Foto bij Vinte

HOOFDSTUK 20 ; PARTY?!

Maya Milena dos Santos Aveiro
“Lovebirds, houd alsjeblieft een beetje rekening met onze gevoelens, ja.” João Pereira kijkt ons grijnzend aan en al snel besef ik dat Fábio en ik de enigen in het zwembad zijn. Vrijwel meteen stuif ik een paar meter van hem af. Het idee van Fábio en ik verliefd, op elkaar, geeft me raar gevoel. Aangenaam, maar raar. Allerlei scènes van ons sluipen mijn hoofd binnen. Ik onderdruk het aangename gevoel en de scènes, dit kan gewoon niet. In de war over mijn gevoelens kruip ik het zwembad uit. In een sneltempo droog ik me af en doe ik een kort shortje aan, boven mijn bikini. Ik probeer de starende blikken te negeren, wat moeizaam lukt. Net op het moment dat ik denk klaar te zijn voor vertrek, roept Cristiano: “Maya, waar ga je heen?” “Ik ga even lopen, ik zie jullie straks wel weer!” Zonder op een weerwoord te wachten, loop ik zo vlug mogelijk bij het zwembad vandaan. Het kan me niet schelen hoe belachelijk het er uitziet, als ik daar maar weg ben.
Een zucht verlaat mijn mond terwijl ik mijn handen in mijn haar nestel. Het wordt nu wel allemaal duidelijk: Fábio die zijn lippen in mijn nek zette, die me kwam vermaken terwijl ik eigenlijk moest studeren, die me complimentjes gaf, die –als enige- wachtte op mij voor het ontbijt, die wegliep als ik over ’n ander zwijmelde ... is hij verliefd? Oh my god. Nee toch? Oh my god, dit kan niet. Echt niet. Wat moet ik nu doen? Ik weet niet eens of ik wel iets voel voor hem, ik dacht dat we 'n puur vriendschappelijke relatie hadden. Niet dus. Een zucht verlaat mijn mond. Geweldig, dit. Een gefrustreerde zucht verlaat mijn mond. Waarom, waarom, waarom?

Terwijl het alsmaar donkerder wordt, sla ik mijn armen om mijn benen heen. Opgekruld tegen de leuning van het bankje waar ik opzit, draaien mijn gedachten overuren. Ik haat het. “Mag ik erbij komen?” vraagt een stem die ik niet herken. Ik knik, maar besef dan dat het donker is. “Of course.” Een lange tijd zitten we daar maar, zonder te weten wie er aan de andere kant zit. Dan verbreekt de onbekende mannenstem de stilte. “Dus … wat is jouw probleem?” Even twijfel ik. Maar een luttele seconde later ratel ik aan één stuk door. “Ik denk dat mijn beste vriend gevoelens heeft voor me, maar ik weet bij God niet wat ik voor hem voel. Als ik überhaupt al iets voor hem voel. Negeren gaat moeilijk, ik zit hier namelijk nog een maand met hem en de rest én ik mag hem geen slecht gevoel geven, want dat zou kunnen doorschemeren in zijn spel, wat dus niet goed zal uitdraaien voor de ploeg.” Een zucht verlaat mijn mond. What a mess.
“Wauw, dat klinkt niet gemakkelijk.” “Daar zeg je wat. Ik heb echt geen idee wat ik moet doen.” De jongen of de man, ik weet het eigenlijk niet, laat een sarcastische grinnik over zijn lippen rollen. “Je kunt er niets aan doen. Je zei net dat je denkt dat hij gevoelens voor je heeft, maar je bent het niet zeker. Het enige wat je kunt doen, is afwachten. Wie weet heeft hij effectief gevoelens voor je, maar doet hij er niets mee en laat hij je lopen. Afwachten, dus.”

Na de wijze woorden van de onbekende wil ik eigenlijk wel eens weten tegen wie ik hier bezig ben. “Cesc, Cesc Fàbregas.”


What do you think? x

Sorry dat het zolang duurde!
Went to Sluis, to a barbecue, to the beach, etc.
Maar; een lang hoofdstukje in de plaats ;')

Reacties (3)

  • nightqueen

    leeuwwk! da zie ik mezelf ook nog doen tegen iemand die ik nog maar 5 seconde ken al mijn problemen gaan vertellen xd

    8 jaar geleden
  • periphery

    Party bij hoofdstuk 20?! Party bij elk hoofdstuk, duh! Waaah Cesc'je ^^ Oké, dit verhaal wordt echt maar geweldiger en geweldiger en het was al zoo super toen het begon ö! Ik was zo blij toen ik zag dat je weer had geschreven :3 Love it!<3

    8 jaar geleden
  • fcoentrao

    Ghehehe, even je hele levensverhaal aan een onbekende vertellen xd

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen