Foto bij Number 10

Ik weet niet of jullie het erg vinden, maar ik heb besloten om de gesprekken Nederlands te maken aangezien ik niet al te goed ben in Engels en ik nogal snel bang ben om foutjes te maken. Natuurlijk moet het net lijken of ze Engels praten, aangezien Roxy nog steeds uit Nederland komt en de lads gewoon uit Engeland/Ierland.

7 september 2012.

Mijn tengere bleke vingers sloten om de zwarte bureau-rand en klein hoopjes water kwamen als gewichtloze sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Zachte schokjes kwamen van mijn lichaam vandaan en bij elke snik pakte ik het dunne hout van het bureau nog harder vast. Ik had het idee dat dat hout nu mijn enige houvast in de wereld was. Vandaag was het precies een maand geleden dat ik de jongen met de prachtige oceaan-blauwe ogen en zachte vuilblonde haren had gesproken. Het deed me meer pijn dan ik ooit had verwacht, liefde was nou ook eenmaal een raar iets. Met de ruwe achterkant van mijn hand wreef ik over mijn inmiddels warme natte wangen in de hoop dat ze dit keer droog zouden blijven, maar de hoop was al snel weer weg toen een paar andere druppels plaats maakten op mijn wangen. Niall had al die tijd niks van zich eigen laten horen en via bronnen had ik gehoord dat hij was ingestort. Ik wist dat ik me eigen schuldig moest voelen maar dat deed ik niet, ik was eerder boos dat hij zijn carriere op gaf voor mij. Dat had hij immers een jaar geleden ook niet gedaan, toen ik hem voor de eerste keer liet vallen. Waarom de tweede keer dan wel?

Mijn lange zachte blonde haren vlogen met de wind mee terwijl ik met een neppe glimlach door de straten van het kleine stadje in Brabant paradeerde. Een dag nadat de foto's waren uitgelekt en ik tegen Niall was uitgevallen en half mijn liefde aan hem had verklaard, had ik mijn haren blond geverfd in de hoop dat de fotograven mij niet zouden herkennen en tot mijn geluk was het ook nog waar ook. Vrolijk tjilpte de vogels en ik hoorde het gelach van de mensen mijn oren in en uit gaan. Het leek wel alsof iedereen gelukkig was vandaag behalve ik, vandaag voelde dan ook een beetje als een rouw proces. Ik had me nog nooit zo erg aangetrokken van de liefde, ik had ook nog nooit zoveel om iemand gehuild. Stan was ik na een paar dagen al weer vergeten, maar dat was vast en zeker omdat iemand perfects zijn plaats in had genomen. Een perfect iemand wie ik nooit zou accepteren, ik accepteerde de roem en aandacht niet. Ik was gevallen op de verlegen blonde jongen die Justin Bieber liedjes zong voor de webcam. Alles leek aan hem veranderd te zijn, zelfs zijn prachtige ierse accent leek bijna verdwenen te zijn. Mijn Niall was er niet meer en ik wist niet of ik daar nou blij mee was of niet. Ik bleef van hem houden, zijn karakter was ook niet veranderd, zijn stem was alsof engeltjes in je oor zongen. Ja, alles aan Niall was perfect.. Behalve zijn bekendheid, het idee dat ik niet eens met hem naar een club kon gaan en mijn liefde aan hem kon tonen maakte mij misselijk. Soms leek het alsof ze beroemde mensen geen geluk gunden, met hun stomme roddels die ze vast en zeker van binnen kapot maakten. Maar natuurlijk lieten ze dat als beroemde artiesten niet merken.

Met een halve schuine glimlach wurmde ik mijn inmiddels bezweette hand in mijn mini shortje om daarna de glinsterende nog nieuwe zwarte iPhone eruit te halen. Mijn glimlach werd nog groter toen ik zag welke naam erop het beeld was verschenen. Hij was mijn beste vriend geworden sinds het voorval van Niall. Ookal had ik hem daarna niet meer gezien, hij belde me elke dag om me te vertellen over Niall, de avonturen die hij en de andere jongens meemaakte en natuurlijk om er zeker van te zijn dat ik niet ergens was ingestort. 'Styles,'Sprak ik met een grijns die om mijn lippen speelde, die er altijd was als ik met hem belde. Hij verzachtte de pijn een beetje dat ik het niet aankon om met Niall samen te zijn en hij maakte me blij. Niet dat ik ooit verliefd op hem kon worden, mijn hart had de blonde ier al een jaar geleden gestolen en hij had hem nog steeds niet terug gegeven. 'Hoe gaat het met je?'Vroeg Harry aan de andere kant en ik merkte de bezorgde toon in zijn stem op. Fronsend klemde ik de telefoon dichter tegen mijn oor. 'Styles, je bent toch niet bezorgd hé?'Grinnikte ik om mijn beste vriend en ik vond mijn weg naar een houten bankje waar een meisje van rond de 13 opzat. Het hout kraakte onder mijn kont toen ik erop ging zitten en voor een moment hield ik mijn adem in, bang om er doorheen te zakken. 'Als je er net zoals Niall aan toe bent dan maak ik me bezorgd,'Hoorde ik Harry mompelen en geërgerd zuchtte ik. 'Hou op met mompelen Styles, je wéét dat ik daar een hekel aan heb,'Sprak ik met een lichte strenge toon in de telefoon en even later lachte ik zacht toen ik hem hoorde grinniken. 'Ja ja, maar.. Het gaat dus goed?'Gokte hij en ik wist op dit moment dat hij glimlachte. 'Ja, alles gaat goed.. Tenminste nu gaat het goed, vanmorgen was een ander verhaal,'Vertelde ik hem en met een kleine zucht liet ik me eigen tegen de achterleuning van het bankje vallen. Alweer prosteerde het hout heftig. 'Wat was er dan?'Vroeg Harry nieuwsgierig en ik lachte. Harry was de enige die mij nou nog kon laten lachen, zelfs Katie mijn beste vriendin kreeg het niet voor elkaar. 'Ik werd emotioneel enzo, maar vertel me over Niall,'Sprak ik snel voordat hij verder kon praten. Ik keek vlug naast me naar het meisje om te kijken of ze luisterde maar dat deed ze niet, of ze was een goede actrice dat kan natuurlijk ook. 'Hij komt zijn kamer niet meer uit, hij wilt niet eten en ik hoor hem alleen maar snikken als ik weer eens sta te luisteren aan zijn deur,'Hoorde ik Harry met een droevige ondertoon zeggen. Ik schrok wel van zijn woorden, zo kende ik de blonde ier niet. 'Wat? Niall die niet eet? WAT?'Schreeuwde ik bijna uit en geschrokken sloeg ik mijn mond voor mijn mond toen ik een paar nieuwsgierige mensen een blik op mijn wierpen. 'Ja Rox, hij gaat er kapot aan. Ik denk dat jij zijn prinses bent, ik bedoelde het meisje waar hij zolang op gewacht heeft,'Sprak Harry bijna fluisterend en ik voelde het bloed naar mijn wangen trekken. 'Ik hou ook van hem Styles, maar.. Ik weet niet of ik het kan met al die aandacht. Ik bedoel, ik ben onzeker, ik weet dat ik niet al te prachtig ben en ik heb niet iedereen te vriend. Ik ben bang voor alle haat en leugens,'Sprak ik hem toe en op dit moment wist ik dat Harry alleen maar kon knikken. Ik hoorde Harry zijn keel schrapen en toen rolde er een zin uit waar ik toch even over na moest denken. 'Dat weet ik Roxy, maar zou je daarvoor de liefde van je leven voor op geven?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen