel een oplossing.' Dankbaar knik ik en vervolgt hij het gesprek verder.



Bedankt voor de reacties! xxx Liebe jullie(H)

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen