Okee dit stukje suckt echt héél erg, volgende wordt echt beter!!!

Gelijk vanuit de trein werden we naar het Correctiecentrum gebracht. Luce en ik werden gescheiden, maar Fiona liep met mij mee. Voordat ik de kamer in ging om mijn team te ontmoeten, hield Fiona me tegen. 
'Je zal het niet leuk vinden, maar geef geen kik als ze met je bezig zijn. En laat ook niet te erg blijken dat je ze haat' voordat ik iets terug kon zeggen, draaide Fiona zich om en liep met snelle passen weg. Ik zuchtte en ging de ruimte in. Drie rare personen stonden mij op te wachten. Ze glimlachten toen ik binnenkwam en liepen naar me toe. Ze liepen een paar rondjes om me heen en klakten een paar keer afkeurend met hun tong. 
'Hier kunnen we wel wat mee!' kirde uiteindelijk een vrouw met felroze haar en nagels die wel 15 centimeter moesten zijn.
'Ik ben Tulip' zei de vrouw. 'Dat is Sarena' Tulip wees naar de andere vrouw met een blauwe huid en een jurk aan die leek op een kip. Sarena knikte.
'En ik ben Dragon' zei de man met een aanstellerig toontje. Terwijl ik naar hun keek, werd het me de minuut onwaarschijnlijker dat ze gewoon mensen waren. Maar ik zal er aan moeten wennen. De komende dagen zal ik alleen maar van die mensen zien. Ik kon alleen maar hopen dat Luce niet al te veel van deze vreemde vogels schrok. 
Nadat ze zichzelf hadden voor gesteld, gingen ze aan de slag. Mijn haar werd gewassen met verschillende sopjes en geknipt. Mijn handen en voeten waren zacht geworden en mijn nagels hadden zwarte nagellak op met kleine zilveren sterretjes erop. Na ongeveer twee en een half uur waren ze eindelijk klaar. Ik trok een badjas aan en keek toe hoe ze als vogels om me heen cirkelden.
'Dat hebben we goed gedaan!' zei Dragon.
'Veel geluk' voegde Tulip er aan toe terwijl ze richting de deur liepen. Ik ging zitten op een stoel en wachtte totdat mijn stylist binnen zou komen. Maar voordat hij of zij kwam, had ik nog even tijd om na te denken. 
Ik bedoel, het gedrag dat Luce vertoonde vond ik zo raar. Ze was zo veranderd van het kleine huilende meisje naar een persoon die echt bezig was met de Spelen. 
'Dawn Malone?' een zachte vrouwenstem hoorde ik door de kamer gaan. Ik stond op en keek recht in de ogen van een vrouw. Ze had glinsterende groene ogen en vol kastanjebruin haar. Haar huid had een normale kleur. Het enige waar je aan kon zien dat ze in het Capitool woonde, waren haar vreemde nagels, make- up en kleren. 
'Ik ben Venice, vernoemd naar een heel oude stad. Ik ben je styliste' 
Ik schudde haar hand en ze glimlachte. 
'Laat me je eens bekijken' Venice draaide ook om me heen, maar op een andere manier dan de "vogels" deden. 
'Je bent een mooi meisje, Dawn. En dat zullen ze ook gaan zien met de openingsceremonie' zei Venice. 'Zullen we eerst wat eten voordat je je kostuum aan doet?' Ik knikte en volgde Venice naar een andere ruimte waar een tafel met eten en drinken stond. Ik vulde gelijk mijn hele bord vol en begon te eten. Tja, het zag er misschien niet zo fris uit, maar een extra vetlaagje kon ik goed gebruiken in de arena. 
Terwijl we aan het eten waren, bekeek ik Venice nog eens goed. Ze leek me anders dan de andere mensen in het Capitool. Haar stem was ook niet zo raar en ze leek niet gebrand te zijn op een "fijne hongerspelen". Toch was ik nog steeds mijn achterdochtige zelf en vertrouwde haar niet helemaal. Ik kon alleen maar hopen dat ze Luce en mij een mooi kostuum aan zou doen.

Reacties (2)

  • Memoria

    Het was niet erg hoor!!

    6 jaar geleden
  • fijota

    Als ik Dawn was zou ik ze ook haten hoor -_- Ze zitten de heletijd aan je te plukken voor die stomme Games ;S
    Snel verder!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen