20 April 2012

Langzaam word ik wakker door het gefluit van de vogels, en het zonnetje dat in mijn gezicht schijnt. Eigenlijk had ik nog helemaal geen zin om op te staan, maar het moet toch. Moe sla ik de grote dekens van me af en sta ik op. Ik had eigenlijk een driepersoons bed of iets. Hij was echt mega. Ik was er wel blij mee. Sloffend loop ik naar mijn gordijnen en trek ze open. Een verblindend zonnetje komt mijn kamer in, en de deuren doe ik open. Ik loop mijn balkon op en kijk over de rand. Een uitgestrekt grasveld ligt voor me, met aan de rand bomen. Alles is van ons. Mijn vader is een rijke zakenman. Dus geld hebben we niet te kort. Eigenlijk zou ik wel wat minder willen, je moet helemaal niet denken dat ik verwend ben. Want dat ben ik niet. Nou eigenlijk wel, maar ik gedraag me niet zo. Ik doe mijn eigen kleren in de was, maak mijn eigen eten klaar en ruim mijn eigen kamer op. Terwijl mijn zussen en ouders dat allemaal laten doen. Ik draai me om en loop terug mijn kamer in. Gister hadden Eleanor en ik besloten om vandaag naar het strand te gaan. En op vakantie zouden we naar Ierland gaan, een klein dorpje bezoeken. Een kleine week maar, anders zou mijn vader het weer niet goed vinden. Piepend gaat mijn kast open, ik zoek een leuke bikini en trek die aan. Daarover heen trek ik een luchtig zomerjurkje en een paar teenslippers gaan aan mijn voeten. De ketting laat ik hangen, ik heb hem altijd om. Nooit doe ik hem af. Alleen als het echt moet. En dat gebeurd weinig.
Neuriënd loop ik naar beneden waar ik een appel pak en daarna de deur uitloop. Mijn tas hang ik over mijn schouder heen, en gemakkelijk loop ik naar het dichtstbijzijnde metro station. Een auto hoef ik niet in dit drukke verkeer van Londen. De metro is toch sneller dan de auto, je staat om de paar seconden vast. Mijn vader heeft er veel stress van, want die gaat niet met de metro. Hij zou dat nooit doen, daarvoor heeft hij een te hoge dunk van zichzelf. Dus gaat hij met zijn auto, het maakt hem niet uit dat het langer duurt. Ik zet mijn grote zonnebril in mijn haar als ik het perron op loop, het is donker hier. Dus hoef ik hem niet op. Eleanor zou vast al op me wachten. Hopelijk zou ze haar vriend, Louis, niet uitnodigen. Niet dat ik hem niet mocht, had hem twee keer ontmoet, maar ik had haar gewoon liever voor mezelf als ik mocht kiezen. Meestal zat ik er bij als een blok aan het been. Soms stelde Eleanor voor zijn vrienden ook uit te nodigen, misschien dat ik ze leuk zou vinden. Maar ze drong nooit aan. Omdat ze wist dat ik wachtte op de jongen van de ketting. Ik had wel vriendjes gehad, maar het was nooit serieus. En ik brak toch alleen maar hun hart. Mijn mobiel maakte een deuntje dat ik een sms had, en handig pakte ik hem uit mijn tas. Eleanor stond er. Waar blijf je lieverd? Lachend stuurde ik terug dat ik onderweg was. Ze had zo geen geduld.

Reacties (13)

  • magiclove

    snel verder

    9 jaar geleden
  • xIsoldee

    Argh ze zijn zo dicht bij elkaar maar beseffen het niet ;o

    xx

    9 jaar geleden
  • xIsoldee

    Argh ze zijn zo dicht bij elkaar maar beseffen het niet ;o

    xx

    9 jaar geleden
  • LStyles212

    ik hoop zo dat eleanor de vriende van louis ook heeft uitgenodigd(H)
    snellverdahh <3

    9 jaar geleden
  • RecklessGirl

    suninmyhands <<<<<<<<< ik dacht net hetzelfde:)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen