22 April 2012

Zenuwachtig zitten we in het vliegtuig, we zijn de landing al aan het doen. We kunnen elk moment de grond raken, en ik vind het vreselijk. Serieus ik hou niet van vliegen. En Noor zo te zien ook niet, want ze knijpt de stoel fijn en haar hele gezicht is wit. Het jongetje aan de andere kant van het gangpad zit ons de hele tijd dan ook uit te lachen. Zodra de wieltjes de grond raken en we nog vele te snel gaan naar mijn plezier, laat Noor een gilletje. Ik ben te zenuwachtig om te lachen, maar toch komt er een bibberlachje over mijn lippen heen. Ze kijkt me kwaad aan, maar moet daarna toch ook zenuwachtig lachen. ‘Please help me er aan herinneren dat ik vliegen nooit leuk heb gevonden.’ Jammert ze. Nadat we onze koffers hadden afgegeven had Noor verklaard dat ze vliegen vroeger leuk vond, en ze het nu ook aankon. Ik had alleen geknikt en gelachen, en nu zag ik het tegendeel. Ze kon niet tegen vliegen en vond het duidelijk niet leuk. ‘Ik zal je er aan herinneren Noor.’ Lachte ik en nam snel een foto met mijn mobiel van haar gezicht. Ze keek me kwaad aan en haalde met haar hand uit, die ik makkelijk ontweek. Waarna ze de stoel weer krampachtig vast pakte. Waarschijnlijk moesten we nog heel lang wachten voordat we eruit konden, en onze koffers hadden. ‘Wil je me alsjeblieft nooit mee meenemen naar Ierland? Ik vind het nu al vreselijk.’ Ik glimlachte, maar eigenlijk vond ik het geen leuk grapje. Maar ach. Ik keek door het raampje naar buiten en zag de groene weilanden al weer, hoop kroop in mijn buik. Hoop dat ik hem zou zien en ontmoeten, maar eigenlijk was dat best wel dom. Hij hoefde daar helemaal niet te wonen ,en misschien woonde hij wel heel ergens anders. Maar toch, een vlammetje hoop nestelde zich in mijn buik. Dat ik het er warm van kreeg. Zodra we er uit waren, zuchtte Noor opgelucht en begon de vaste grond te kussen. Gegeneerd trok ik haar omhoog en trok haar mee. Iedereen keek haar raar aan. ‘Je weet dat daar hondenpoep kan liggen doordat iemand dat onder zijn schoenen had?’ Zeg ik streng tegen haar en ze trekt een moeilijk gezicht. Ze had een hondenpoep fobie gekregen doordat ze er een keer in was gevallen, en daar werd ze soms nog aan herinnerd. Ik trok haar zacht mee naar de band waar de koffers zouden moeten komen. ‘Hopelijk komen ze snel, ik moet naar de wc. En moet Louis bellen dat we veilig aangekomen zijn.’ Mompelt ze en ik rol met mijn ogen. ‘Anders bel je hem nu, en dan hang je op als de koffers komen.’ Zeg ik en ze knikt. ‘Goed idee.’ Zegt ze en vist haar mobiel uit haar zak. Zodra er opgenomen word aan de andere kant. Begint ze vrolijk te praten en te lachen, en pijnlijk bijt ik op mijn lip. Waarom had ik nou gezegd dat ze hem moest bellen? Opeens zie ik koffers verschijnen en geef ik Noor een zachte beuk. ‘De koffers.’ Schreeuw ik naar haar en ze hangt na veel kusjes en doei’s op.

Hi i'm back! Vet moe, nog niks gelezen. Maar ik wou jullie even een stuje ggeven voordat ik ging slapen, baalde van de geen wifi... Maar ach... Luf ya!

Reacties (10)

  • Paardenvriend

    Haha een hondepoep fobie! Ben ik de enige die dat grappig vind... Ja dusxD

    5 jaar geleden
  • wildheart

    Leuk nieuw stukje! Ja geen wifi is irritant, ken het probleem... Snel verder?

    9 jaar geleden
  • xIsoldee

    Argh blij dat je terug bent!<3

    9 jaar geleden
  • LStyles212

    snellverdahh <3

    9 jaar geleden
  • Euforia

    Welcome back!
    Snel verder!x

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen